สนใจครูสอนพิเศษ

“ถ้าไม่มีอะไรจะมาหา ผอ.อย่างมึงไม่ได้เหรอ”

“อย่างกูมันทำไม พูดดี ๆ นะไอ้ภัทร”

“ต้องให้บอกด้วยเหรอ ระวังไว้เถอะสักวันจะโป๊ะแตก เจอลูกศิษย์ตัวเองเข้าสักวัน”

“กวนกูอีก ตกลงมานี่มีอะไร” เจตตัดบทกวน ๆ ของเพื่อนแล้วเข้าประเด็นในทันที

“ถ้ากลัวก็หยุดทำตัวแบบนั้นก็จบ” อยู่ข้างนอกเจตจะไม่ใช่คนนิ่งและเคร่งขรึมเหมือนเช่นตอนนี้เลย

“เลิกให้โง่! เอาดี ๆ มีอะไรก็ว่ามา ลีลาอยู่นั่นกูมีงานต้องทำต่อนะ” ใครมันจะไปเลิกทำสิ่งที่ชอบได้ ชายหนุ่มเลี่ยงพูดเรื่องที่จะเข้าตัวเองไปมากกว่านี้

มาอีหรอบนี้คงจะให้หา ‘ของ’ ให้สินะ พวกนักธุรกิจพออยากได้อะไร เป็นต้องหาคำว่านล้อมอีกฝั่งให้ยอมจำนนจนได้สิน่า

“กูไม่ได้จะให้มึงช่วยฟรี ๆ สักหน่อย ทำเป็นอารมณ์เสียไปได้”

“หึ” ผิดจากที่เขาคิดที่ไหนล่ะ

“ทุนการศึกษาร้อยทุน เท่านี้พอที่จะทำให้มึงช่วยกูได้ไหม”

“ร้อยทุน! ทุนละเท่าไหร่” อันที่จริงก็จะตอบตกลงตั้งแต่แรกนั่นแหละ

“ห้าพัน เอาไม่เอา ไม่เอากูกลับ”

“เฮ้ย ๆ เดี๋ยวก่อนสิ เป็นนักธุรกิจประสาอะไรใจร้อนแบบนี้วะ นั่งลงก่อน” เจตรั้งณภัทรไว้เสียก่อนที่อีกคนจะลุกออกไป

“ก็แค่นี้ทำเป็นลีลาอยู่นั่น”

“ลงทุนขนาดนี้งานคงไม่ธรรมดาแน่ไหนลองว่ามาสิ จะให้กูไปติดต่อใครให้ ว่าแต่ทำไมถึงไม่ให้ไอ้ธามมันช่วย น่าจะหาได้ดีกว่ากูนะ”

พอรู้ถึงจำนวนเงินที่เสนอมาไม่ใช่น้อย ๆ เลยสำหรับคนกำลังฟื้นฟูบริษัทตัวเองอย่างณภัทร ใครกันทำให้เพื่อนของเขาอยากได้ตัวในราคามากมายอย่างนี้

“ถ้าอยากได้แบบนั้นก็คงไม่มาหามึงหรอก ไปหาไอ้ธามไม่ง่ายกว่าเหรอ” ที่แท้เจตก็คิดว่าตนเองอยากได้คู่นอนอย่างนั้นเหรอ

ไอ้นี่! สมองมีแต่เรื่องใต้สะดือหากไม่สนิทกันจริงคงไม่รู้ว่าผู้อำนวยการคนนี้รับหาคู่นอนหรือคู่ควงด้วย สายปาร์ตี้ตัวจริงย่อมรู้จักคนวงการเดียวกันดีอยู่แล้ว แต่ก็รองลงมาจากธาดาอยู่ดี

“อ้าวถ้าไม่ใช่เรื่องนั้นมึงจะให้กูช่วยเรื่องอะไร”

“ให้เด็กคณะการแสดง ไปช่วยงานเปิดตัวเครื่องเพชรตัวใหม่ให้กูหน่อย”

“พูดเป็นเล่นไป! เด็ก ๆ ไม่ได้รับงานแสดงสักหน่อย ถ้าอยากได้นักแสดงจริง ๆ ไม่สู้เอาเงินที่เสนอมาไปจ้างมืออาชีพไม่ดีกว่าเหรอวะ”

แม้ว่าจะต้องการทุนมากแค่ไหน ทว่านักศึกษายังไม่เคยออกรับงานแสดงอย่างจริงจังเลยสักครั้ง แล้วเป็นงานเปิดตัวด้วยคงจะไม่ธรรมดาแน่ หากมีข้อผิดพลาดอะไรขึ้นมา ณภัทรนั่นแหละจะซวยเอง

“ได้ข่าวว่าครูสอนพิเศษที่นี่เป็นมืออาชีพนี่หว่า ขึ้นแสดงงานใหญ่ ๆ มาตั้งเยอะ อีกอย่างกูไม่ได้อยากได้แบบเลิศหรูอลังการอะไร แค่ขึ้นไปแสดงนิด ๆ หน่อย ๆ พอเป็นพิธีแค่นั้นก็พอ”

“แต่เธอไม่เคยบอกนะว่าให้รับงานได้” เจตบอกด้วยความลำบากใจ

“อะไร! เป็นถึง ผอ.จะต้องขออนุญาตผู้ใต้บังคับบัญชาก่อนด้วยเหรอ”

“แพรวไม่ใช่ลูกน้องกูเหมือนครูคนอื่น ๆ นี่หว่า อากูขอเธอมาช่วยสอนเท่านั้นเอง”

ณภัทรสะดุดคำเรียกชื่อของหญิงสาวจากเพื่อน ไหนจะอาการแบ่งรับแบ่งสู้นั้นอีก ซึ่งปกติหากเป็นอะไรเกี่ยวกับผลประโยชน์ไม่เคยเลี่ยงขนาดนี้ หรือเป็นเพราะจะหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนั้นเข้าให้แล้ว ถึงได้ยืนกรานไม่อยากให้เจ้าหล่อนรับงานนี้กัน!

“คือมึงจะไม่ช่วยใช่ไหม”

น้ำเสียงจริงจังของณภัทร เจตถึงกับคิดหนัก เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาที่หนักใจคือแพรวพรรณมากกว่า ถึงจะเคยขึ้นแสดงมาก่อนพอมาสอนก็ไม่เคยเห็นเธอรับงานที่ไหน หากว่าตนเองทำโดยพลการแล้วครูสาวไม่พอใจจะทำยังไง

‘อีกคนก็เพื่อน อีกคนก็พยายามแจกขนมจีบ’ หนักใจจริง ๆ

“งั้นเอางี้ กูถามเธอก่อนโอเคไหม” เจตยื่นข้อเสนอใหม่ขึ้นมา

“ก็ได้ แต่อย่าลืมว่าร้อยทุนก็ช่วยนักศึกษามึงเพิ่มอีกร้อยคนเลยนะ คิดให้ดี ๆ ที่กูมาก็เพราะเห็นว่ามึงเป็นเพื่อน เงินส่วนนี้น่าจะทำประโยชน์ได้ไม่น้อย จริงไหม!”

“รู้น่า ก็บอกว่าขอถามเธอก่อนไง”

“อีกอย่าง งานนี้ไม่ได้ให้ไปแสดงฟรี ๆ มีค่าเหนื่อยให้ต่างหาก”

“ทำไมลงทุนจังวะ”

“ถ้าไม่ใช่นักเรียนของมึง กูจะให้ไหมอย่ามาคิดเยอะ”