ตอนที่ 2 ฝ่ายบริการ

“เอาล่ะ...พี่จะไม่พูดให้มากความ น้องคนไหนถนัดกีฬาพี่ขอเชิญทางด้านโน้น ส่วนใครที่ต้องการมาร่วมกับทีมสันทนาการพี่เรียนเชิญด้านหน้าครับ...” ประธานสีประกาศผ่านโทรโข่งเสียงดังลั่นประชุม ก่อนที่นักเรียนแต่ละเกรดจะแยกย้ายกันไปลงชื่อยังกิจกรรมที่ตนเองสนใจ

“ฮาญาพวกเราไปลงดรัมเมเยอร์กันดีไหม?” ไอริสเพื่อนสาวของฮาญาเอ่ยขึ้นมาเสียงใส

“นั่นสิเราก็อยากไป” ฮาโมนี่เพื่อนรักอีกคนของฮาญาก็เอ่ยสมทบขึ้น ฮาญามองไปยังเพื่อนรักทั้งสองคนก่อนจะยกยิ้มกว้างออกมา

“พวกเธอไปสมัครกันเลย เราไม่อยากเป็นดรัมอะ” หญิงสาวเอ่ยบอกกับเพื่อนรักออกไปตามตรง ถึงเธอจะชอบเข้าสังคมมีเพื่อนเยอะแยะมากมาย แต่ที่เธอไม่ชอบที่สุดเลยคือการพาตัวเองไปลำบาก..

“ถ้าอย่างนั้นเธอจะไปทำฝ่ายไหน?”

“ใช่...จำได้ใช่ไหมคุณครูบอกว่าพวกเราทุกคนต้องเข้าร่วมกิจกรรมนี้”

“จำได้ เราจะไปฝ่ายบริการ”

“จริงๆ เลยยัยเพื่อนคนนี้” ไอริสโยกหัวเพื่อนสาวไปมาเบาๆ ก่อนที่มือบางของเธอจะบีบแก้มขาวเนียนของฮาญาอย่างหมั่นเขี้ยว

“เราไม่แปลกใจ...” ฮาโมนี่พยักหน้าให้เพื่อนสาวก่อนที่เธอจะยกยิ้มหวานออกมา

ฮาโมนี่กับไอริสเป็นเพื่อนกับฮาญามาเกือบ 5 ปี พวกเธอรู้ดีว่าเพื่อนรักคนนี้เป็นคนอย่างไร ฮาญาเป็นคนที่ร่าเริง สดใสและเข้ากับคนอื่นได้ง่ายก็จริง แต่ที่เพื่อนคนนี้ของเธอไม่ชอบเลยก็คือ ความวุ่นวาย และการถูกบังคับให้ทำอะไรที่เธอไม่อยากทำ

“พวกเธอไปกันเลย เดี๋ยวเราไปสมัครฝ่ายบริการก่อนนะ”

“โอเค / โอเคจ้า”

“พี่ค่ะ มาสมัครเข้าฝ่ายค่ะ” ฮาญาเดินไปยังรุ่นพี่คนหนึ่งที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ชายหนุ่มกำลังยื่นเรียกนักเรียนที่เดินผ่านไปมาให้เข้ามาสมัครในฝ่ายของเขา แต่ไม่ว่าเขาจะตะโกนดังแค่ไหนก็แทบจะไม่มีใครให้ความสนใจเขาเลยสักคน

“ฮาญา!!”

“พี่สายฟ้า...พูดอยู่คนเดียวเลยเหงาไหมคะ?” ฮาญาแกล้งถามรุ่นพี่ตรงหน้าออกมาเสียงใส ก่อนที่ร่างบางจะขยับเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของเขา

“พี่ก็เหงาอยู่บ้างเป็นบ้างครั้งบางคราวครับ แล้วน้องล่ะครับยังเลือกฝ่ายไม่ได้เหรอ?”

“เปล่าค่ะ...” ฮาญายกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะตอบคนตรงหน้ากลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ก่อนที่นิ้วเรียวของเธอจะชี้ไปยังป้ายที่ชายหนุ่มกำลังถืออยู่

“ฮาญามาสมัครเข้าฝ่ายบริการค่ะ”

“ห๊า!! เข้าฝ่ายบริการเหรอครับ?”

“ใช่ค่ะ”

“สวยๆ อย่างฮาญาไม่ไปเข้าทีมเชียร์ หรือเข้าทีมดรัมล่ะครับ?” สายฟ้าเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย

 “ฮ่าฮ่าฮ่า พี่ก็เอาเรื่องจริงมาพูด...” ฮาญาหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงหวาน พร้อมกับมือบางของเธอผลักไหล่แกร่งของเขาเบาๆ ด้วยความเขินอาย

“พี่พูดเรื่องจริงครับ”

“ไม่เอาค่ะเลิกชมฮาญาได้แล้ว...พอดีฮาญาเป็นคนบ้ายออะค่ะ”

“เอาเป็นว่าฮาญาอยากมาช่วยพี่สายฟ้าค่ะ อื้ออออ ฮาญาคิดว่าพี่สายฟ้าก็น่าจะต้องการตัวช่วยอยู่เหมือนกันนะคะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่ครับพี่ต้องการตัวช่วยจริงๆ นั่นแหละ”

“ยินดีต้อนรับเข้าทีมบริการครับ”

“ขอบคุณค่ะ” ฮาญายกมือไหว้รุ่นพี่ตรงหน้าอย่างนอบน้อม ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปยืนข้างๆ รุ่นพี่ พร้อมกับช่วยเขาหาคนเข้าทีมไปด้วย

“ไม่เห็นไม่ใครสนใจเลยค่ะ?”

“เราต้องทำกันแค่สองคนเหรอคะ?”

“มีคนอื่นด้วยครับ แต่ตอนนี้พวกเขาแยกย้ายกันไปเตรียมของว่างให้กับทุกคนอยู่น่ะครับ” สายฟ้าหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

“ดีจังเลยค่ะ” ฮาญายกยิ้มหวานออกมาก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบเขากลับไปเสียงอ่อน

“คุยอะไรกันอยู่?” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นมาจากทางด้านหลังเอ่ยถามทั้งสองขึ้นมา ก่อนที่เจ้าของเสียงจะเเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังน้องสาวของเขา

“พี่ไต้ฝุ่น!! น้องมาขอเข้าทีมบริการกับพี่สายฟ้าค่ะ” ฮาญาตอบคนตรงหน้ากลับไปเสียงสดใสยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่เธอจะส่งยิ้มหวานไปให้กับเขา

“เหนื่อยนะ น้องไหวแน่เหรอคะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามน้องสาวออกมาด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับมือหนาลูบลงที่หัวน้อยๆ ของเด็กสาวตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

“พี่ชายฟังน้องให้ดีๆ นะคะ...” ฮาญาเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงอ่อน พร้อมกับคว้ามือทั้งสองข้างของชายหนุ่มมากุมเอาไว้

“น้องมีความตั้งใจจริงที่จะเข้ามาทำงานในทีมนี้”

“แต่ทีมนี้ต้องซัพพอร์ตทุกทีมนะคะ โดยเฉพาะทีมกีฬา...”

“น้องรู้ค่ะ น้องถึงได้อยากทำไงคะ”

“...” ไต้ฝุ่นยังคงมองไปยังน้องสาวอย่างไม่เข้าใจความคิดของเด็กสาวตรงหน้าว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ถึงฮาญาจะไม่ใช่เด็กที่รักสบาย แต่เธอก็ไม่เคยต้องลำบากบริการใครต่อใครมาก่อน ‘น่าเป็นห่วงจริงๆ’

“เพราะพี่ฝุ่นเป็นนักกีฬา น้องไม่ไว้ใจให้ใครดูแลพี่ชายของน้องหรอกนะคะ” ฮาญาเดินเข้าไปกอดแขนแกร่งพี่ชายอย่างออดอ้อน ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้พี่ชายคนนี้ของเธอไม่เคยปล่อยให้เธอต้องลำบากเลยสักครั้ง ครั้งนี้เขาก็คงจะไม่มีทางยอมง่ายๆ เช่นกันเธอจึงจำเป็นต้องงัดทุกลูกไม้ที่เธอมีขึ้นมาออดอ้อนเขา

“หึหึ”

“ถ้าน้องอยากทำพี่ก็จะไม่ห้ามครับ พี่แค่เป็นห่วงกลัวว่าน้องจะเหนื่อย” ไต้ฝุ่นยกยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับน้องสาวกลับไปเสียงอ่อน

“สรุปว่าคุณพี่ชายอนุมัตินะครับ”

“ทะลึ่ง!” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับเพื่อนร่วมชั้นเสียงเรียบ ก่อนที่ตาคมจะมองไปยังคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

“ฮ่าฮ่าฮ่า” สายฟ้าหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ถึงภายนอกไต้ฝุ่นจะดูเข้ากับคนอื่นๆ ได้ยากเนื่องจากเขาเป็นคนเงียบขรึม ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แต่เพื่อนๆ รอบตัวเขาต่างรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนอ่อนน้อมถอมตน นิสัยดี และรักเพื่อนพ้องเป็นที่สุด

“อนุมัติค่ะ”

“ครับ อะ เอ่อ...” สายฟ้ายกยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยตอบรับหญิงสาวกลับไป ก่อนที่เขาจะชะงักไปทันทีที่เห็นสายตาของไต้ฝุ่นที่กำลังจ้องเขม็งมาที่เขา

“น้องฮาญาแน่ใจนะครับว่าพี่ชายของน้องจะไม่กินหัวพี่ซะก่อน”

“พี่ฝุ่นอย่าทำหน้าดุขนาดนี้สิคะ”

“ครับ” มุมปากหนายกยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับน้องสาวกลับไปเสียงอ่อน พร้อมกับโยนขวดน้ำเย็นในมือให้กับเพื่อนของเขา

“น้ำครับ” ไต้ฝุ่นเปิดฝาขวดน้ำออกก่อนจะยื่นมันให้กับน้องสาว

“ขอบคุณค่ะ”

“เดี๋ยวพี่ไปคัดตัวนักกีฬาก่อนนะครับ”

“ค่ะ ระวังด้วยนะคะ” ฮาญาพยักหน้าให้กับพี่ชายก่อนที่เธอจะส่งยิ้มหวานไปให้กับเขา

“ไต้ฝุ่นพี่ชายของฮาญามันเป็นยอดมนุษย์ไม่มีใครทำอะไรมันได้หรอกครับ”

“คนอะไรเรียนก็เก่ง กีฬาก็เลิศคบจบอยู่ที่มันคนเดียว”

“ใช่ค่ะ เขาเก่งจริงๆ” ฮาญาพึมพำออกมาในขณะที่สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังแผ่นหลังแกร่งของพี่ชายอย่างภาคภูมิใจ ใบหน้าสาวค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มหวานขึ้นมาจนกระทั่งพี่ชายของเธอเดินหายเข้าไปกลางฝูงชน

หลังเลิกเรียน...

“พี่ฝุ่นปีนี้พี่ลงแข่งกีฬาอะไรครับ?” กำปั้นเอ่ยถามพี่ชายออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกับจ้องมองไปยังร่างสูงตรงหน้าอย่างรอบคำตอบ

“ทำไมคะ?”

“พี่ปั้นเป็นไส้ศึกของทีมสีเขียวมาสืบข่าวทีมสีแดงรึเปล่าคะเนี่ย?” ฮาญาเอ่ยถามพี่ชายอีกคนของเธอออกมาอย่างรู้ทัน

“ไส้ศึกอะไรกันล่ะครับ พี่ก็แค่อยากรู้เฉยๆ ครับ”

“จริงเหรอคะ...?”

“จริงครับ”

“ว่าไงครับพี่ฝุ่น?”

“ปีนี้พี่ลงแข่งแค่ฟุตบอล” ไต้ฝุ่นตอบน้องชายของเขากลับไปเสียงเรียบ ก่อนที่ทั้ง 3 คนจะเดินไปหยุดยังจุดรอรถบริเวณหน้าโรงเรียน

“ผมไม่อยากให้พี่ลงแข่งครับ” กำปั้นเอ่ยบอกกับพี่ชายออกมาด้วยความเป็นห่วง

“...” ไต้ฝุ่นมองไปยังห้องชายพร้อมกับใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม มือหนาลูบลงที่ไหล่แกร่งของน้องชายเบาๆ ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันแค่มองตาเขาก็รู้แล้วว่าอีกคนกำลังคิดอะไรอยู่

“พี่ปั้นกลัวทีมตัวเองแพ้เหรอคะ?”

“..../...”

“ถึงไม่อยากให้พี่ฝุ่นลงแข่ง” ฮาญาแกล้งถามพี่ชายของเธอออกมาเสียงสดใส

“หึหึ ญ่าก็รู้ไม่มีใครสู้พี่ไต้ฝุ่นของน้องได้หรอกครับ”

“พี่ก็แค่เป็นห่วงความ...”

“กำปั้น!” ไต้ฝุ่นเรียกคนตรงหน้าออกมาเสียงเรียบ พร้อมกับตาคมจ้องมองไปยังน้องชายของเขานิ่งๆ เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าเอ่ยอะไรออกมาอีก...

“มีอะไรรึเปล่าคะ?” ฮาญาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย ท่าทีของชายหนุ่มทั้ง 2 คนเปลี่ยนไปจนเห็นได้ชัดไม่ต้องเดาเธอก็พอจะรู้ว่าทั้งสองคนกำลังมีเรื่องปิดบังเธออยู่

“ไม่มีครับ / ไม่มีครับ”

“มีพิรุธสุดๆ”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับน้องๆ ของเขา ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถตู้ที่ขับเข้ามาจอดข้างกายของพวกเขาได้พอดิบพอดี

“ขอบคุณค่ะ”