ตอนที่ 19 ตัดใจเสียเถอะ

 

“...” ฮาญาเดินไปตามเสียงเรียกของไต้ฝุ่นอย่างว่าง่าย ก่อนที่ทุกคนจะเดินไปยังรถบัคกี้ของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกล

“หมวกกันน็อคค่ะ” ไต้ฝุ่นยื่นหมวกกันน็อคมาให้กับน้องสาวก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปช่วยเธอใส่มันอย่างชำนาญ

“ขอบคุณค่ะ”

“เพื่อความปลอดภัยใส่เข็มขัดให้เรียบร้อยคะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้า ก่อนที่เขาจะดึงมันออกมาเพื่อใส่ให้กับเธออีกครั้ง

“น้องใส่เองค่ะ”

“ค่ะ” มุมปากของไต้ฝุ่นยกยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะสตาร์ทรถบัคกี้ของตัวเองในทันที เสียงรถบัคกี้ที่ถูกสตาร์ทขึ้นมาพร้อมกันเสียงดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ ก่อนที่รถทุกคันจะถูกขับออกไปตามลำดับ

“กรี๊ดดดดด! / กรี๊ดดดดดดด!”

“กรี๊ดดดดดด!! พวกเราไม่ได้ไปขับรถเล่นชิวๆ เหรอคะ” ฮาญาร้องถามออกมาเสียงหลง พร้อมกับหันไปมองน้องสาวที่นั่งอยู่คันหลังด้วยความตกใจทันทีที่เธอได้ยินเสียงกรี๊ดของคุณแม่และน้องสาวของเธอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจไม่ต่างกันกับเธอ

“ชิวๆ เหรอคะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยออกมาก่อนที่เขาจะเร่งความเร็วเพื่อให้ตามรถของคุณพ่อของเขาได้ทัน

“ชิวไม่ชิวเดี๋ยวน้องก็รู้”

“กรี๊ดดดด! พี่ฝุ่น”

“นี่แค่พึ่งเริ่มเองนะคะ จับไว้ให้แน่นๆ ของจริงกำลังจะเริ่มขึ้นต่อจากนี้ต่างหากค่ะ...” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับหญิงสาวก่อนที่เขาจะหักพวงมาลัยเลี้ยวตามรถคันหน้าเข้าไปในป่าทันทีไม่ปล่อยให้ร่างบางได้ทันตั้งตัว

“พี่ฝุ่น”

“ขา...น้องเรียกพี่เหรอคะ”

“กิจกรรมคลายเคลียดของพวกพี่นี่น่ากลัวจังเลยนะคะ” ฮาญาร้องบอกร่างสูงตรงหน้าออกมาเสียงหลง มือบางทั้งสองจับบริเวณราวจับด้านบนไว้แน่น ในขณะที่สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังเส้นทางเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ตื่นตระหนกตกใจ

“หึหึ”

“แล้วทำไมทางถึงได้เละขนาดนี้ละเนี่ย”

“เมื่อคืนฝนตกน่ะคะ วันนี้ทางก็น่าจะเป็นแบบนี้ทั้งเส้น...”

“...”

“น่าสนุกดีนะคะ”

“สนุกอะไรกันล่ะคะพี่ฝุ่น” ฮาญาหันกลับไปมองค้อนพี่ชายของตัวเอง ก่อนที่เธอจะตอบเขากลับไปเสียงสั่น

“อ๊ายยยยย!!!”

“น้องก็อย่าเกร็งสิครับ ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับบรรยากาศโดยรอบ...”

“...ลืมตาขึ้นมาดูสิคะ เห็นไหมต้นไม้ใบหญ้า 2 ข้างทางเขียวชอุ่มขนาดไหน”

“แต่น้องกลัวนี่คะ”

“เชื่อใจพี่นะคะ พี่ไม่มีทางปล่อยให้น้องเป็นอะไรไปแน่นอน” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับน้องสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ถึงแล้วเหรอคะ” ฮาญาเอ่ยถามขึ้นมาก่อนเขาออกมาในขณะที่เธอยังคงหลับตาพริ้มอยู่อย่างนั้น

“ยังคะ”

รถบัคกี้คันใหญ่จอดต่อคิวกันเพื่อลงเขา เนื่องจากทางเบื้องหน้าเป็นทางลาดชันและค่อนข้างลื่น เพื่อความปลอดภัยสตาฟจึงปล่อยรถลงไปทีละคัน

“วันนั้นน้องโกรธพี่เพราะคิดว่าพี่มีแฟนอย่างนั้นเหรอคะ”

“วะ วันไหนคะ” ดวงตากลมโตของฮาญาเบิกโพลงขึ้นมาทันทีที่เขาพูดจบ ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความตกใจ

“ก็เมื่อวันก่อนที่น้องไปหาพี่ที่คอนโด แต่ก็ไม่ได้เข้าไป...”

“พะ พี่รู้”

“ค่ะ”

“พี่รู้ แล้วน้องล่ะคะ จำได้ไหมว่าความจริงมันเป็นยังไง”

“จำอะไรคะ” ฮาญาเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย พร้อมกับจ้องไปที่ร่างสูงตรงหน้าอย่างรอคำตอบ

“น้องลองนึกดีๆ สิคะ”

‘พอจะกลับดาวคณะที่หนูหมายถึงก็เมาจนกลับบ้านเองไม่ได้ พี่จึงจำเป็นต้องให้เธอนอนพักที่ ‘ห้องรับแขก’ ของพี่น่ะค่ะ’

‘แล้วพี่ล่ะคะ’

‘พี่ออกไปนอนโรงแรมข้างๆ ค่ะ ถ้าน้องไม่เชื่อลองโทรไปถามพนักงานต้อนรับก็ได้นะคะ โรงแรมนั้นเป็นของลุงสกายยังไงพวกเขาก็จำเราได้อยู่แล้ว...’

“คิดออกแล้วใช่ไหมคะ” ไต้ฝุ่นก้มลงมามองหน้าน้องสาวของเขาอีกครั้งพร้อมกับมุมปากหนาค่อยๆ แสยะยิ้มร้ายออกมา ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันกลับมาสนใจถนนตรงหน้าอีกครั้ง

“ไม่ออกค่ะ” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นก่อนที่เธอจะหันหน้าหนีเขาไปอีกทาง

“หึหึ ถ้าอย่างนั้นก็จับไว้แน่นๆ นะคะ”

“ทำไมคะ” ฮาญาเอ่ยถามออกมาก่อนที่ปลายหางตาของเธอจะเหลือบไปเห็นรถคันหน้ากำลังขับขึ้นเนินไปด้วยท่าทางที่น่าหวาดกลัว นี่ถ้าคนที่ขับรถไม่เก่งคงไม่สามารถขับผ่านถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อ และยังมีแต่โคลนแบบนี้ได้อย่างแน่นอน

“ปะ ไปได้เหรอคะ?” ฮาญาร้องถามร่างสูงข้างกายออกมาเสียงหลงอีกครั้ง พร้อมกับกำราวเหล็กตรงหน้าไว้แน่นกว่าเดิม

“น้องเชื่อมือพี่ไหมคะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามหญิงสาวข้างกายออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม ในขณะที่ตาคมยังคงจ้องมองมาที่ร่างบางอย่างรอคำตอบ

“ถามอะไรก็ไม่รู้...น้องขึ้นมาด้วยขนาดนี้ไม่เชื่อก็คงไม่ทันแล้วมั้งคะ”

“หึหึ”

“ยังจะหัวเราะอีกตั้งใจขับรถไปเลยค่ะ” ฮาญาเอ่ยบอกกับชายหนุ่มก่อนทีเธอจะกลับไปสนใจถนนตรงหน้าอีกครั้ง

“ห้ามหลับตานะคะ”

“ทำไมคะ?”

“เพราะถ้ายิ่งหลับตาน้องก็จะยิ่งคิดมาก พอคิดมากน้องก็จะกลัว...”

“เพราะฉะนั้นทำตัวตามสบาย ดื่มดำกับความสนุกให้เต็มที่”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

บรื้นนนนนน~~ บรื้นนนนน~~

“น้องเชื่อมือพี่ขับไปเลยค่ะ” หลังจากที่สตาฟเข้ามาแนะนำวิธีการขับให้กับไต้ฝุ่นเรียบร้อยแล้วก็ถึงคิวของเขาที่ต้องขับรถลง และขึ้นเนินตรงหน้าแล้ว

“หลุมโคลนค่ะ”

“...” มุมปากหนายกยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะขับลงบ่อโคลนตรงหน้าอย่างห้ามไม่ได้

ซ่า!!!!!

“พี่ฝุ่น!!!” ฮาญาร้องเรียกพี่ชายของเธอออกมาเสียงหลงทันทีที่น้ำโคลนกระเด็นมาเลอะเสื้อผ้าของเธอ หญิงสาวหันกลับไปมองชายหนุ่มข้างกายเตรียมโวยวายใส่เขา แต่พอเธอได้เห็นสภาพของเขาที่ไม่ได้ต่างจากเธอมากนักเธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นป่า

“ฮ่าฮ่าฮ่า!!! ฮ่าฮ่าฮ่า!!!”

“สนุกขึ้นมาบ้างแล้วใช่ไหมคะ?”

“ใช่ค่ะ แก้มพี่ฝุ่นเลอะโคลนด้วยนะคะ” ฮาญาหัวเราชอบใจออกมา ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“เช็ดให้พี่หน่อยได้ไหมคะ?” ชายหนุ่มเอ่ยบอกกัลร่างบางข้างกาย พร้อมกับเอียงแก้มของตัวเองเข้ามาใกล้เธอ

“ไม่ได้ค่ะ มือฮาญาเลอะหมดแล้ว ยิ่งเช็ดหน้าพี่ก็ยิ่งเลอะนะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

“.../...” ทั้งคู่สบตากันอยู่อย่างนั้นก่อนที่ฮาญาจะเป็นฝ่ายที่ถามชายตรงหน้าออกมาอีกครั้ง

“น้องคิดว่าถ้าพี่ฝุ่นก็คิดเหมือนกันกับน้อง ไม่ว่ายังไงทุกคนก็ต้องเข้าใจโดยเฉพาะคุณพ่อคุณแม่ของเรา”

“...”

“พี่ฝุ่นคะ”

“ตัดใจเถอะนะครับ ไม่ว่ายังไงเรื่องของเราก็เป็นไปไม่ได้” ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับหันหน้าหนีเธอไปอีกทาง

“...”

“พี่ขอโทษนะคะ แต่พี่ไม่ได้คิดกับน้องแบบนั้นจริงๆ ค่ะ”

“...”

“พี่ไม่ได้รักน้องแบบคนรักกัน แต่พี่รักน้องแบบที่พี่ชายคนหนึ่งจะรักน้องสาวของเขาได้”

“ตัดใจซะเถอะนะครับ ไม่ว่ายังไงเรื่องของเราก็ไม่มีวันเป็นไปได้มากกว่านี้” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับหญิงสาวเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะเร่งเครื่องยนต์ตามรถคันหน้าไปในทันที

“...”

“ค่ะ น้องเข้าใจแล้ว” ฮาญามองหน้าชายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาย้ำกับเธอหลายครั้งว่าให้เธอ ‘ตัดใจ’

“เราจะไม่คุยเรื่องนี้กันอีก น้องจะไม่ทำให้พี่หรือใครต้องอึดอัดเพราะน้องอีกค่ะ” ร่างบางเอ่ยบอกกับชายหนุ่มเสียงเรียบ ก่อนที่เธอจะหันกลับไปสนใจถนนตรงหน้าอีกครั้งพร้อมกับน้ำสีใสที่ไหลล้นเอ่อนองดวงตากลมโตของเธอ

“...”

ไต้ฝุ่นมองไปยังถนนเบื้องหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย แต่ใครเลยจะรู้ว่าหัวใจของเขารู้สึกเช่นไร...