ตอนที่ 9 : จวนท่านแม่ทัพหลี่ (1)

บทที่ 3

ขณะที่โซ่ หรือซูลี่กำลังนั่งฟังตงตงเล่าเรื่องถึงวิถีชีวิตของคนจากยุคนี้อยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีบริวารคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องของเธอเพื่อแจ้งข่าว

“คุณหนูซูลี่ ท่านแม่ทัพหลี่มาขอพบค่ะ” บริวาร   คนนั้นพูดขึ้น

“มากล่าวหาว่าฉันเป็นคนขโมยดาบอีกแล้วล่ะสิ อีตานี่ไม่ยอมเลิกราเลยจริง ๆ” ซูลี่บ่นขึ้นมากับตัวเองเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจนัก

เมื่อตงตงเห็นว่าคุณหนูของตงตงยังไม่รีบออกไปพบแม่ทัพหลี่ นางจึงต้องพูดขึ้นเพื่อกระตุ้น “คุณหนูค่ะ ท่านแม่ทัพหลี่มาพบถึงจวนแบบนี้ รีบออกไปพบดีกว่าค่ะ หากปล่อยให้รอนานจะเป็นการเสียมารยาทได้”

“ฮึ!” ซูลี่สบถในลำคอเบา ๆ ด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่นางก็ยอมเดินออกไปจากห้องเพื่อพบกับท่านแม่ทัพซูลี่ตามที่ตงตงแจ้ง

เมื่อซูลี่เดินมาถึงศาลารับรองแขกโดยมีตงตงเดินอยู่ข้างหลัง นางก็ต้องเปลี่ยนสีหน้าจากอาการไม่พอใจ เป็นสีหน้ายิ้มแย้มแทนเพื่อต้อนรับขับสู้เขา แต่ดูเหมือนว่าท่านแม่ทัพหลี่จะมองออกตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่านางไม่ค่อยพอใจเขาเท่าไหร่นัก เขาจึงเปิดประโยคพูดขึ้นก่อนทันที

“ข้ามาที่นี่ ข้าไม่ได้มาเพื่อทวงถามเจ้าเรื่องดาบของข้าหรอก แต่ข้ามาที่นี่เพื่อแจ้งให้เจ้ารู้ว่าท่านลุงหวางซูนข่านต้องรีบไปนำทัพออกรบที่หัวเมืองทางตอนใต้ด่วน จึงให้ข้าเป็นผู้มาแจ้งข่าวกับเจ้า”

“ขอบคุณท่านมาก” ซูลี่ตอบกลับไป

“ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น ท่านลุงหวางให้ข้าเป็นผู้ปกครองเจ้าในช่วงที่ท่านลุงออกไปทำศึกสงครามอยู่ โดยให้เจ้าย้ายไปอยู่ที่จวนของข้า”

“ไม่นะ!” ซูลี่รีบปฏิเสธออกไปทันที ก็จู่ ๆ จะให้นางย้ายไปอยู่ที่จวนของคนที่กล่าวหาว่านางเป็นขโมยเช่นนั้น มีหวังหากมีของอย่างอื่นหายในบ้านของเขา เขาจะต้องกล่าวหานางอีกเป็นแน่

“ไม่ได้! เจ้าปฏิเสธข้าไม่ได้ จงรีบไปเก็บข้าวของและออกเดินทางไปสู่จวนตระกูลหลี่ซะ ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่” เมื่อเห็นว่านางดื้อรั้น เขาผู้ซึ่งโตกว่าจึงต้องพูดขึ้นด้วยเสียงดุและกำราบนางทันที

“แต่ข้าไม่ไป ข้าไม่อยากไปที่จวนของท่าน ข้าอยากอยู่ที่นี่” ซูลี่ยังคงดื้อดึงไม่เลิก

“แต่ข้ารับปากท่านลุงหวางไว้แล้ว ข้าจะผิดคำพูดไม่ได้” ท่านแม่ทัพหลี่เถียงกลับไป

“ก็ข้าบอกว่าไม่ไป ก็ไม่ไปไงเล่า” ซูลี่พูดจบ ก็เตรียมที่จะเดินเลี่ยงหนีออกไปทันที

และกริยาแบบนั้นยิ่งทำให้ท่านแม่ทัพหลี่รู้สึกโมโหนางขึ้นมา เขาไม่เคยเจอหญิงใดที่ช่างไร้มารยาทและดื้อรั้นขนาดนี้มาก่อน และเมื่อนางกล้าที่จะแสดงกริยามารยาทเช่นนี้ออกมา เขาก็ต้องใช้ไม้โหดกับนาง

ท่านแม่ทัพหลี่เดินเข้าไปใกล้ตัวของนาง และช้อนตัวของซูลี่ขึ้นอุ้มโดยไม่ทันให้นางได้ทันตั้งตัว

“ปล่อยข้านะ ท่านจะทำอะไรข้า” ซูลี่ตะโกนร้องออกมา พร้อมกับใช้มือน้อย ๆ ของนางทุบตีไปที่หน้าอกของเขา แต่แรงอันน้อยนิดของนางก็ไม่ได้ทำเขารู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย

ท่านแม่ทัพหลี่ไม่ได้อะไรซูลี่กลับไป แต่กลับหันไปสั่งตงตงที่กำลังยืนอยู่ข้างหลัง “เจ้าไปเก็บข้าวของของนายเจ้า และตามไปที่จวนของตระกูลหลี่ซะ ข้าจะนำ     ตัวนางไปก่อน”

เมื่อสั่งตงตงเสร็จ ท่านแม่ทัพหลี่ก็อุ้มร่างที่ดิ้นไปมาของซูลี่ขึ้นรถม้าไปทันที

ตงตงแอบยิ้มตามหลังที่เห็นท่านแม่ทัพหลี่โกรธซูลี่ขนาดนั้นก็เพราะเขาเป็นห่วงนางนั้นเอง

เมื่อรถม้ามาจอดที่จวนของตระกูลหลี่ ท่านแม่ทัพหลี่ที่นั่งอยู่ในรถม้ากับซูลี่ก็ถามนางขึ้น “เจ้าจะเดินลงจากรถม้านี้เอง หรือจะให้ข้าอุ้มเจ้าเข้าไป”

“ไม่ต้อง! ข้ามีขา ข้าเดินไปเองได้” พูดจบ ซูลี่ก็เดินจากรถม้าด้วยใบที่งอและเต็มไปด้วยความโกรธทันที

ท่านแม่ทัพหลี่พานางมายังหอนอนขนาดใหญ่ที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้นางอย่างดี พร้อมกับพูดขึ้น “นี่คือหอนอนของเจ้า เข้าไปพักผ่อนเสียเถอะ อีกไม่นานเดี๋ยวผู้ติดตามของเจ้าก็มาแล้ว”

ซูลี่ไม่ตอบกลับอะไรท่านแม่ทัพหลี่กลับไปสักคำ แถมนางยังเดินเข้าไปในหอนอนนั้น พร้อมกับปิดประตูใส่หน้าของเขาทันที

“เฮ้ออออออออออออออออออออออออออออออ! เมื่อไหร่ท่านลุงหวางจะมาพาตัวนางกลับไปนะ?” ท่านแม่ทัพหลี่พูดขึ้นกับตัวเองด้วยความเหนื่อยใจ

หลังจากที่ซูลี่เข้ามาในหอนอนใหม่ของตระกูลหลี่แล้ว นางก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยหน่ายใจเช่นกัน

“ฉันรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าอีตาแม่ทัพขี้เก็กนี่เอาเสียเลย” ซูลี่บ่นออกมากับตัวเองเสียงดัง

และไม่นานนัก ตงตงก็เดินเข้ามาในหอนอนนี้พร้อมกับข้าวของเครื่องใช้ของซูลี่ โดยมีบริวารจากจวนของตระกูลหลี่ช่วยขนเข้ามา

เมื่อเห็นว่าของทุกอย่างถูกวางไว้ในหอนอนแล้ว ซูลี่ก็รีบลุกขึ้นจากเตียงและวิ่งเข้าไปในกองข้าวของนั้นพร้อมกับรื้อหาของบางอย่างอยู่นาน

“คุณหนูหาอะไรอยู่หรอคะ?” ตงตงจึงถามคุณหนูของตนเองขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าซูลี่เริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดที่ยังคงหาของไม่เจอ

_______________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^