บทที่ 16 เส้นขนานของทางเลือก

ประตูปิดลง หญิงสาวยืนนิ่งกัดฟันแน่น ก่อนทรุดกายลงบนเตียง น้ำตาเอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ทำไมเธอต้องมารับชะตากรรมเช่นนี้ด้วย ทำไมเจ้าสาวถึงไม่ใช่พี่เรศให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเสีย

ธัชพลก้าวออกมานอกห้อง ในขณะที่ชุดของตนเองยังไม่ได้เปลี่ยน เขากลับมายังห้องนอนตนเอง แล้วถอดมันออก ก่อนเดินไปยังอีกห้องแล้วหยุดยืนระบายลมหายใจ ยกมือเคาะแผ่วเบา

ก๊อก ก๊อก

“เข้ามาได้!” เสียงด้านในตะโกนออกมา

เขาแง้มประตูเดินเข้าข้างใน เห็นบิดานั่งดูรายการโทรทัศน์อยู่ในห้อง ธเนศมองบุตรชายคิ้วขมวดเมื่อเห็นว่าวันนี้เพิ่งแต่งงานแต่กลับออกจากห้องหอ แล้วมายืนต่อหน้าเขา

“ออกมาจากห้องทำไมธัช” คนเป็นพ่อเอ่ยถาม

“ผมทำตามสัญญาแล้ว ผมต้องการให้พ่อรักษาสัญญากับผมด้วยเช่นกัน”

ธเนศชะงัก แล้วช้อนสายตามองบุตรชาย

“ฉันทำตามสัญญาแน่ แต่แกไม่คิดจะดูแลเจ้าสาวเลยหรือไง!”

“นอกเหนือจากการแต่งงานจดทะเบียนกับพิมพ์จันทร์แล้ว เรื่องอื่นไม่ได้อยู่ในสัญญาของพ่อกับผม”

ธเนศกำมือแน่น พยายามข่มอารมณ์ตนเอง อย่างไรเสียตอนนี้พิมพ์จันทร์ก็กลายเป็นสะใภ้ของตระกูลแล้ว ต่อให้ไอ้ลูกตัวดีมันไม่ทำหน้าที่คงไม่เป็นไร เพราะถึงอย่างไรทางพิมพ์จันทร์เองก็คงไม่ต้องการ

“ก็ได้”

ชายชราลุกเดินไปยังโต๊ะหัวเตียง แล้วหยิบกุญแจไขลิ้นชัก ดึงซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา แล้วยื่นมันให้ลูก ธัชพลรับมา

“ขอบคุณที่พ่อรักษาสัญญา”

“กลับไปที่ห้องหอของแกได้แล้ว”

เขายืนนิ่ง “ผมจะไม่กลับไป เพราะผมกำลังจะเดินทาง”

ธเนศกระตุกมุมปากชักสีหน้าไม่พอใจ

“เดินทางบ้าบออะไร!”

“พ่อได้พิมพ์จันทร์เป็นสะใภ้อย่างที่พ่อต้องการแล้ว ผมหมดหน้าที่ที่พ่อให้ผมทำ จากนี้ผมจะขอใช้ชีวิตด้วยตัวผมเอง” เขาบอกเสียงเบา

“แกจะไปที่ไหน แล้วงานที่บริษัทเล่า!”

“พ่อมีสะใภ้คนโปรดคอยช่วยแล้วนี่ครับ” เขาย้อนน้ำเสียงขมขื่น

“ก็ได้ ตามใจแก อยากทำอะไรก็เชิญ!”

ชายหนุ่มเก็บความปวดร้าวไว้ในอก กลั้นใจเดินออกมา เขาไมได้อยากทิ้งบิดาแม้แต่น้อย แต่เขาก็ไม่อาจทนอยู่ร่วมบ้านกับผู้หญิงอย่างพิมพ์จันทร์ สู้จากไปเสียดีกว่า

ร่างบางยืนริมหน้าต่าง เห็นบ่าวไพร่กำลังขนกระเป๋าหลายใบใส่ท้ายรถ เธอระบายลมหายใจออกมา รู้สึกเหมือนตนเองถูกทิ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่แบบนี้มันก็ดีแล้ว เพราะเธอจะได้ไม่รู้สึกผิดต่อพี่สาวตัวเอง

 ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูแผ่วเบา เจ้าของห้องมาเปิด สาวใช้ยืนอยู่ด้านหน้าท่าทางนอบน้อม

“คุณท่านให้คุณไปพบค่ะ”

“ค่ะ” พิมพ์จันทร์รับคำ

หญิงสาวก้าวออกมาจากห้องแล้วปิดประตู เดินตามสาวใช้ไปยังห้องรับแขกด้านล่าง เห็นบิดาสามีรออยู่ตรงนั้น เขายิ้มให้แล้วผายมือเชิญ

“นั่งก่อนสิหนูพิมพ์”

“ค่ะ” เธอรับคำ แล้วหย่อนกายลงบนโซฟาตัวยาว ตรงข้ามกับเจ้าของมัน

ธเนศลอบสังเกตสีหน้า ท่าทาง และกิริยาของสะใภ้ เขารู้ดีพิมพ์จันทร์ไม่เคยต้องการแต่งงาน แต่เธอคือความหวังเดียวของเขาในตอนนี้ ไม่มีใครเหมาะสมกับตำแหน่งสะใภ้ เท่ากับพิมพ์จันทร์อีกแล้ว

“พอดีฉันมีเรื่องอยากคุยกับหนูนิดหน่อย”

“คุณอาว่ามาได้เลยค่ะ”

ธเนศชะงักเล็กน้อย แล้วยิ้มอ่อนโยน

“เรียกฉันว่าพ่อเถอะนะ เพราะหนูคือสะใภ้ของที่นี่”

แม้ใจไม่อยากทำตาม แต่เธอรู้ดีว่าควรตามน้ำไป ไม่อยากให้เกิดปัญหา

“ค่ะคุณพ่อ”

คนถูกเรียกยิ้มกว้างสีหน้ายินดี แล้วระบายลมหายใจ

“หนูรู้แล้วใช่ไหมว่าธัชไม่อยู่ที่นี่แล้ว”

“ทราบแล้วค่ะ” พิมพ์จันทร์ตอบไปตามตรง

“แล้วหนูคิดยังไง”

คนถูกถามนิ่งไป “พิมพ์ไม่มีความเห็นค่ะ ไม่ว่าคุณธัชจะตัดสินใจอย่างไร พิมพ์เคารพการตัดสินใจของเขา”

ชายชราแววตาหม่นลง ทำให้พิมพ์จันทร์รู้สึกเห็นใจขึ้นมา เธอเข้าใจความรู้สึกการถูกทอดทิ้งดี

“ฉันขอแค่ห้าปี ทนอยู่ในฐานะสะใภ้ของที่นี่ได้ไหม แล้วถ้าหนูอยากเป็นอิสระฉันจะให้”

หญิงสาวช้อนสายตามอง ราวกับคนตรงหน้ารับรู้ความรู้สึกของเธอได้

“พิมพ์ขอถามได้ไหมคะ”

“ได้สิ”

“ทำไมต้องเป็นพิมพ์คะ ผู้หญิงมากมาย ทำไมต้องเป็นพิมพ์ที่ต้องแต่งงานกับคุณธัช!” เธอถามน้ำเสียงสั่นเครือ

“เพราะไม่มีใคร ทำสิ่งที่ฉันหวังได้น่ะสิ”

“คุณพ่อหวังอะไรคะ!”

“หวังให้บริษัทกลับมามั่นคงเหมือนเดิม พ่อจำเป็นต้องให้หนูช่วย!” เขาโพลงออกมาทันที

คนฟังชะงัก จ้องมองด้วยความไม่เข้าใจ

“บริษัทของคุณพ่อก็มั่นคงดีไม่ใช่เหรอคะ”

สีหน้าชายชราเครียดขึ้น มั่นคงมันก็ใช่ แต่อีกไม่นานมันจะไม่เป็นเช่นนั้น เพราะถูกคู่แข่งแซงหน้าไปมาก ลูกชายก็มัวแต่ยุ่งเรื่องของตัวเอง ไม่ค่อยรับรู้สนใจอะไรสักเท่าไหร่ ทำงานไปวันๆ แล้วก็กลับไปกกดาราอย่างพรรณเรศ ทำเอาเขาปวดหัวไม่เว้นวัน

“ในตอนนี้น่ะใช่ แต่ต่อไปพ่อไม่แน่ใจ”

“พิมพ์ไม่เข้าใจเลยค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเครียด

ชายชราถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ตอนนี้ธัชไม่อยู่แล้ว ตำแหน่งผู้บริหารว่างลง พ่อเองก็คงบริหารที่นี่ได้อีกไม่นาน”

คำนี้ทำเอาคนฟังรู้สึกโหวงชอบกล

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ”