ตอนที่ 28 : สามีภรรยาจอมปลอม (2)

ยาหยีหันขวับไปมองท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงอย่างหัวร้อนทันที แต่ทว่ามันกลับทำให้ฮูหยินจางหัวเราะออกมาซะอย่างงั้น

“ท่านก็หยอกเย้านางเสียแรง เดี๋ยวนางก็น้อยใจท่านหรอกเจ้าค่ะ อิอิ เอาล่ะ! ข้าได้เตรียมห้องหับไว้ให้พวกท่านด้วย ทางนั้นเป็นห้องนอนของท่านและเหยาเหยา ส่วนอีกห้องถัดไปเป็นห้องนอนของท่านผู้ขับรถม้า ว่าแต่ว่าข้ารู้จักชื่อเสียงเรียงนามของนามแล้ว แต่ข้ายังไม่รู้จักชื่อของพวกท่านเลย”

“ข้ามีนามว่าหลี่ซุนซี ส่วนคนขับรถม้าผู้นี้คือน้องชายข้ามีนามว่า หลี่ซุนซาง” ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงโกหกได้อย่างว่องไว จนทำให้ยาหยีถึงกลับหัวเราะในใจขึ้นมาทันที

“งั้นเชิญท่านทั้งสามพักผ่อนก่อนเถิด แล้วเมื่อสามีของข้ามาถึงแล้ว ข้าจะรีบไปตามพวกท่านเอง” พูดจบ ฮูหยินจางก็ปล่อยให้พวกเขาแยกย้ายกันไปพักผ่อน 

ยาหยีเดินนำหน้าเปิดประตูหอนอนขนาดเล็กเข้ามา ซึ่งด้านในมีเพียงเสื่อผืน หมอนใบ พร้อมกับผ้าห่ม 1 ผืนเท่านั้น ทำเอายาหยีที่เต็มไปด้วยความสงสัยถามเขาขึ้นทันที

“ที่นอนนี่มีเพียงอย่างละหนึ่งเท่านั้น แต่เรามีสองคน เช่นนี้แล้วจะทำอย่างไรดีละ? หรือฮูหยินจางจะสลับหอนอนของเรากับหวังกวงหรือเปล่าว?”

“ไม่ได้สลับหรอก! แต่บ้านของนางไม่ได้มีเงินมากนัก ดังนั้นสิ่งของรับแขกจึงมีเพียงห้องละชิ้นเท่านั้น และอีกอย่างเจ้าเป็นภรรยาของข้า หมอนของเจ้าคือแขนของข้า ผ้าห่มของเจ้าก็คือผืนเดียวกับข้าอยู่แล้ว”

ยาหยีได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้างทันที “ไม่เอาหรอก! ข้าจะรีบออกไปบอกขอหมอนขอผ้าห่มดีกว่า” พูดจบ ยาหยีก็เตรียมที่จะเปิดประตูออกไป แต่ทว่าท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงก็ดึงร่างของนางเข้ามาประชิดตัวของเขา พร้อมกับพูดขึ้น

“อย่าทำให้นางลำบากใจไปมากกว่านี้เลยเหยาเหยา แค่นางต้องมาต้อนรับเราทั้ง ๆ ที่นางเองก็ไม่ได้เงินมากมายก็นับว่าเป็นเรื่องลำบากใจมากพอแล้ว แต่เพราะการต้องรับแขกเป็นเรื่องสำคัญ แม้ไม่มีอะไรจะต้อนรับ พวกเขาก็ไม่อาจจะไล่เราไปได้ อีกอย่างคำสั่งของสามีนางบอกไว้ให้เตรียมต้อนรับแขกตลอดเวลา จึงทำให้นางไม่อาจจะขัดคำสั่งได้แม้แต่น้อย”

“ก็จริงอย่างที่ท่านว่า! แม้ฮูหยินจางจะดูสดใสตลอดเวลา แต่เมื่อเดินเข้ามาในบ้านของนางก็ทำให้ข้ารู้ว่านางขัดสนไม่น้อย แต่ข้าสงสัยเหลือเกินว่า ในเมื่อสามีของนางเป็นถึงสายลับของแคว้นของเราที่ต้องมาเสี่ยงชีวิตอยู่ที่นี่ เหตุใดจึงได้รับรางวัลการทำงานเสี่ยงเช่นนี้เป็นเพียงความขัดสนล่ะ?”

“ก็หากว่าพวกเขาร่ำรวยจนผิดปกติทั้ง ๆ ที่จางหยวนเป็นเพียงพ่อค้าธรรมดา ก็จะถูกเพ่งเล็งเป็นอย่างมาก แต่หากอยู่อย่างยากจนเช่นนี้ก็จะไม่มีใครสนใจเขามากนัก แถมอีกอย่าง มันยังช่วยให้เขาส่งข่าวคราวให้ทางเราได้สะดวกด้วย”

“เป็นทหารก็ไม่ได้สบายเหมือนที่คิดเลยนะ”

“ก็เพราะว่าทหารต้องเสียสละเพื่อปกป้องแผ่นดิน เพื่อให้คนแผ่นดินได้นอนหลับกินอย่างสบาย ทหารบางคนยอมสละชีวิตในสนามรบ แต่บางคนก็ต้องยอมสละความสุขทั้งหมดนั่นเอง แต่ละคนย่อมมีหน้าที่สละแตกต่างกัน”

ยาหยีได้ยินแบบนั้นจึงถามเขาขึ้นบ้าง “แล้วท่านล่ะ? ท่านแม่ทัพอย่างท่านต้องสละอะไรอย่างนั้นรึ?”

“ข้านะหรอ? ตอนนี้ข้ายังไม่ต้องสละหรอก! แต่ในอนาคตข้าต้องสละความสุขทั้งหมดของตัวเพื่อแผ่นดิน รวมถึงชีวิตของข้าด้วย” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะถามเธอกลับไป

“แล้วเจ้าล่ะเหยาเหยา เจ้าเคยสละอะไรบ้าง?” 

“ข้า...ข้าแทบจะไม่เคยสละอะไรเพื่อใครเลย”

“ดีแล้ว! ถือว่านับเป็นความโชคดีของเจ้า”

 ในตอนนั้นเองที่ยาหยีคิดได้ว่า หรือที่น้าโซ่เลือกที่จะไม่เดินทางกลับไปยุคปัจจุบัน ก็เพราะว่าเลือกที่จะสละอนาคตที่สุขสบายเพื่อประชาชนของแผ่นดินนี่เอง

และในขณะนั้นเอง จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทำให้ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงและยาหยีรีบเปิดออกมาทันที และพวกเขาก็ได้พบกับจางหยวน วินาทีแรกที่จางหยวนได้เห็นท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิง เขาก็รีบคุกเข่าลงทำความเคารพทันที

“ลุกขึ้นเถิด เดี๋ยวจะมีใครมาเห็นเข้า”

“ขอรับ” 

การที่จางหยวนได้เห็นท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพที่เขาเคยส่งข่าวให้เช่นนั้น ก็ทำให้เขาน้ำตาเออไหลออกมาเพราะความคิดถึงบ้านเกิดทันที แต่เพราะความเป็นชายทำให้เขาต้องรีบปาดน้ำตาออก ก่อนที่เขาจะรีบรายงานขึ้น

“ข้าได้ไปสืบเรื่องการหายตัวไปของท่านแม่ทัพหลี่แล้วขอรับ”

“ว่าอย่างไรบ้าง?” ท่านแม่ทัพจ้าวอวิ๋นเฟิงรีบถามขึ้นด้วยความร้อนใจ

“ล่าสุดข้าได้ข่าวมาว่าท่านแม่ทัพหลี่และฮูหยินหลี่ได้ถูกจับตัวไปขังไว้ที่คุกของท่านแม่ทัพม่อเที้ยนอี้ขอรับ”

“ม่อเที้ยนอี้? ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเขานี่เอง งั้นเราต้องรีบหาทางพาทั้งสองคนออกมาจากคุกให้ไวที่สุด มิเช่นนั้นพวกเขาไม่รอดมือของชายชั่วผู้นั้นได้อย่างแน่นอน” 

“ในอีกสองวันข้างหน้า ที่จวนของม่อเที้ยนอี้จะมีการจัดงานเลี้ยงฉลองใหญ่ขอรับ ในวันนั้นจะมีผู้คนมากมายพลุกพล่านในจวนของเขา ข้าว่าเราใช้โอกาสนี้ในการพาตัวท่านแม่ทัพหลี่และฮูหยินออกมาได้แน่นอนขอรับ” จางหยวนเสนอขึ้น

“งั้นก็ดี! จงเตรียมตัวให้พร้อม เราจะลงมือทันที”

“ขอรับ” 

เมื่อได้รับคำสั่งเช่นนั้น พวกเขาก็แยกย้ายกันทันที

_________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^