ตอนที่ 3 ครอบครัว

ณ คฤหาสน์ฮันเตอร์

“เด็กๆ กลับมากันแล้วเหรอคะ” ตะวันยกยิ้มหวานออกมาจากห้องครัวด้วยความดีใจ ก่อนที่เธอจะรีบเดินออกมารับลูกๆ ของเธอที่หน้าประตูบ้านบานใหญ่ในทันที

“...” คิ้วเรียวของหญิงสาววัย 31 ปีขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยในทันทีที่เธอเห็นใบหน้าสวยหวานที่ถอดแบบมาจากคุณแม่แท้ๆ ของเธอกำลังบึ้งตึง ร่างบางเดินเข้ามาภายในบ้านอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก...

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ / สวัสดีครับ”

“มีอะไรกันรึเปล่าคะ?”

“ทำไมลูกสาวของคุณแม่หน้าบึ้งตึงแบบนี้ล่ะคะ” ตะวันเอ่ยถามลูกสาวของเธอออกมาด้วยความสงสัย ถึงแม้ว่าคนตรงหน้าจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเธอกับฮันเตอร์ แต่เด็กสาวก็เกิดขึ้นมาจากความรักของฮันนาน้องสาวเพียงคนเดียวของฮันเตอร์กับกวินเพื่อนรักอีกคนของเขา และถึงแม้ว่าทั้งคู่จะจากโลกใบนี้ไปนานมากๆ แล้ว แต่พวกเขาก็ได้ฝากของล้ำค่าไว้ให้ฮันเตอร์กับเธอตะวันได้ดูแลมาจนถึงทุกวันนี้...

...ของล้ำค่าสิ่งนั้นก็คือ ‘ฮาญา’ เด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าของตะวันในตอนนี้นั่นเอง

“พวกพี่ๆ เขามีความลับกับฮาญาค่ะ”

“ความลับเหรอคะ?” ตะวันพึมพำออกมาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองลูกชายบุญธรรมของเธอทั้งสองคน ก่อนที่มุมปากบางของเธอจะค่อยๆ ยกยิ้มหวานออกมา

“หนุ่มๆ เขาจะมีความลับบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดาค่ะ ลูกสาวคนสวยของคุณแม่รีบไปล้างมือแล้วมาอบเค้กกล้วยหอมกับคุณแม่ดีกว่านะคะ”

“คุณแม่เตรียมของไว้รอสอนญ่าเหรอคะ?”

“ถูกต้องแล้วค่ะ”

“เดี๋ยวฮาญารีบลงมานะคะ” ฮาญายกยิ้มกว้างออกมาก่อนที่เธอจะรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องของตัวเองในทันที

“ระวังนะคะ”

“ไปครับขึ้นไปเปลี่ยนชุดแล้วลงมาทานข้าวกัน อีกเดี๋ยวคุณพ่อก็กลับมาแล้วค่ะ”

“ครับ / ครับ”

ไต้ฝุ่นกับกำปั้นพากันเดินขึ้นไปยังห้องของตัวเอง ก่อนที่มือหนาของกำปั้นจะดันแผ่นหลังของพี่ชายเข้าไปในห้องของตัวเองในทันที

“อะไรอีก?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามน้องชายออกมาอย่างรู้ทัน แต่กำปั้นก็ไม่สนใจคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มพยายามดึงเสื้อนักเรียนของพี่ชายขึ้น ก่อนที่เขาจะชะงักไปทันทีที่เห็นรอยช้ำบนแผ่นหลังแกร่งตรงหน้า

“ทำไมพี่ไม่สู้พวกมันกลับไปบ้าง?”

“ผมจะไปจัดการมัน”

กำปั้นเอ่ยถามพี่ชายออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากเดิม

“อย่าหาเรื่องน่า...”

“แต่พี่ครับ...?”

“อย่าทำให้คุณพ่อคุณแม่เดือดร้อน จำที่พี่บอกได้ใช่ไหม?”

“...” กำปั้นมีสีหน้าที่เศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่มือหนาของไต้ฝุ่นจะลูบลงที่ไหล่แกร่งของน้องชายอย่างอ่อนโยน

“พี่ไม่เป็นไร”

“ผมเจ็บใจ”

“มันเป็นลูกนักการเมืองแล้วไง คิดจะทำอะไรใครก็ได้เหรอวะ?”

“พี่ไม่เป็นไร” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับน้องชายเสียงเรียบพร้อมกับสีหน้าและแววตาที่แน่วแน่ ก่อนที่ประโยคต่อมาเขาจะเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าเดิม

“ขอแค่ปั้นอย่าไปยุ่งกับมันก็พอ”

“เฮ่อ!!”

“รับปากพี่...”

“ครับ...ถึงไม่อยากรับปาก แต่ผมก็คงทำอะไรไม่ได้”

“...” ไต้ฝุ่นลูบลงที่แผ่นหลังแกร่งของน้องชายอย่างอ่อนโยน ก่อนที่มุมปากหนาจะยกยิ้มออกมา

“และที่สำคัญอย่าให้ฮาญารู้เรื่องนี้เด็ดขาด ปั้นก็รู้ว่าน้องเป็นคนอย่างไง” ถึงฮาญาจะเป็นสาวน้อยตัวเล็กน่ารัก ร่าเริง สดใส แต่บทจะสู้คนฮาญาก็สู้ไม่ยอมถอยเหมือนกัน และนิสัยไม่กลัวใครของเธอทำให้พี่ชายทั้งสองคนเป็นห่วงเธอที่สุด

“เรื่องนี้ผมรู้ดีครับ พี่ฝุ่น...”

“...”

“ถ้าทนไม่ไหวรู้ใช่ไหมครับว่าพี่ไม่จำเป็นต้องทน”

“หึหึ พี่ไปเปลี่ยนชุดก่อน”

“ครับ”

ไต้ฝุ่นเดินกลับไปยังประตูห้องบานใหญ่ของน้องชาย ก่อนที่เขาจะชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นประตูตรงหน้าปิดไม่สนิท คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนที่มือของเขาจะผลักประตูตรงหน้าออกโดยไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

“คุณพ่อกลับมาแล้ว...” ฮาญารีบวิ่งเข้าไปกอดคุณพ่อที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับน้องชายคนเล็กของเธออย่างออดอ้อน  

“วันนี้ไปโรงเรียนมากเป็นไงบ้างครับ สนุกไหม?”

“สนุกมากค่ะ แต่คุณพ่อคะ...”

“ครับ?” ฮันเตอร์ขานรับคำของลูกสาวออกมา พร้อมกับจ้องมองไปทีเธอเพื่อรอฟังว่าเธอจะเอ่ยอะไรกับเขา

“อะ เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะ”

“อ้าว! ฮ่าฮ่าฮ่า แกล้งคุณพ่อเหรอครับ?” ฮันเตอร์ยกยิ้มออกมา ก่อนที่มือหนาจะลูบลงที่หัวของลูกสาวอย่างอ่อนโยน

“ไม่ได้แกล้งนะคะ ฮาญาไปช่วยคุณแม่ก่อนนะคะ” เด็กสาวเอ่ยบอกกับคุณพ่อของเธอ ก่อนที่ร่างบางจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องครัวที่อยู่ไม่ไกลในทันที

ฮันเตอร์ในวัย 43 ปี มองไปยังแผ่นหลังบางของลูกสาวไปจนลับตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาเลี้ยงลูกคนนี้มาเองกับมือตั้งแต่วันแรกที่เธอลืมตาขึ้นมาดูโลกนี้กับท่าทีของลูกสาวที่เปลี่ยนไปขนาดนี้มีเหรอที่เขาจะดูไม่ออก

“...” ฮันเตอร์เดินตามลูกสาวไปยังห้องครัวที่เขาพึ่งเดินออกมาเมื่อสักครู่ ก่อนที่ชายวัยกลางคนจะยืนพิงกับประตูบานใหญ่พร้อมกับมองไปยังลูกสาวและภรรยาของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู

“คุณพ่อสวัสดีครับ”

“สวัสดีครับคุณพ่อ”

ไต้ฝุ่นและกำปั้นเอ่ยทักทายพร้อมกับไหว้ชายวัยกลางคนตรงหน้าอย่างนอบน้อม

“สวัสดีครับ วันนี้เป็นไงบ้างเรียนสนุกดีไหมครับ?” ฮันเตอร์เอ่ยถามลูกชายบุญธรรมของตัวเองออกมา ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มทั้งสองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูไม่ต่างอะไรกับลูกแท้ๆ ของเขา

“สนุกครับคุณพ่อ ช่วงนี้กำลังมีงานกีฬาสีปั้นกับพี่ฝุ่นขออนุญาติกลับบ้านช้าหน่อยนะครับคุณพ่อ”

“หึหึ ได้สิครับ...ยังไงก็ฝากดูฮาญาด้วยนะครับ น้องคงไม่ยอมกลับหากลูกๆ ไม่กลับด้วย”

“ผมจะดูแลฮาญาอย่างดีครับ”

“พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย เชิญทางด้านนี้ครับ”

“ครับ / ครับ” เสียงของไต้ฝุ่นกับกำปั้นเอ่ยบอกกับชายวัยกลางคนตรงหน้าเสียงอ่อน ก่อนที่เขาจะเดินตามร่างสูงไปยังห้องนั่งเล่นที่อยู่ไม่ไกลอย่างว่าง่าย

“หลังจากจบเกรด 12 แล้วฝุ่นอยากไปเรียนต่อคณะอะไรครับ” ฮันเตอร์เอ่ยถามลูกชายบุญธรรมคนโตของเขาออกมาตามตรง พร้อมกับมองไปยังคนตรงหน้าอย่างรอคำตอบ

“BBA ครับ”

“คณะบริหารธุรกิจ?” ฮันเตอร์พึมพำออกมาด้วยความสงสัย ตั้งแต่เล็กจนโตที่เขาเลี้ยงดูเด็กคนนี้มา ไต้ฝุ่นหลงใหลในวิชาศิลปะมาตลอดแล้วทำไมถึงไปเปลี่ยนสายเรียนเสียได้...

“ลูกแน่ใจเหรอครับว่าอยากเรียนบริหาร”

“แน่ใจครับ”

“พ่อขอถามได้ไหมทำไมไต้ฝุ่นถึงได้เลือกเรียนคณะนี้ล่ะครับ”

“เพราะผมอยากช่วยคุณพ่อทำงานครับ ผมอยากช่วยแบ่งเบาภาระของคุณพ่อครับ”

“แต่ฝุ่นชอบศิลปะไม่ใช่เหรอครับ”

“รักครับ...”

“แต่คุณพ่อไม่ต้องห่วงนะครับผมไม่มีวันทิ้งสิ่งที่ตัวเองรักอย่างแน่นอนครับ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับชายวัยกลางคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง พร้อมกับแววตาที่แน่วแน่ของเขาทำให้ฮันเตอร์รับรู้ได้ในทันทีว่าคนตรงหน้าของเขาไม่ได้พูดเล่น

“...ครับ แต่ลูกรู้ใช่ไหมครับว่าถ้าลูกไม่ต้องการลูกก็ไม่จำเป็นต้องฝืน”

“...”

“ชีวิตนี้เป็นของลูก ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถพรากอิสระไปจากลูกได้”

“ครับ”

“และถ้าลูกอยากไปเรียนต่อต่างประเทศลูกก็แค่เอ่ยปากบอกกับพ่อ พ่อจะจัดการทุกอย่างให้เอง...ปั้นก็เหมือนกันนะครับ”

“ขอบคุณมากครับคุณพ่อ”

“ไม่ต้องกดดันตัวเอง ไม่จำเป็นต้องเก่งเหนือใครขอแค่ลูกๆ ของพ่อมีความสุขก็พอแล้วครับ”

“ขอบคุณมากครับ คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะครับผมกับปั้นรู้สึกโชคดีมากๆ ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว”

“...”

“พวกเราจะตั้งใจใช้ชีวิตให้มีความสุขครับ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับคุณพ่อของเธอเสียงอ่อน พร้อมกับยกมือหนาขึ้นมาไหวคนตรงหน้าอย่างนอบน้อม

“ฮ่าฮ่าฮ่า ได้ยินแบบนี้พ่อก็สบายใจแล้วครับ” ฮันเตอร์หัวเราะออกมาอย่างชอบใจในความคิดของเด็กทั้งสองคนตรงหน้า ตั้งแต่ที่เขารับไต้ฝุ่นกับกำปั้นมาเป็นลูกบุญธรรมชีวิตของเขาก็สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น กำปั้นกับไต้ฝุ่นเป็นลูกชายที่ดีของเขากับตะวัน และยังเป็นพี่ชายที่แสนดีให้กับฮาญาและเฮคเตอร์ได้อย่างไม่มีที่ติ

“อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ”

“ครับ / ครับ / ครับ”