Chapter 2 - เจ๊แตงหวาน 2/3

“คิวที่แปดสิบเก้าจ้า คิวที่แปดสิบเก้าอยู่ไหมจ๊ะ” น้ำเสียงสดใสลอยเข้าหูเขาเต็มๆ และนั่นแหละ...มันย้ำชัดให้รู้ว่าระยะทางกว่าจะถึงคิว 109 นั้นยังอีกไกลโพ้น

แน่นอนว่าเล้งหน้าเบ้ทันควันแบบไม่ต้องสงวนท่าที ความรู้สึกท้อแล่นวูบขึ้นมาในใจ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังรอขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินตอนชั่วโมงเร่งด่วน แต่แถวยังยาวเฟื้อยไม่มีทางลัดคิวได้เลย

“ไอ้บอย เราต้องรอนานขนาดนั้นเลยเหรอวะ” เขากระซิบลูกน้อง บ่นอุบเพราะอากาศที่อบอ้าว  “กูว่ารอคิวกินเครปป้าเฉื่อย มาม่าเจ๊โอว หรือแม้แต่สุกี้ตี๋น้อยยังเร็วกว่านี้ปะวะ”

“เอาหน่าเฮีย ยืนรอคิวไป มองหน้า มองนมแม่ค้าไปก็เพลินดีเหมือนกันนะ”

เล้งลังเล เขายืนทำอาหารทั้งวันแล้ว ยังต้องมายืนรอส้มตำแม่ค้าทรงโตนี่อีกเหรอ แต่ยังไม่ทันได้ตัดสินใจว่าจะรอหรือกลับ ฟ้าก็ส่งเสียงคำราม ก่อนฝนเม็ดใหญ่เทลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตกแรงเสียจนเสียงฝนกระทบหลังคาเมทัลชีตดังลั่นไปทั่วตลาด ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับใครมาจุดประทัดแก้บนไอ้ไข่ก็ไม่ปาน

สุดท้ายเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยืนรอหน้าร้านด้วยสภาวะจำยอม ความตั้งใจที่เคยมีว่าจะถอดใจจากคิวยาวเหยียด กลับต้องพับเก็บลงอย่างสิ้นท่า เมื่อพายุฝนกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับฟ้าตั้งใจกลั่นแกล้งให้เขาติดแหง็กอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีทางหลีกเลี่ยง

‘เอาวะ...ถือว่าพักสายตาอย่างที่ไอ้บอยมันพูดไว้ก็แล้วกัน’

เขาคิด พลางถอนหายใจเบาๆ อย่างปลงตก ก่อนจะยืนกอดอกพิงเสากลมใต้กันสาดผ้าใบสีซีด สายตาเอื่อยเฉื่อยทอดไปยังแม่ค้าคนสวยประจำร้าน ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาตำส้มตำอยู่หลังแผงอย่างแข็งขัน

เธอยืนตำไม่หยุดมือ ใบหน้าเรียวเกาะพราวไปด้วยหยาดเหงื่อ แต่กลับยิ่งขับเน้นให้ดวงหน้าเธอดูมีชีวิตชีวาและเปล่งประกาย สายตานั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นจริงจัง จนคนมองถึงกับละสายตาไม่ได้

มือบางเคลื่อนไหวคล่องแคล่วราวนางรำดีดไห หยิบพริก กระเทียม โยนลงครกตามสเต็ป แล้วตำให้แหลกพอหยาบ บีบมะนาว เหยาะน้ำปลา ใส่น้ำตาลปิ๊บ หย่อนมะเขือเทศ ถั่วฝักยาว เส้นมะละกอดิบ กุ้งแห้ง น้ำปลาร้า แล้วโรยถั่วปิดท้าย ก่อนกระชับสากไม้กระแทกครกดังตึกๆๆๆ แบบไม่ห่วงครกแตกเลยแม้แต่น้อย

ทว่าสิ่งที่สะดุดตาเล้งที่สุด กลับไม่ใช่ท่าทางหรือความตั้งใจนั้น หากแต่เป็นหน้าอกคู่งามใต้เสื้อยืดคอกว้างรัดรูปนั่นต่างหาก ที่ตอนนี้มันกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงตำอย่างสม่ำเสมอจนน่ากลัวว่าหากเผลอตำแรงอีกนิด บักแตงโมคู่นั้นอาจจะกระแทกครกจนครกแตกเลยก็เป็นได้

เล้งกวาดตามอง สังเกตว่าทั้งร้านมีกันอยู่แค่สี่คน แม่ค้าสาวเจ้าของร้านรับหน้าที่มือตำ ส่วนลูกมืออีกสามคนก็แบ่งหน้าที่กันวุ่นวาย คนหนึ่งยืนปิ้งย่างข้างร้านจนควันโขมง อีกคนคอยคลุกลาบกับน้ำตกใส่ถุง ส่วนอีกคนคอยหยิบถุงอาหารตามคิววางบนโต๊ะหน้าร้านให้ลูกค้ามารับเอง

โดยเฉพาะแม่ค้าหน้าอกบักแตงโมที่เป็นศูนย์กลางของร้าน คนที่ยืนรออยู่บริเวณนั้น ไม่ว่าเพศไหนก็เป็นต้องเหลือบมองเธอเป็นระยะ ไม่ต่างจากเล้ง ที่แม้จะพยายามมองเมนูบนป้าย มองควันที่ลอยโขมง มองลูกค้าที่กำลังยืนสั่งอาหาร แต่สุดท้ายลูกตาดันไม่ซื่อพอ เหลือบลงต่ำทุกคราวที่แตงโมสองลูกนั่นเริ่มกระเพื่อม

กระทั่งเมื่อได้ยินเสียงเรียกคิวจากเด็กในร้าน บอยก็รีบเดินดุ่มเข้าไปหน้าร้านทันทีโดยไม่ต้องให้เล้งเร่ง สั่งรายการอาหารยาวเหยียดอย่างกับเตรียมไปเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน

“เอาตำไทย ตำปูปลาร้า ตำลาว ตำกระท้อน ตำซั่วอย่างละครก แล้วก็เอาคอหมูย่างติดมันเยอะๆ นุ่มๆ ต้มแซ่บซี่โครงอ่อน น้ำตกเนื้อ ตับหวาน แล้วก็ข้าวเหนียวอีกสี่ครับ“

“เฮ้ย! ไอ้บอย สั่งเยอะขนาดนี้ มึงจะให้ใครแดกเนี่ย” เล้งที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับเหล่ตาใส่บอย

“เฮียจะได้ลองกินให้ครบทุกอย่างไง ว่าอร่อยจริงอย่างที่ผมโม้ไว้หรือเปล่า”

เมื่อบอยพูดอย่างนั้น ก็คงต้องปล่อยเลยตามเลย แม้จะยืนรอจนไข่แข็ง เอ๊ย! ขาแข็ง จนส้นเท้าเริ่มชา แขนที่กอดอกอยู่ก็เริ่มล้า แต่ดูเหมือนไม่มีใครบ่นอะไร เพราะระหว่างรอ เพราะพวกเขาได้ของแถมเป็นภาพแม่ค้าสาวที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ชวนให้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

แน่นอนว่าตอนที่เขาก้าวเข้าไปจ่ายเงิน ใจเขาก็ไม่ได้จดจ่ออยู่ที่แบงก์พันในมือเท่าไรนัก ก่อนเธอจะเงยหน้าขึ้นมามองสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยแววระแวงนิดๆ คล้ายจะจำลูกค้าได้ทุกคน

“ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย เพิ่งมาซื้อครั้งแรกเหรอจ๊ะ” เสียงหวานถามขึ้นระหว่างรับเงิน

เล้งแค่พยักหน้ารับ สายตาคมหลบตาเธอนิดๆ ก่อนเธอจะดึงแคบหมูสองห่อจากพวงที่ห้อยข้างๆ ใส่ลงในถุงเป็นของแถม

วินาทีนั้นเขาอยากจะอ้าปากถามเรื่องสูตรอาหาร อยากขอซื้อ อยากต่อรอง หรืออย่างน้อยก็ชวนคุยให้ได้เบอร์โทร แต่สุดท้ายเขากลับเงียบ ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น คิดในใจว่าขอกลับไปพิสูจน์ความอร่อยแล้วค่อยว่ากันอีกที