ตอนที่ 18 จำไม่ได้เลย

 

เช้าวันต่อมา...

“พี่ญ่าตื่นแล้วเหรอคะ” น้ำฟ้าเอ่ยถามพี่สาวของเธอออกมา ก่อนที่พอใจที่นอนอยู่อีกฝั่งจะหันมามองที่ฮาญาพร้อมกับรอยยิ้มหวานค่อยๆ ปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าของเธอ

“ค่ะ...” มือบางกุมขมับของตัวเองเอาไว้พร้อมกับนวดคลึงมันเบาๆ พอลืมตาขึ้นมาเธอก็รู้สึกเวียนหัวอย่างบอกไม่ถูก ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังหลังคาเต็นท์ ก่อนที่หญิงสาวกระพริบตาถี่รั่วเพื่อพยายามปรับภาพตรงหน้าให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

“รู้สึกยังไงบ้างคะ” พอใจเอ่ยถามพี่สาวออกมาด้วยความเป็นห่วง

“ตาลาย เวียนหัวคล้ายจะเป็นลมค่ะ”

“อยากนอนต่ออีกหน่อยไหมคะ” น้ำฟ้าเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงพี่สาวไม่ต่างกัน

“ไม่อยากแล้วค่ะ ว่าแต่พี่มานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไงเหรอคะ” ฮาญาเอ่ยถามน้องสาวทั้งสองคนออกมาด้วยความสงสัย ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือ...

“อุ๊บ! ไม่ได้นะ...” มือบางรีบยกขึ้นมาปิดปากของตัวเองเอาไว้ทันทีที่เธอนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนขึ้นมาได้ ฮาญาจำได้รางๆ ว่าเธอแพ้เสียงในหัวของตัวเองที่ต้องการจะระบายความรู้สึกอึดอัดออกมา

‘นี่ฉันแพ้เสียงในหัวของตัวเองอย่างนั้นเหรอเนี่ย’

‘น้องสาวก็น้องสาวสิไม่เห็นต้องย้ำให้ตรงนี้มันเจ็บเลย’

“...”

‘ฮึกกกก น้องไม่ได้อยากจะแย้งของของใคร น้องแค่อยากจะช่วยตัวเองให้หลุดพ้นจากความรู้สึกพวกนี้ก็เท่านั้นเอง’

‘น้องรู้นะคะว่าพี่มีคนรักอยู่แล้ว...’

‘นี่เราพูดอะไรออกไปเนี่ย’ หญิงสาวส่ายหัวไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองพูดแบบนั้นออกไปแล้วจริงๆ

“พี่ฝุ่นอุ้มพี่ญ่ามานอนที่นี่ค่ะ”

“จะ จริงเหรอคะ?”

“จริงค่ะ ฟ้าเป็นคนเปิดเต็นท์ให้พี่เขาเองกับมือ”

“พอใจก็เป็นคนปูที่นอนให้พี่ญ่าเองกับมือเหมือนกันค่ะ”

“โอ้ยยยย!!”

“ทำไมพี่จำอะไรไม่ได้เลยล่ะคะ”

“จะจำได้ไงล่ะคะก็พี่ญ่าหลับนี่คะ”

“ปวดหัวชะมัด” ฮาญาพึมพำออกมาพร้อมกับมือบางข้างหนึ่งของเธอถูกยกขึ้นมานวดคลึงที่ขมับของตัวเองเบาๆ อีกครั้ง

“พี่ญ่ามึนหัวมากเลยเหรอคะ”

“นิดหน่อยค่ะ...พี่อยากออกไปสูดอากาศข้างนอกจังเลยค่ะ”

“พอใจกับฟ้าก็ว่าจะมาชวนพี่ไปสูดอากาศด้านนอกอยู่พอดีเลยค่ะ”

“เมื่อคืนฝนลงเม็ด...พอตื่นเช้ามาหมอกก็ลง บรรยากาศดี๊ดี”

พอใจกับน้ำฟ้าอธิบายถึงบรรยากาศภายนอกที่พวกเธอได้ไปสัมผัสมาให้กับพี่สาวที่พึ่งตื่นนอนได้ฟัง ก่อนที่ทั้งสองจะช่วยกันพยุงร่างบางของพี่สาวให้ลุกขึ้นมานั่ง

“พี่คลานออกไปได้เลยไหมคะ”

“ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฟ้ากับพอใจจะช่วยพี่เอง”

“ขอบคุณมากค่ะ”

“อืออออ!! จะไม่กินเหล้าอีกแล้วชีวิตนี้...”

“พี่ญ่าพูดจริงเหรอครับ” เฮคเตอร์ที่ยืนกอดอกพร้อมกับหรี่ตามองมายังพี่สาวของตัวเองที่กำลังคลานออกมาจากเต็นท์ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเธอออกมาด้วยความสงสัย...

“ชิ!” ฮาญามองไปยังชายหนุ่มทั้ง 3 คนที่ยืนกอดอกพร้อมกับมองมาที่เธอเป็นตาเดียว ก่อนที่หญิงสาวจะเบะปากให้กับเฮคเตอร์อย่างหมั่นไส้

“มาค่ะพี่ช่วย” ไต้ฝุ่นเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะยื่นมือเข้าไปช่วยหญิงสาวตรงหน้า

“อะ เออ ขอบคุณค่ะ” ฮาญาเลือกที่จะคว้าแขนแกร่งของเขาเอาไว้ ก่อนที่เธอจะออกแรงทั้งหมดที่มีพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

“ญ่าไม่เคยคิดเลยว่าการพาตัวเองให้ลุกขึ้นในตอนเช้าจะลำบากขนาดนี้”

“เมื่อคืนลำบากกว่านี้น้องยังผ่านมาได้เลย แค่นี้ไม่ถือว่าลำบากหรอกครับ” กำปั้นยกยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับหญิงสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“เมื่อคืน...น้องทำอะไรคะ” ฮาญาเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย ในขณะที่แขนเรียวยังคงเกาะแขนแกร่งของกำปั้นอยู่อย่างนั้น

“พี่ญ่าจำไม่ได้เลยเหรอคะ” น้ำฟ้าเอ่ยถามพี่สาวออกมาอีกครั้งด้วยความสงสัย

“จำ ไม่ ได้ เลย” ฮาญาส่ายหัวไปมาอย่างช้าๆ ก่อนที่เขาจะหันกลับไปมองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายของเธอออกด้วยสายตาที่ตื่นตระหนกกว่าทุกครั้ง

“น้องพูดอะไรออกไปเหรอคะ?” ฮาญาเลือกที่จะถามไต้ฝุ่นออกมาแทนที่จะถามพี่น้องคนอื่นๆ

“น้องไม่ได้พูดอะไรหรอกครับ”

“คะ?”

“ใช่ครับ...พี่ญ่าไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่พี่ญ่าร้องโวยวายพร้อมกับวิ่งรอบเต็นท์จนพวกผมตามจับกันแทบไม่ทัน”

“ห๊ะ!!”

“พี่เนี่ยนะ...” ฮาญาชี้ไปที่ตัวเองก่อนจะมองไปยังพี่น้องของเธอทุกคนอย่างรู้สึกผิด

“ญ่าขอโทษค่ะ”

“มันเป็นอุบัติเหตุนี่คะ ญ่าไม่ได้ตั้งใจจะกินสักหน่อย”

“พี่ญ่าไม่ต้องขอโทษนะคะ คุณแม่ของพอใจต่างหากที่เป็นคนรินเหล้าให้พี่ญ่ากิน”

“แต่ว่าน้องห้ามไปกินเหล้าที่ไหนอีกนะคะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับร่างบางออกมาด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นไปมองน้องสาวอีก 2 คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนที่เขาจะเอ่ยห้ามพวกเธอด้วยเช่นกัน

“พอใจกับฟ้าก็เหมือนกัน”

“ฟ้าไม่ดื่มหรอกค่ะ”

“พอใจก็เหมือนกัน”

“ห้ามแต่น้อง...พวกพี่ก็ยังดื่มกันเลย” ฮาญาพึมพำออกมาก่อนที่เธอจะหันหน้าหนีเขาไปอีกทาง

“ที่พี่ห้ามน้องก็เพราะพี่เป็นห่วง ตื่นเช้ามาน้องจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อคืนทำอะไรไว้บ้าง”

“...” ฮาญาก้มหน้าลงทันทีที่ตัวเองโดนพี่ชายดุ

“เพราะฉะนั้นถ้าอยู่กับคนอื่นห้ามดื่มเหล้าเด็ดขาด เข้าใจที่พี่พูดไหมคะ?”

“...”

“เข้าใจค่ะ ฮาญาจะไม่ดื่มเยอะ แบร่...” ฮาญาเอ่ยบอกกับพี่ชายเสียงอ่อนพร้อมกับหันกลับมาแลบลิ้นหลอกเขา ก่อนที่ขาเรียวจะรีบวิ่งไปยังกระโจมของพวกผู้ใหญ่ในทันที

ตุบ!!!

“ระวัง”   

“อะ โอ้ยยยย!! เจ็บจัง” ฮาญาสะดุดรากไม้ใหญ่ตรงหน้า ก่อนที่ร่างบางจะเสียหลักล้มลงไปก้นกระแทกกับพื้นอย่างแรง

“เจ็บไหมคะ” ไต้ฝุ่นที่ถึงตัวฮาญาก่อนใครเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็นห่วง เขาพยุงเธอให้ลุกขึ้นยื่นอีกครั้งพร้อมกับช่วยปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนตัวของเธอออกอย่างเบามือ

“เจ็บสิคะ”

“มาพี่อุ้ม”

“ว๊ายยยย!!! ไม่เอาค่ะน้องเดินเองได้ค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าวิ่งนะคะ”

“ค่ะ”

“จริงๆ เลยพี่สาวฉัน” เฮคเตอร์พึมพำออกมาก่อนที่เขาจะเดินนำทุกคนไปยังกระโจมใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล

“ฮาญาเป็นไงบ้างลูก”

“ปวดหัวไหมคะ” พอใจรีบเดินเข้ามาหาหลานสาวของเธอในทันทีด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับแขนเรียวพยุงร่างบางของหลานสาวเอาไว้ไม่ยอมห่าง

“ญ่าปวดหัวนิดหน่อยค่ะ”

“น้าขอโทษนะลูก น้าไม่ได้ตั้งใจ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ญ่าไม่เป็นไรค่ะ แต่ว่าเหล้าของลุงสกายรสชาติก็ไม่แย่นะคะ” ฮาญาหัวเราออกมาก่อนที่เธอจะกระซิบเข้าไปบอกกับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเพื่อให้ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น

“หลานคนนี้นี่”

“ไปลูกไป...คุณแม่ของหนูต้มซุปแก้แฮงค์เสร็จพอดีเลยค่ะ”

“ค่ะ”

หลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารเช้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลาของกิจกรรมแอดเวนเจอร์ที่ถูกเตรียมเอาไว้เพื่อตอบสนองความต้องการชายฉกรรจ์ทั้ง 6 คน

“หนูแน่ใจนะครับว่าจะไปกับพี่จริง” ฮันเตอร์เอ่ยถามเมียรักออกมาด้วยความเป็นห่วง เพราะเส้นทางที่พวกเขาเลือกที่จะไปขับรถบัคกี้ชมธรรมชาติในวันนี้ค่อนข้างโหด และยิ่งเมื่อคืนฝนตกด้วยแล้วทางยิ่งโหดขึ้นเป็นเท่าตัว

“แน่ใจค่ะ”

“.../.../...” ฮันเตอร์ สกายและหมอเพิร์ชมองหน้ากันอย่างหมดหนทางห้ามเมียรักของตัวเอง ก่อนที่พวกเขาจะหันกลับมาถามลูกๆ ของเขาย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ

“พวกลูกๆ ก็มั่นใจใช่ไหมครับ” เพิร์ชเอ่ยถามเด็กสาวทั้ง 3 คนออกมาด้วยเป็นห่วงอีกครั้งโดยเฉพาะฮาญาที่จะคงมีอาการมึนหัวเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์อยู่

“มั่นใจค่ะ / มั่นใจค่ะ”

“ญ่ามั่นใจสุดๆ ไปเลยค่ะคุณลุง”

“ถ้าอย่างนั้นก็โอเคครับ”

“ให้พี่ญ่าไปกับพี่ฝุ่นนะคะ เพราะว่าพี่ฝุ่นขับรถได้นุ่มนวลที่สุดแล้ว”

“ใช่ค่ะ เดี๋ยวชูใจไปกับพี่ปั้น ส่วนฟ้าจะไปกับพี่เฮคเองค่ะ”

“ตกลงตามนั้น” พอใจเอ่ยบอกกับน้ำฟ้าก่อนที่เธอจะหันกลับมาส่งยิ้มหวานให้กับทุกคน

“คะ...ตกลงเรียบร้อยแล้วเหรอ”

“เชิญค่ะ...”