ตอนที่ 3/3

ตอนที่ 3/3

และแล้ววันที่อรรถรอคอยก็มาถึง ครูเอื้องกับหมอสันต์เดินทางกลับมาจากจันทบุรีภายในวันรุ่ง

รถเบนซ์ C Class รุ่น 2015 ถูกเคลื่อนตัวเข้ามาจอดด้านในบ้านอย่างสงบ แม้คันนี้มันจะตกเทรนไปแล้ว ทว่าความที่คนรักรถมากคนหนึ่งอย่างหมอสันต์ เขาดูแลและบำรุงรักษ์มันมาอย่างดี จึงไม่ได้ดูเก่าตามรุ่น

ครูเอื้องผู้เป็นภรรยาเดินเข้ามาหาสามี หลังจากที่อาสาลงจากรถไปเปิดประตูรั้วบ้านให้ สองสามีภรรยาช่วยกันหอบสัมภาระเข้ามายังด้านในบ้าน เพื่อนำของเข้าไปเก็บ ทว่าพอจะหยิบกุญแจออกมาไขกลอนประตู สามีกลับลองใช้เพียงมือบิดลูกบิดเบาๆ ประตูก็เปิดได้แล้ว

แสดงว่าลูกชายตัวดีลืมล็อคบ้าน หรือไม่... มันก็ออกไปเที่ยวแล้วทิ้งบ้านเอาไว้แบบนี้

สองสามีภรรยาได้แต่ยืนมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจ จึงไม่มีใครได้เอ่ยประโยคใดออกมา ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในบ้าน

บ๊อกๆๆ

เสียงเจ้ากระจู๋วิ่งสี่ขาเห่ามาจากบ้านหลังเล็กของมันที่อยู่ใต้บันได มันรับรู้ถึงการมาของเจ้านายมัน ถึงได้รีบวิ่งแจ่นออกมาต้อนรับ

บ็อกๆๆๆ มันวิ่งโล่เล่นรอบตัวครูเอื้องกับหมอสันต์ พลันสะบัดหางไปมาอย่างออดอ้อน

"ไง... น้องจู๋ของม๊า รีบวิ่งมาหาเลยนะ หือ... ม๊าไม่อยู่เหงาใช่ไหมลูก?" ครูเอื้องวางสัมภาระลงเอาไว้โต๊ะข้างๆ ก่อนจะก้มลงไปอุ้มลูกชายหัวแก้วหัวแหวนขึ้นมาแนบอก

หมอสันต์อาสายกของทั้งหมดไปเก็บให้เข้าที่เข้าทาง ส่วนภรรยานั้นก็อุ้มเจ้าจู๋เดินสำรวจความเรียบร้อยในบ้าน

ตอนนี้เป็นเวลา 6 โมงกว่า หมอสันต์พาเธอขับออกมาจากจันทบุรีตั้งแต่เช้ามืด จึงได้มาถึงบ้านเร็วกว่าปกติ ครูเอื้องอุ้มเจ้าจู๋ขึ้นไปด้านบนชั้นสองของบ้านตามหลังสามีที่กำลังเอาของขึ้นไปเก็บบนห้องนอน ขณะที่พากันขึ้นไปถึงด้านบนนั้น สายตาของคนใกล้เลขหกอย่างหมอสันต์ซึ่งเดินขึ้นมาไปคนแรก ดันเหลือบมองเห็นรองเท้าแตะคู่หนึ่งซึ่งถอดเกะกะอยู่หน้าห้องลูกชายตนเอง

หมอสันต์หยุดเดินแล้ววางกระเป๋าก่อนจะหันกลับมาพูดกับภรรยา ที่เดินอุ้มเจ้าจู๋ตามขึ้นมาติดๆ

"นี่ม๊าดูสิ... ไอ้ลูกหมาเรามันเอาอีกแล้ว" หมอสันต์เพยิดหน้าชวนให้ภรรยาเหลียวมองสิ่งที่เกิดขึ้น

ถึงว่า... ทำไมลูกชายตัวดีถึงไม่ล็อคบ้าน อุตส่าห์คิดว่ามันหนีไปนอนที่ไหนสักที่ ตามประสาคนเสเพไม่เอาอ่าวอย่างมัน ที่ไหนได้มันพาผู้หญิงมานอนที่บ้านแล้ว

"อะไรกันป๊า?"

"นี่ดูสิ นี่มันรองเท้าผู้หญิงนะ ไอ้ลูกหมาของม๊ามันพาผู้หญิงมานอนบ้านอีกแล้ว"

อีกแล้ว...

คำว่าอีกแล้วคือ...มันเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาก่อนหลายครั้งแล้ว

หากว่าลูกชายจริงจังกับใครสักคนพวกเขาก็พร้อมจะหอบสินสอดไปสู่ขอทันที แต่นี่ไม่ใช่... ไอ้ลูกหมาของพวกเขามันล่อลวงผู้หญิงมาหลอกฟันแล้วทิ้งก็เท่านั้น เสร็จกิจธุระแล้ว เช้ามาก็ต่างฝ่ายต่างแยกย้าย ผู้หญิงพวกนั้นก็ช่างกระไร ไม่แม้แต่จะหวงตัวเลยสักนิด มิหนำซ้ำรู้ทั้งรู้ว่าผู้ชายมันหลอกฟัน ยังสมยอมมานอนกับมันถึงที่

เขากับภรรยาพูดจนปากเปียกไปแล้วหลายครั้งหลายหน สุดท้ายคนฟังมันเคยสำนึกเสียที่ไหนกันล่ะ กลับกลายเป็นพวกเขาเองนี่แหละที่ยิ่งบ่นยิ่งด่า ยิ่งจะเป็นบ้าก่อนมัน

"อย่าบอกนะ..."

"ใช่ เมื่อคืนลูกเธอมันพาผู้หญิงเข้าบ้าน"

ครูเอื้องรีบวางเจ้าจู๋ลงบนพื้น ปล่อยให้มันเป็นอิสระวิ่งวนรอบทางเดินเล่นอย่างคึกคัก

"เอ๊ะ แต่เดี๋ยวนะป๊า" ครูเอื้องค่อยๆ เดินมาดูรองเท้าคู่นั้นใกล้ เธอหยิบมันขึ้นมาก่อนจะบอกสามี "ไม่ใช่แล้วล่ะ นี่มันรองเท้าของหนูลี่"

เธอจำได้ รองเท้าคู้นี้มันเป็นของว่าที่ลูกสะใภ้ในอนาคตของเธอเอง เพราะลีลี่ชอบใส่มันให้เห็นบ่อยครั้ง

"แต่รองเท้าลี่จะมาอยู่นี่ได้ไงกัน"

"นั่นน่ะสิ"

ใครๆ ก็รู้ว่านอกจากเจ้าจู๋แล้ว ลูกชายไม่เอาอ่าวของพวกเขาก็ไม่ชอบลีลี่เลย ตั้งแต่เด็กแล้ว ทั้งคู่ก็ไม่เคยจะชอบพอกันเสียที

"เมื่อคืนหนูลี่โทรมาบอกว่าอยู่กับไอ้อรรถนี่" หมอสันต์นึกขึ้นได้

ครูเอื้องคิดตามสามี แสดงว่าที่แอบออกไปจากบ้านเมื่อคืน ไม่ใช่แค่ไปแวะเอาของที่ร้านเพื่อนหรอก ที่แท้ก็แอบหนีไปกินเหล้าอีกตามเคย "สงสัยมันคงเมาแหละป๊า เลยหยิบรองเท้าเขามา"

เมื่อคิดดังนั้นก็พอโล่งใจ บ่อยครั้งแล้วที่ลีลี่อาสาไปตามลูกชายพวกเขากลับมานอนบ้าน หลังจากที่มันเมาหนักแล้วขับรถกลับมาไม่ไหว คราวก่อนยังลากกันมาตั้งแต่สนามหญ้าหน้าบ้าน ดึงทึ้งกันเข้าบ้านมาอย่างกับไปรบที่ไหนกันมา ทำให้สภาพคนที่ไปตามกลับมาก็ทุลักทุเลไม่ต่างกัน

คราวนี้ก็คงเป็นอย่างนั้น มันอาจจะเมาจนยึดรองเท้าน้องมาใส่เป็นของตัวเอง

"ไป เอาของเข้าไปเก็บได้แล้วป๊า มายืนจ้องมองห้องลูกอยู่ได้" ถ้าลูกชายตัวดีเปิดประตูออกมาตอนนี้เดี๋ยวก็รู้กันพอดีหรอกว่าพวกเขากำลังมาจับผิดอยู่

เดี๋ยวก็ได้เถียงกันอีก

หมอสันต์ยอมพยักหน้าเชื่อฟังเมีย ก่อนที่จะถือข้าวของเข้าไปเก็บห้องตัวเองได้เสียที โดยที่มีภรรยาคอยเกิดประตูให้อีกที ห้องพวกเขากับห้องลูกชายอยู่ข้างๆ กัน มีเพียงผนังกำแพงกั้นระหว่างกันเท่านั้น จึงแทบไม่ต้องเดินไกลให้เหนื่อย

(อื้อออ เฮีย...ปวดหลังอ่า"^*&)

"เอ๊ะนั่น! ม๊าได้ยินเสียงอะไรไหม?" หมอสันต์รีบเดินไปแนบหูฟังติดข้างผนังห้อง ที่กั้นระหว่างห้องตนเองกับลูกชาย การกระทำของเขา ทำให้ครูเอื้องต้องเดินมาสมทบอีกคน

(โอ๊ย!!#Q$นี่ขึ้นมา_*%! ลง$%^&... โอ้ววว อ่าส์)

"อะไรอีกห๊ะป๊า?"

"ชู่วววว! เบาๆ สิ" คนที่ยังใช้หูแนบฟังเสียงปริศนาอีกห้องนั้นสั่งภรรยาให้เงียบ เมื่อครู่นี้เหมือนมีเสียงผู้หญิงพูด แต่เขาฟังไม่ชัดเท่าไหร่

ครูเอื้องยืนลังเล ก่อนวินาทีต่อมาเหมือนกับว่าเธอจะได้ยินเหมือนกัน จึงยอมทำตามที่สามีบอก กลายเป็ยว่าตอนนี้ทั้งคู่เป็นพวกแอบจับผิดคนข้างห้องเสียแล้ว

(แฮร่ๆ หายใจไม่ออกอย่าดิ้น #$^$)

(&%^#@^_เฮียก็ขยับสิ!)

(#^*&*_~*$ไปหมด อ่า)

(อื้อ! บอกให้ขยับเบาๆ เห็นไหมมันขาดแล้วเนี่ย!)

"0_0! // นั่นมันเสียงหนูลี่นี่ม๊า!" สองสามีภรรยาต่างยืนมองหน้ากัน ด้วยความตื่นตระหนก เสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากข้างห้องนั้น เป็นเสียงลูกลูกชายคัวดี กับหนูลีลี่เพื่อนบ้านของพวกเขา

แล้วที่ได้ยินเมื่อกี้นั้น มันอะไรกัน...

"ป๊า นะ นั่นลูกชายเรากับหนูลี่... กรี้ดดดดด!"