บทที่ 11 เหตุผลเดียว

พิมพ์จันทร์มองมือถือแล้วระบายลมหายใจ ตัดสินใจกดตัดสายแล้วเอนกายลงนอน เธอไม่กลับบ้านมาสามวันแล้วเพื่อตัดปัญหายุ่งยาก ต่อให้การหนีไม่ใช่ทางออก แต่ตอนนี้เธอไม่พร้อมแก้ปัญหาอะไรทั้งนั้น เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นความเอาแต่ใจของผู้ใหญ่ ไม่ใช่เรื่องของเธอเลยแม้แต่น้อย

เธอปิดเปลือกตาลง กลับเห็นใบหน้าของธัชพลลอยมาวนเวียน ผุดนั่งยกมือเสยผมด้วยความหงุดหงิด ทำไมต้องนึกถึงเขาด้วย ริมฝีปากบางเม้มสนิท พยายามข่มความรู้สึกภายในเอาไว้ ทั้งที่อยากหลีกหนีทุกอย่าง แต่มันทำไม่ได้อย่างใจคิด ทำไมเขาต้องเป็นแฟนของพี่สาวด้วย เสียงมือถือดังอีกหลายครั้ง แต่เธอยังคงไม่ยอมรับมันก่อนเสียงข้อความจะดังขึ้น

“กลับบ้านมาคุยกับพ่อหน่อยพิมพ์!”

“พิมพ์ไม่กลับค่ะพ่อ พิมพ์งานยุ่งมาก ช่วงนี้พิมพ์คงนอนที่คอนโดแถวบริษัท” พิมพ์จันทร์พิมพ์ตอบ

“พ่อรู้ว่าพิมพ์ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น”

“พ่อคะ พิมพ์ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้น พิมพ์อยากทำงาน พิมพ์ยังไม่อยากใช้ชีวิตคู่กับใคร”

พิชัยอ่านข้อความบุตรสาว รู้ดีว่าอย่างไรพิมพ์คงไม่มีวันยอมทำตามความต้องการของเขาเป็นแน่ เขารีบพิมพ์ข้อความสุดท้าย และมั่นใจว่าลูกจะต้องยอมทำตาม

“ถ้าพิมพ์ไม่กลับมา พ่อจะไล่พนักงานของไอริสออก แล้วปิดบริษัทนี่ซะ พิมพ์คงไม่ลืมใช่ไหมว่าพ่อเป็นประธานบริษัทถือหุ้นเกือบทั้งหมดด้วย!”

พิมพ์จันทร์ชะงัก กัดฟันแน่น พ่อไม่ควรเอาไอริสมาข่มขู่เธอเลย ทำไมพ่อถึงใจร้ายกับเธอขนาดนี้

“เข้าใจแล้วพ่อ พิมพ์จะเข้าไปพรุ่งนี้” เธอพิมพ์ตอบกลับไป

น้ำตาเริ่มคลอไหลรินอาบแก้ม ถ้าเธอไม่รักไอริสมากคงไม่ยอมให้พ่อควบคุมได้หรอก แต่ไอริสคือทุกอย่าง เธอยอมให้พ่อปิดมันแล้วไล่พนักงานที่เป็นเหมือนเพื่อนของเธอไม่ได้หรอก เธอยอมต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

รถยนต์จอดเทียบ บุตรสาวคนเล็กเดินเข้ามาด้านใน คนเป็นพ่อกอดอกยืนรอสีหน้าแววตาเยือกเย็น พิมพ์จันทร์นั่งลงบนโซฟาแววตาปวดร้าว

“พ่อไม่ได้อยากบังคับพิมพ์” เขาบอกความรู้สึกแท้จริง

เธอหัวเราะในลำคอ แววตามีความรวดร้าว พ่อทำเหมือนรักเธอ แต่กลับรักพี่สาวมากกว่า เธอทำให้มีหน้ามีตา แต่พี่กลับทำให้พ่อมีความสุขทางใจ เธอไม่ควรมาอยู่ในบ้านหลังนี้เสียด้วยซ้ำ

“แต่สิ่งที่พ่อทำมันคือการบังคับพิมพ์” เธอย้อนเสียงแข็ง

“พ่อไม่มีทางเลือก”

“เลยไม่ให้ทางเลือกพิมพ์เหมือนกันเหรอคะ!” หญิงสาวถามเสียงสั่นเครือ

สีหน้าพิชัยเครียดหนัก เขาเองหมดหนทางเลือก

“พิมพ์พ่อจำเป็นต้องให้พิมพ์แต่งงานกับธัชพล พิมพ์แค่แต่งกับเขา ถ้าพิมพ์ไม่ชอบธัช พิมพ์หาทางหย่ากับเขาก็ได้!”

ร่างบางก้าวลงบันไดชะงักกับบทสนทนา พ่อกำลังพูดอะไร ถึงว่ามันแปลกที่น้องสาวกลับมาบ้านเอาป่านนี้ ที่แท้น้องกำลังคิดแย่งคนรักของเธอ คิดไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้

“แกมันหน้าด้าน!”

กระชากน้องสาวหันมาเผชิญหน้า

เพียะ!

ฝ่ามือฟาดลงไป พิมพ์จันทร์ยกมือกุมแก้มสีหน้าตื่นตระหนกจ้องมองพี่สาวไม่เชื่อสายตา

“นี่มันอะไรกัน!” เธอร้องถาม

“นี่แกคิดจะแย่งผัวฉันงั้นเหรอ!”

ผมถูกกระชากอย่างรวดเร็ว คนเป็นพ่อรีบเข้าห้ามปราม พิมพ์จันทร์จับข้อมือพี่สาวไว้มั่น ต่อให้อยากตอบโต้แค่ไหน แต่เธอจำต้องฝืนใจเอาไว้

“ปล่อยฉันนะ นี่มันมากเกินไปแล้ว!”

“ฉันจะตบแกให้หายร่าน แกจะได้รู้ว่าคนที่แกจะแย่งนั่นมันผ้วฉัน!”

คนถูกตบกัดฟันแน่น เอื้อมมือกระชากเส้นผมพี่สาวบ้าง แล้วออกแรงจนมันขาดติดมือ พรรณเรศกรีดร้องเสียงลั่น บ่าวไพร่ในบ้านวิ่งกรูกันเข้ามาจับสองคนแยกจากกัน พรรรเรศยังคงกระโจนเข้าหาไม่เลิกรา

“หยุดเดี๋ยวนี้นะยัยเรศ!” คนเป็นพ่อตวาด

คนถูกดุน้ำตานอง เธอกำลังจะเสียคนรักไป ให้เย็นได้ยังไง แล้วคนกำลังจะแย่งเขาไปคือน้องสาว เธอเจ็บเสียจนไม่รู้ควรอธิบายอย่างไรแล้ว

“พ่อเข้าข้างมันได้ยังไง พ่อไม่รู้หรือไงว่าเรศกับธัชรักกัน!”

ชายชราขบกรามแน่น เหลือบมองบุตรสาวคนเล็กที่ยืนทอดสายตามองพี่สาวนิ่ง

“ทำไมพ่อจะไม่รู้”

“แล้วทำไมพ่อถึงบอกให้พิมพ์แต่งงานกับธัช พ่อทำแบบนี้เคยคิดถึงความรู้สึกเรศบ้างไหม!”

“เพราะฉันเป็นห่วงแกไง ฉันถึงต้องทำแบบนี้ แกเองมันไม่ได้เรื่อง สร้างปัญหาแล้วยังมาโทษคนอื่น!” พิชัยตวาดกร้าว ใบหน้าแดงก่ำ

หญิงสาวชะงัก “เรศสร้างปัญหาอะไร ตาแก่นั่นต่างหากที่มันรังเกียจเรศ!”

“แกรู้ว่ามันรังเกียจ แล้วทำไมแกยังทำให้มันจับได้ว่าแกนอกใจธัชพล!”

พรรณเรศชะงักดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าเผือดลงในทันใด

“แกมันโง่! อยากได้เขาจนตัวสั่น แต่ดันไปนอนกับไอ้พระเอกนั่น จนทำให้ฉันต้องเดือดร้อนแบบนี้!”

กายสาวสั่นสะท้าน แทบทรงไว้ไม่อยู่ ถ้าเป็นแบบนี้ แสดงว่าตาแก่อย่างธเนศต้องรู้เรื่องนี้แน่นอน แล้วมีหรือที่ธัชจะไม่รู้ ทำยังไงดี ทำยังไง!

พิมพ์จันทร์ยืนนิ่งเหมือนถูกสาป เรื่องราวที่ได้รับรู้ทำเอาเธอหวั่นใจ เพราะเธอแน่ใจว่าหมอนั่นคงไม่มีวันให้อภัยพี่สาวแน่ นิสัยอย่างธัชพลยอมหักไม่ยอมงอ ถ้าลองได้รู้ว่าพี่สาวไปมีสัมพันธ์กับคนอื่น เขาต้องสลัดพี่สาวทิ้งแน่

“ไม่จริงนะพ่อ เรศไม่ได้ทำแบบนั้น!”

คนเป็นพ่อยกนิ้วชี้หน้า

“ยังกล้าปฏิเสธอีกเหรอ ทางนั้นเขามีทั้งภาพทั้งวีดีโอมาให้ฉันดูทั้งหมดแล้ว หลักฐานครบขนาดนั้นแกยังไม่ยอมรับอีก!”

น้ำตาไหลอาบแก้ม หัวอกสั่นไหวอย่างรุนแรง ทำไมต้องเป็นแบบนี้

“แต่ลูกในท้องของเรศ เป็นลูกของธัชจริงๆ นะพ่อ”

พิมพ์จันทร์ชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าตื่นตระหนก พี่เรศท้องงั้นเหรอ นี่มันชักจะยุ่งเข้าไปใหญ่แล้ว ถ้าหากเด็กในท้องเป็นลูกของหมอนั่น เธอยิ่งไม่ควรเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด

“ใครเขาจะยอมรับ เพราะแกดันไปนอนกับคนอื่น ธเนศมันบอกให้แกคลอดแล้วตรวจดีเอ็นเอ ถ้าเป็นหลานมันจะยอมรับแค่หลานเท่านั้น!”

“ไม่นะพ่อ จะเป็นแบบนี้ไม่ได้ แล้วเรศจะทำยังไง จะให้ท้องป่องหาพ่อของลูกไม่ได้งั้นเหรอ ทั้งๆ ที่รู้แก่ใจว่าพ่อของลูกเป็นใคร” พรรณเรศคร่ำครวญเหมือนใจจะขาด

พิชัยน้ำตาคลอ ยกมือปาดมันออกลวกๆ เขาเองก็จนปัญญา ไม่อาจทำให้เพื่อนยอมรับในตัวลูกสาวคนนี้ได้ เพราะในอดีตมีเรื่องเจ็บปวดกับมารดาของพรรณเรศมากมาย เลยทำให้พิชัยตั้งแง่รังเกียจ ลูกทั้งสองคนรู้ดีแก่ใจว่า... แม่ของเธอนั้นไม่ใช่แม่เดียวกัน ต่อให้เขาไม่บอกก็ตามที