ตอนที่ 30 : การพบกันอีกครั้ง (1)

บทที่ 7

การพบกันอีกครั้ง

เมื่อค่ำคืนที่พวกเขารอคอยกมาถึง

ที่จวนของม่อเที้ยนอี้ได้จัดงานฉลองขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แถมยังเชิญแขกมามากมายจนนับไม่ถ้วน ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงใช้โอกาสนี้ในการนำทุกคนแอบเข้าไปในจวนของม่อเที้ยนอี้ เพื่อพาทุกคนเข้าไปช่วยท่านแม่ทัพหลี่และฮูหยินหลี่ทันที 

แท้ที่จริงแล้วท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงไม่ได้ต้องการให้ยาหยีตามมาด้วย เพราะเขากลัวว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับเธอ แต่เพราะความดื้อรันของเธอทำให้เขาต้องยอมปล่อยเธอมากับเขาด้วยแต่โดยดี

“เจ้าต้องอยู่ใกล้ ๆ ข้าตลอดเวลานะ ห้ามห่างจากกายข้าเด็ดขาด” เขาบอกเธอขึ้นด้วยความเป็นห่วง ทำเอาร่างบางยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นใจ ก่อนที่เธอจะเดินตามติดเขาไม่ห่างเลยทีเดียว

เนื่องจากในงานนี้มีการแสดงเสียงดังอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับผู้คนมากมายที่เดินเข้าออกจวนของม่อเที้ยนอี้อยู่ตลอดเวลา ทำให้เขาไม่ทันได้สังเกตว่าตอนนี้มีคนกำลังบุกเข้ามาในจวนของเขาแล้ว

ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงได้นำยาหยี หวังกวง และจางหยวน ลัดเลาะไปตามมุมเล็ก ๆ จนนำพาพวกเขาไปสู่คุกใต้ดิน และเมื่อพวกเขาเดินตามทางลงไป ก็ได้พบกับร่างใหญ่ของท่านแม่ทัพหลี่และฮูหยินของเขากำลังนั่งอิดโรยอยู่ในคุกนั่นเอง

วินาทีแรกที่ยาหยีได้เห็นร่างอิดโรยของฮูหยินหลี่ เธอก็จำได้ทันทีเลยว่านั่นคือน้าโซ่ของเธอ น้ำตาของยาหยีไหลออกมาด้วยความคิดถึง ก่อนที่เธอจะวิ่งเข้าไปที่หน้าลูกกรงเพื่อเรียกหาน้าสาวของเธอทันที

“น้าโซ่! น้าโซ่ค่ะ”

เสียงของยาหยีคือที่ดังขึ้น ทำเอาฮูหยินหลี่หรือโซ่ สะดุ้งตกใจทันที ก่อนที่เธอจะหันไปตามเสียงเรียกนั้น และรีบวิ่งไปหาเจ้าของเสียงทันที

“ยาหยี! ยาหยีจริง ๆ หรอเนี่ย? หลานมาที่นี่ได้อย่างไงกัน?” โซ่ถามหลานสาวของตัวเองขึ้นทั้งน้ำตาแห่งความคิดถึงทันที

“ก็เพราะชุดไทยสีทองที่น้าส่งไปให้อย่างไงค่ะ หนูสวมชุดนั้นเสร็จ ลืมตาอีกทีก็มาโผล่ที่ยุคนี้เลยค่ะ”

“อ่อ ชุดไทยชุดนั้น น้าได้มันมาจากพ่อค้าจีนที่เดินทางไปที่สยาม พ่อค้าคนนั้นเขาซื้อมันมาจากต้นตระกูลของเราอีกที น้าเลยลองส่งไปให้หลานดู ไม่คิดว่าหลานจะได้รับมันจริง ๆ ด้วย” 

แม้แต่ตอนนี้ยาหยีจะสงสัยว่าน้าโซ่ส่งชุดและจดหมายไปยุคปัจจุบันได้อย่างไรกัน แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่มีเวลามากพอที่จะตั้งคำถามเหล่านั้น เอาไว้รอออกจากที่นี่ไปได้ก่อน เธอจะถามน้าสาวมากมายเลยทีเดียว

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันด้วยความคิดถึงอยู่นั้น ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงก็สะเดาะกุญแจออกจนได้ เขาจึงรีบพาท่านแม่ทัพหลี่และน้าโซ่ออกมาจากคุกทันที และพูดขึ้น

“เรารีบหนีออกไปจากที่นี่กันเถอะ ม่อเที้ยนอี้จมูกไวยิ่งกว่าหมา ไม่ช้าเขาจะรู้ตัวอย่างแน่นอน” เมื่อพูดจบ  คนทั้งหมดก็รีบวิ่งตามท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงเพื่อออกไปจากจวนของม่อเที้ยนอี้ทันที

แต่แล้ว...ในขณะที่ทุกคนก้าวขาพ้นประตูจวนไปแล้ว และยาหยีที่กำลังจะก้าวขาออกเป็นคนสุดท้ายก็ถูกคว้าแขนไว้ทันที ทำให้ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงที่หันมาเห็นเข้าจึงพยายามที่จะวิ่งกลับมาช่วย แต่ยาหยีกลับตะโกนขึ้น

“รีบพาทุกคนหนีไปเถอะ ได้โปรดช่วยให้ทุกคนปลอดภัยด้วย”

ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงรู้สึกอยากหันกลับมาช่วยยาหยีทันที และยาหยีก็รู้ดีว่าเขาไม่มีทางหนีรอดไปได้หากกลับมาช่วยเธอ ดังนั้นเธอจึงตะโกนใส่เขาอีกครั้ง “ได้โปรดหนีไป ข้าจะรอท่านกลับมา”

คำสั้น ๆ ที่บ่งบอกให้รู้ว่าถึงคราวที่เธอจะต้องเสียสละแล้ว แม้ทุกคนจะไม่อยากทิ้งยาหยีไว้ แต่ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงก็ไร้ซึ่งทางเลือก เขาจึงรีบพาทุกคนหนีต่อไป และค่อยหาทางกลับมาช่วยเธออย่างแน่นอน 

ทางด้านของยาหยีที่เห็นทุกคนวิ่งหนีพ้นปลอดภัยจากไปแล้ว เธอก็ถอดหายใจออกมาอย่างโล่งอก แม้ว่าตอนนี้ที่จะอยู่ในกำมือของคนชั่วอย่างม่อเที้ยนอี้ก็ตาม

ทางด้านของม่อเที้ยนอี้ที่เห็นแบบนั้นจึงพูดขึ้น

“เจ้าคิดว่า ข้าไม่รู้ถึงการมาของพวกเจ้าอย่างนั้นรึ? ที่จริงแล้วข้าวางกับดักให้พวกเขาพาเจ้ามาส่งให้กับข้าต่างหาก! และการได้เจ้าไว้เป็นตัวประกันเช่นนี้ ไม่นานแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงจะกลับเข้ามาในจวนของข้า ให้ข้าได้ฆ่าเขาอย่างง่ายดายเพื่อแลกกับชีวิตของเจ้าอย่างแน่นอน”

“ที่แท้ก็เป็นแผนการของท่าน! ช่างฉลาดแต่ชั่วช้ายิ่งนัก”

เขาที่ได้ยินแบบนั้นก็นับว่าเป็นคำชมจากเธอ ก่อนที่เขาจะลากร่างบางของเธอไปโยนในหอนอนทันที

ฟึบ!

ร่างบางของยาหยีถูกโยนลงบนเตียงใหญ่อีกครั้ง ก่อนที่เขาจะพูดขึ้น “อย่าคิดหนีเชียว! ในจวนหลังใหญ่นี้มีทหารของข้าคอยเฝ้าเจ้าอยู่ตลอดเวลา หากอยู่นิ่ง ๆ และเชื่อฟังอย่างดี ข้าจะให้เจ้าอยู่อย่างสุขสบายเลยทีเดียว” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น “อ่อ...แล้วก็ เตรียมตัวไว้ให้ดี ๆ เพราะภายในอีกไม่กี่วัน เจ้าจะต้องเป็นเจ้าสาวของข้า”

พูดจบ เขาก็เดินปิดประตูออกไป โดยไม่ถามความสมัครใจของเธอสักคำ

เป็นครั้งแรกตั้งแต่ข้ามภพที่ทำเอายาหยีอย่างร้องไห้เมื่อได้ยินว่าเธอจะต้องเป็นเจ้าสาวของแม่ทัพชั่ว ก็เพราะว่าตอนนี้หัวใจของเธอได้ยกให้ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงไปจนหมดหัวใจแล้วนะสิ! แล้วแบบนี้เธอจะแต่งงานกับศัตรูของเขาได้อย่างไรกัน

ทางด้านของท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิง เมื่อพาทุกคนหนีออกจากจวนของม่อเที้ยนอี้มาได้ เขาก็พาทุกคนไปส่งที่ชายแดนอย่างปลอดภัยทันที แต่ทว่าตัวเขากลับย้อนคืนกลับมาเพื่อหาทางช่วยคนรักของตัวเอง

_______________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ^^