ตอนที่ 10 : จวนท่านแม่ทัพหลี่ (2)

“ชุดที่ข้าสวมใส่มาอยู่ที่ไหน? ทำไมข้าไม่เห็นมีอยู่ในกองข้าวของนี้เลย เจ้าได้นำมาด้วยหรือเปล่า?” ซูลี่ถามขึ้นด้วยความร้อนรนใจ

“ชุดสีทองประหลาดนั้นข้านำมันใส่หีบเสื้อผ้ามาพร้อมกับเครื่องประดับแล้วนะคะ คุณหนูลองเปิดในหีบดูหรือยัง?” ตงตงถามซูลี่กลับไปเพื่อความแน่ใจ

“ข้าเปิดดูแล้ว และข้าก็รื้อเสื้อผ้าทุกอย่างออกมาหมดแล้วด้วย แต่ข้าก็ยังไม่เห็นชุดของข้าเลย” สีหน้าของ  ซูลี่เริ่มไม่สู้ดีนัก ตงตงจึงรีบเข้าไปช่วยรื้อหาทันที

ทั้งสองคนรื้อหาชุดไทยอยู่ในกองตั้งนานแต่ก็ไม่พบเสียที ซูลี่รู้สึกเจ็บปวดที่นางไม่สามารถรักษาสิ่งของ ชิ้นเดียวที่เป็นตัวตนของนางได้

ซูลี่หยุดรื้อข้าวของทุกอย่าง พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นด้วยความเจ็บปวดใจ น้ำตาของนางไหลลงมาอาบแก้ม เพราะชุดไทยชุดนี้สำคัญกับนางมาก เพราะชุดไทยชุดนี้คือชุดที่บ่งบอกว่านางเป็นใคร และมาจากไหน มันคือสิ่งที่คอยย้ำเตือนให้นางรู้จักตัวเองเสมอ และทุกครั้งที่ซูลี่มองไปที่มัน มันก็ทำให้ซูลี่คลายความคิดถึงบ้านไปได้

แต่ตอนนี้ชุดไทยชุดนั้นได้หายไปแล้ว เท่ากับว่าตัวตนของนางได้หายไปด้วย

เมื่อตงตงหันมาเห็นว่าคุณหนูของตัวเองกำลังนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นอย่างเงียบ ๆ นางจึงพูดขึ้น “เดี๋ยวข้าจะกลับไปหาระหว่างทางอีกครั้ง เพื่อชุดของคุณหนูจะร่วงหล่นได้” พูดจบ ตงตงก็รีบวิ่งออกไปจากหอนอนนี้ทันที

ซูลี่มองตงตงวิ่งออกไปด้วยสายตาที่เศร้าสร้อยและผิดหวัง นางกลัวว่าตงตงจะไม่สามารถหาชุดไทยของนางเจอได้

ในขณะที่ท่านแม่ทัพหลี่กำลังเดินไปรอบ ๆ บริเวณจวนของตัวเองเพื่อตรวจตราบริวารอยู่นั้น จู่ ๆ สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้าชุดสีทองเหลืองอร่ามที่ตกอยู่ที่พื้น ท่านแม่ทัพหลี่จึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ มันและหยิบขึ้นมาดู

“นี่มันชุดประหลาดที่คุณหนูหวางสวมใส่ในวันที่นางเจอดาบของข้านี่น่า” พูดกับตัวเองเสร็จ ท่านแม่ทัพหลี่ก็เดินถือชุดไทยสีทองเดินมายังหน้าหอนอนของซูลี่ทันที

เมื่อท่านแม่ทัพหลี่เปิดประตูหอนอนของนางเข้ามา ก็เห็นร่างบางของซูลี่กำลังนั่งกอดเข่าก้มหน้าร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด เขาที่เพิ่งมาเห็นก็เกิดความสงสัยขึ้นทันที

ท่านแม่ทัพหลี่นั่งย่องย่อลงตรงหน้าของซูลี่ พร้อมกับถามนางขึ้นเบา ๆ “เจ้าเป็นอะไร?”

“ฮือออออออออออออออออออออออ” นางไม่ได้ตอบอะไรเขากลับมา แถมนางยังร้องไห้หนักกว่าเก่าเสียอีก

คุณชายหลี่รู้สึกตกใจไม่น้อยที่ได้เห็นหญิงสาวจอมดื้อและไม่มีมารยาทอย่างนางกลับอ่อนไหวมากถึงเพียงนี้ ทำให้พรางคิดในใจว่า “หรือว่าจะเป็นเพราะนางต้องจากบ้านมาไกล นางมาอยู่ที่จวนของตระกูลหวางได้ไม่ทันไร นางก็ต้องย้ายมาอยู่ที่จวนของตระกูลหลี่อีก นางคงรู้สึกเหมือนว่านางเป็นคนเร่ร่อนอย่างแน่นอน”

“หากเจ้าไม่สบายใจเรื่องที่ต้องย้ายมาอยู่ที่นี่ ข้าต้องขออภัยเจ้าด้วย ข้าไม่สามารถปล่อยให้เจ้าอยู่ที่จวนของตระกูลหวางเพียงลำพังได้จริง ๆ” ท่านแม่ทัพหลี่พูดขึ้นกับนางด้วยเสียงที่อ่อนโยน

“ฮืออออออออออออออออออออ ข้าอยากกลับบ้าน” ซูลี่ร้องไห้ออกมาอย่างงอแง เพราะเมื่อไม่มีชุดไทยชุดนั้นแล้ว นางก็รู้สึกหลงทางจนอยากกลับบ้านเสียเหลือเกิน

“อยู่ที่นี่พี่จะปกป้องเจ้าเอง” ท่านแม่ทัพหลี่พูดด้วยเสียงอ่อนโยนอีกครั้ง พร้อมกับเข้าไปกอดร่างบางของนางไว้

ซูลี่ลืมความโมโหที่นางมีต่อเขา นางร้องไห้ออกมาในอ้อมกอดของเขาด้วยสายน้ำตาที่มากมายเหลือเกิน

“ฮืออออออออออออออออออออ”

ในขณะที่ซูลี่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของท่านแม่ทัพหลี่อยู่นั้น จู่ ๆ ตงตงก็เดินเปิดประตูหอนอนเข้ามาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังที่ไม่สามารถหาชุดไทยของซูลี่เจอได้

ตงตงทิ้งตัวนั่งลงคุกเข่าอยู่ต่อหน้าซูลี่และท่าน    แม่ทัพหลี่ด้วยน้ำตาแห่งการสำนึกผิดที่นางได้ทำให้คุณหนูของตนต้องเจ็บปวด “คุณหนูอภัยให้ข้าด้วย ข้าทำให้ท่านเจ็บปวดเพราะข้าทำชุดประหลาดของท่านหาย คุณหนูได้โปรดอภัยให้ตงตงคนนี้ด้วย ฮือออออออออออออออออออ”

“ชุดประหลาดของซูลี่? หรือว่าจะเป็น?” ท่านแม่ทัพหลี่รู้สึกเอ๊ะใจกับคำพูดของตงตง เขาจึงคลายอ้อมกอดออกจากซูลี่ และยื่นชุดสีเหลืองทองให้กับนางทันที

“นี่ใช่ชุดที่พวกเจ้ากำลังตามหากันอยู่ใช่หรือไม่?” ท่านแม่ทัพหลี่ถามซูลี่ขึ้น

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด นี่มันชุดไทยของข้าจริง ๆ ด้วย” ซูลี่กรี๊ดร้องออกมาด้วยความดีใจ เพราะในที่สุดชุดไทยนี่ก็ยังอยู่กับนาง

ท่านแม่ทัพหลี่รู้สึกประหลาดใจในตัวซูลี่ขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อกี้นางยังคงนั่งร้องไห้อย่างน่าสงสาร แต่ตอนนี้นางกลับส่งเสียงดังแสบหูแถมทำท่าทางประหลาดอีกด้วย

และด้วยความที่ซูลี่ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ นางจึงเผลอ...

จุ๊ฟ

นางจึงเผลอไปหอมแก้มของท่านแม่ทัพหลี่โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว

ท่านแม่ทัพหลี่ตาโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อโดนหญิงสาวตรงหน้าหอมแก้มเข้าให้ เกิดมาในชีวิตของเขาไม่เคยมีหญิงใดกล้าทำกริยาเช่นนี้มาก่อน แต่ว่า...

_______________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^