ตอนที่ 29 : ม่อเที้ยนอี้

บทที่ 6

ม่อเที้ยนอี้

เมื่อเวลายามค่ำคืนมาถึง

ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงก็เอนตัวนอนลงบนเสื่ออย่างสบายใจ แต่ทว่ายาหยีกลับยืนมองด้วยกลัว

“มาเถิดเหยาเหยา พรุ่งนี้เราต้องใช้พลังงานอีกมาก หากเจ้าพักผ่อนไม่เพียงพอ เจ้าจะไม่สามารถช่วยน้าสาวและท่านแม่ทัพหลี่ของเจ้าออกมาได้นะ” 

“ก็มานอนหนุนบนแขนของข้าสิ! นี่ไงล่ะ? แขนนี้เคยปกป้องเจ้าจากเสือร้ายมาแล้ว มันไม่กัดเจ้าหรอก มาเถิดน้า” พูดจบ เขาก็ดึงร่างของเธอลงมานอนหนุนแขนของเขาทันที

“เห็นไหมล่ะ? ข้าไม่ทำอะไรเจ้าเสียหน่อย!” พูดจบเขาก็หลับตาลง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างสุขใจ โดยที่เขาหารู้ไม่ว่า ในขณะที่เขากำลังหลับตาลง ทว่าร่างบางของยาหยีกลับสั่นเท่าไปหมด เป็นครั้งแรกที่เธอได้นอนใกล้ผู้ชายขนาดนี้ แถมนอนใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาเลยทีเดียว 

“อดทนหน่อยยาหยี เดี๋ยวก็เช้าแล้ว” พูดจบ เธอก็กลั่นใจนอนหลับตาลงทันที

               

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

ยาหยีลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าใบหน้าของท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงกำลังนอนหลับซุกอยู่ที่คอของเธอ มันทำให้ใจของเธอสั่นวาบไปทั่วทั้งตัวจนแทบสติหลุด แต่แล้วยาหยีก็รีบเขย่าตัวของเขาให้ตื่นขึ้นทันที

แต่ทว่าเมื่อตื่นขึ้นมาได้ เขากลับยิ้มอย่างมีเลศนัยพร้อมกับพูดขึ้นด้วยเสียงงัวเงีย “กลิ่นกายของเจ้าช่างหอมเย้ายวนข้าเสียเหลือเกิน” 

“ยาหยีที่ได้ยินแบบนั้นก็เขินอายออกมา ก่อนที่เธอจะสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่กำลังแข็งตัวอยู่ด้านล่าง ทำให้ยาหยีพยายามที่จะผละออกจากเขา แต่เขากลับดึงร่างบางของเธอเข้ามากอดไว้แน่น พร้อมกับพูดขึ้น

“เมื่อคืนนี้เจ้าถามข้าว่าเป็นแม่ทัพต้องเสียสละอะไรบ้าง ข้ามีอีกสิ่งหนึ่งที่ต้องเสียสละแต่ลืมบอกเจ้าไป นั่นก็คือหัวใจของข้า เพราะการปกป้องบ้านเมืองทำให้ข้าลืมที่จะถูกรักและไม่เคยถูกรักและไม่เคยรัก หากแต่ตอนนี้สวรรค์ได้ส่งเจ้ามาให้คนอย่างข้าแล้ว”

ยาหยีตกใจทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เพราะเธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้ยินเขาพูดอะไรเลียนหูขนาดนี้ “ข้าว่าท่านคงยังไม่ตื่นจากฝัน ข้าขอตัว...”

ยาหยียังพูดไม่ทันจบ เขาก็กอดเธอแน่นกว่าเก่า พร้อมกับพูดขึ้นต่อ “ข้าตื่นจากฝันแล้ว แต่ก็ได้มาพบนางในฝันต่อ หัวใจของข้าสั่นไหวตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอเจ้า แต่เพราะกลัวว่าเจ้าจะเป็นศัตรูที่มายั่วยวนให้ข้าตกหลุมรัก ข้าจึงพยายามห้ามใจตนเองไว้ ยิ่งตอนนี้ได้เข้าใกล้เจ้าขนาดนี้ ข้าไม่อาจจะห้ามใจตนเองต่อไปไม่ไหวแล้ว” พูดจบ เขาก็พลิกร่างบางของยาหยีให้นอนหงายทันที ก่อนที่เขาจะคร่อมร่างบางของเธอไว้

ในตอนนั้นเองแม้จะขัดขืนนิดหน่อย แต่ยาหยีก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอเองก็เริ่มตกหลุมรักเขาแล้วเหมือนกัน ดังนั้น...เธอจึงปล่อยให้เขา จูบลงที่ริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่มทันที

จุ๊ฟ!

รสจูบสั้น ๆ ที่กำลังจะถูกเติมเต็มต่อให้เป็นรสจูบยาว ๆ แต่ทว่าเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่หน้าหอนอนเสียก่อน ทำให้ยาหยีรีบผลักร่างใหญ่ของเขาออกไปด้วยความเขินอาย ก่อนที่เธอจะเดินไปเปิดประตูทันที 

เมื่อยาหยีเปิดประตูหอนอนออกมา เธอก็ได้พบกับฮูหยินจางที่กำลังยืนรออยู่แล้ว “ไปอาบน้ำกันเถอะเจ้าค่ะ วันนี้ข้าจะพาท่านไปเที่ยวชมตลาดของเรา”

ได้ยินแบบนั้น ยาหยีที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นก็ไม่รอช้ารีบเดินตามฮูหยินจางออกไปทันที

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวใหม่เรียบร้อยแล้ว เพราะยาหยีก็เดินออกมาเที่ยวที่ตลาดทันที แม้ชุดที่สวมใส่อยู่นี้จะเป็นชุดเรียบง่ายของฮูหยินจาง ไม่ได้อลังการเหมือนกับชุดที่ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงซื้อให้ แต่ทว่ามันกลับไม่อาจะปิดกลบความสวยของยาหยีได้เลย 

“ข้าคิดว่าสามีของท่านจะไม่ยอมให้ท่านออกมาเดินเที่ยวตลาดแล้ว ดูเขาทั้งหวงและห่วงท่านเหลือเกิน” ฮูหยินจางพูดขึ้น ทำเอายาหยีเขินหน้าแดงออกมาทันที

วินาทีนั้นเอง ในขณะที่ยาหยีกำลังเดินตลาดอยู่กับฮูหยินจางอยู่นั้น ร่างใหญ่ที่แสนสง่าแต่นัยน์ตาดุร้ายของท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้ที่กำลังตรวจเมืองอยู่ก็ผ่านมาทางนี้ทันที ความสวยของยาหยีสะท้อนเข้าที่ดวงตาของเขา จนทำให้เขาต้องเปลี่ยนทิศทางของม้าให้มุ่งหน้ามาที่เธอแทน

ม้าของท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้หยุดลงตรงหน้าของยาหยี ทำเอาฮูหยินจางสั่นเทาไปทั้งตัวด้วยความกลัว เพราะทั้งแผ่นดินล้วนรู้ดีว่าท่านแม่ทัพผู้นี้โฉดและชั่วร้ายถึงเพียงใด

แต่ทว่ายาหยีที่ไม่รู้อะไรเลยกับยืนประจันหน้ากับเขาอย่างไม่กลัวเลยสักนิด

เมื่อท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้ลงจากหลังม้า เหล่าประชาชนที่อยู่รอบด้านทั้งหมดก็รีบมอบลงทำความเคารพทันที มีเพียงยาหยีที่กำลังยืนงงไม่รู้เรื่อง แต่เมื่อเธอสังเกตคนรอบข้างแล้ว เธอจึงเตรียมที่จะมอบลงบ้าง แต่ทว่า...

ท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้กลับดึงร่างบางของเธอไว้ให้ยืนอยู่เหมือนเดิม

“ช่างงดงามยิ่งนัก! ข้าไม่เคยเห็นสตรีผู้ใดงดงามเช่นเจ้ามาก่อน เจ้าชื่ออะไรรึ?”

“ข้าชื่อเหยาเหยา”

“เหยาเหยา ชื่อช่างน่ารักน่าเหยายวนยิ่งนัก! แล้วเจ้าเป็นใครมาจากที่ใดกันรึ?” เขาถามเธอขึ้นต่อด้วยความปรารถนา

“แค่ติดตามสามีมาค้าขายที่นี่ แค่เป็นเพียงคุณหนูตกอับ” 

โชคดีที่ยาหยีมักแอบฟังเวลาที่ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงแต่งเรื่องโกหกสำหรับการปลอมตัวครั้งนี้ ทำให้เธอสามารถเอาเรื่องแต่งนั้นมาประติดประต่อได้

“มีสามีแล้วอย่างงั้นรึ? ข้าอยากจะเห็นหน้าสามีของเจ้าเสียเหลือเกิน” เขายังคงพูดต่อ “ต่อให้มีสามีแล้วใช่ว่าข้าจนสนใจไม่! สิ่งไหนที่มีเจ้าของแล้ว หากข้าอยากได้ ข้าก็จะเอามันมาให้ได้อย่างแน่นอน” 

เมื่อได้ยินแบบนั้น ยาหยีก็สะบัดของตัวเองออกจากมือของเขาทันที ก่อนที่เธอจะตอบกลับไป “แต่ข้านั่นยึดติดในใจของเป็นอย่างมาก แม้จะถูกพรากไปไกลจากเจ้าของเพียงใด ข้าก็จะกลับไปหาเจ้าของของข้าให้ได้”

เมื่อได้ยินสตรีตรงหน้าต่อปากต่อคำอย่างชาญฉลาดและไร้ซึ่งความกลัวเช่นนั้น ก็ทำให้คนฉลาดอย่างม่อเที้ยนอี้ยิ้มขึ้นที่มุมปากทันที ก่อนที่เขาจะตอบกลับไป 

“งั้นก็มาดูกันเถิด ว่าเหยาเหยาของข้าจะหาทางกลับไปหาสามีได้หรือไม่?”

พูดจบ เขาก็เตรียมที่จะดึงร่างบางของยาหยีไปด้วย แต่ทว่ายาหยีกลับเลี่ยงทันที แต่คว้ามือของฮูหยินจางออกวิ่งไปด้วยกันทันที ตอนนั้นเองท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้สามารถตามทั้งสองคนไปได้อย่างง่ายดาย แต่เพราะว่าตอนนี้เขาได้ยินข่าวว่าท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิง ศัตรูตัวฉกาจของเขาได้ปลอมตัวเข้าเมืองของเขามา เขาจึงต้องปล่อยนางไปเสียก่อน และไปตามหาท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงแทน

หลังจากที่ยาหยีพาฮูหยินจางวิ่งมาได้สักพัก เธอก็หยุดดูเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ตามมาแล้ว และรีบพาฮูหยินกลับเข้าบ้านทันที

เมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว ยาหยีก็รีบเล่าทุกอย่างให้ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงฟัง วินาทีแรกที่เขาฟังนางจบ เขาก็ดึงร่างบางของนางเข้ามากอดด้วยความเป็นห่วงทันที พร้อมกับพูดขึ้น “ข้าจะไม่ยอมให้ใครได้ตัวของเจ้าเป็นเด็ดขาด เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ เราจะรีบเดินทางกลับแคว้นของเราทันที”

ยาหยีพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่นางจะพูดกับท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงขึ้นต่อ “ข้าเป็นห่วงครอบครัวของฮูหยินจาง เพราะไม่นานม่อเที้ยนอี้จะต้องมาตามล่าข้าจากนางแน่นอน เมื่อเราช่วยเหลือน้าสาวและท่านแม่ทัพหลี่ได้แล้ว เราพาครอบครัวของฮูหยินจางไปกับเราด้วยได้หรือไม่?”

“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้ากับจางหยวนได้คุยกับเรียบร้อยแล้วว่าเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ เขาจะพาครอบครัวของเขาไปกับเราด้วย เพราะอยู่นี่อันตรายเกินไป”

เมื่อยาหยีได้ยินแบบนั้นก็โล่งใจออกมาทันที

เมื่อเวลาค่ำคืนมาถึง

ทางด้านของท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้ หลังจากที่ได้พบกับยาหยีหรือเหยาเหยาของเขาแล้ว ก็ทำให้ใจของเขาสงบเลยสักนิด ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่เคยมีสตรีผู้ใดทำให้หัวใจของหวั่นไหวมากขนาดนี้ได้เลย

“นางเป็นใครกันนะ? การพูดจาช่างแปลกประหลาด แถมยังฉลาดกว่าสตรีทั่วไปมาก!” ท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้ถามตัวขึ้น

“แต่ไม่ว่านางจะเป็นใคร หรือเป็นของผู้ใด ข้าก็จะเอานางมาเป็นของข้าให้ได้!”

__________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^