ตอนที่ 4 คุณหนูจอมหยิ่ง

วันต่อมา...

“ฮาญามาแล้วค่ะ” เสียงของไอริสร้องเรียกเพื่อนสาวดังขึ้นมาแต่ไกล ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งเข้าไปจูงมือเพื่อนสาวให้เดินตามเธอมาในทันที

“มีอะไรเหรอ?” ฮาญาเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าของเธอออกมาด้วยความสงสัย แต่เธอก็ยังคงเดินตามคนตรงหน้าไปแต่โดยดี

“พี่เนเน่อยากคุณกับฮาญาน่ะ”

“คุยกับเรา?” ฮาญาชี้มาที่หน้าของตัวเองก่อนจะพึมพำออกมาด้วยความสงสัย

“คุยอะไรอะ?”

“เดี๋ยวก็รู้”

“ฮาญามาแล้วค่ะ” ฮาโมนี่เอ่ยบอกกับรุ่นพี่ของเธอออกมาด้วยความดีใจ ก่อนที่เธอจะขยับเข้าไปยืนข้างกายเพื่อนสาว

“มีอะไรรึเปล่าคะ?” ฮาญาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกับมองไปยังรุ่นพี่อย่างรอคำตอบ ก่อนที่เธอจะมองออกไปทางด้านหลังของรุ่นพี่สาวสวยตรงหน้า เธอเห็นร่างสูงที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้ว ‘พี่ไต้ฝุ่น’

“ไม่อยากเป็นดรัมเมเยอร์เหรอคะน้องฮาญา” เนเน่เอ่ยถามรุ่นน้องออกมาเสียงใส พร้อมกับแสร้งยกยิ้มหวานออกมาให้กับเด็กสาวตรงหน้า

“...”

“หากน้องต้องการพวกเรายินดีตอนรับนะคะ...”

“ขอบคุณมากนะคะ แต่คงไม่ดีกว่าค่ะ...ฮาญาไม่อยากเป็น”

“แต่เพื่อนๆ ของน้องก็เป็นกันหมดเลยนะ จะไม่เปลี่ยนใจจริงๆ เหรอคะ?”

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่ชวน แต่ฮาญาไม่ได้อยากเป็นดรัมเมเยอร์จริงๆ ค่ะ...ถ้าไม่มีอะไรแล้วฮาญาขอตัวก่อนนะคะ” ฮาญาเอ่ยบอกกับกลุ่มรุ่นพี่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ริมฝีปากบางค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นมา ก่อนที่เธอจะเดินออกมาจากตรงนั้นในทันที

“.../...”

“พี่ไต้ฝุ่น”

“มีอะไรรึเปล่าคะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามน้องสาวออกมาด้วยความเป็นห่วง มือหนาลูบลงที่หัวของคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

“...”

“รุ่นพี่เขามาชวนฮาญาไปเป็นดรัมเมเยอร์น่ะค่ะ” เด็กสาวเอ่ยบอกกับพี่ชายของเธอกลับไปเสียงอ่อน

“น้องไม่อยากเป็นใช่ไหมคะ ถึงได้เดินออกมาแบบนี้” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาอย่างรู้ทัน

“ใช่ค่ะ น้องไม่อยากเป็น ร้อนก็ร้อน แถมยังต้องไปจำท่าอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะ...”

“...”

“พี่ฝุ่นก็รู้ว่าน้องหัวทึบจะตาย จำอะไรพวกนี้ไม่ได้หรอกค่ะ” ฮาญายกยิ้มออกมา ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับคนตรงหน้ากลับไปเสียงหงอย ตากลมโตกระพริบถี่รั่วอย่างต้องการความเห็นใจจากร่างสูงตรงหน้า

“หึหึ น้องสาวของพี่ไม่ได้หัวทึบสักหน่อยนี่คะ เขาเรียกว่าผู้มีปัญหาทางด้านความจำ”

“แรงมากค่า” ฮาญาเบะปากใส่พี่ชายของตัวเอง ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับเขากลับไปอย่างงอนๆ

“พี่แกล้งหยอกเล่นเฉยๆ ค่ะ ถ้าน้องหัวทึบจริงๆ คงไม่สามารถจำสูตรอาหาร สูตรขนมที่คุณแม่สอนได้หรอก...พี่พูดถูกไหม?” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับน้องสาวเสียงอ่อน พร้อมบีบแก้มนุ่มนิ่มของคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู

“ถูกต้องที่สุดเลยค่ะ”

“หึหึ”

“เราไปกันเถอะใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว เดี๋ยวพี่ไปส่งที่ห้องค่ะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับเด็กสาวตรงหน้าเสียงอ่อน ก่อนที่เขาจะส่งยิ้มหวานไปให้กับเธอ

“ก็ได้ค่ะ วันนี้น้องยอมหนึ่งวันค่ะ” ฮาญายอมทำตามที่พี่ชายของเธอบอกอย่างว่าง่าย ฮาญาควงแขนพี่ชายเอาไว้แน่นก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินไปยังห้องเรียนของฮาญา

“ถึงแล้วค่ะ”

“พี่ฝุ่นรีบไปเรียนได้แล้วค่ะ”

“รับทราบค่ะ” ไต้ฝุ่นยกยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะทำตามที่น้องสาวของเขาบอกอย่างว่าง่าย

“น้องฮาญา...”

ไต้ฝุ่นเดินกลับมายังห้องเรียนของตัวเอง ก่อนที่เขาจะชะงักไปทันทีที่ได้ยินชื่อของน้องสาวของเขาดังขึ้นมาจากภายในห้องเรียน ชายหนุ่มหยุดนิ่งพร้อมกับมองออกไปตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย

“มันคงไม่อยากเป็นดรัมจริงๆ ล่ะมั้ง”

“มีใครบ้างไม่อยากเป็นดรัม มันคงคิดว่าตัวเองเป็นลูกคุณหนูแล้วจะหยิ่งใส่ใครก็ได้สินะ”

“หน้าตาก็งั้นๆ ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องสาวของไต้ฝุ่น กูไม่มีทางรับเข้าทีมดรัมของพวกเราอย่างแน่นอน”

“แล้วเพื่อนของมันล่ะ มึงจะรับมันเข้าทีมไหม?”

“ไม่! กูอยากให้พวกมันทะเลาะกันเอง” เนเน่เอ่ยบอกกับเพื่อนสาวของเธอเสียงแข็ง พร้อมกับมุมปากบางแสยะยิ้มร้ายออกมา

“ยัยคุณหนูจอมหยิ่งนั่นมันจะได้ไม่เหลือเพื่อนเลยสักคน”

ปัง!!

เสียงมือบางทุบลงกับโต๊ะเรียนอย่างแรง ก่อนที่ร่างบางของเจ้าของเสียงจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“หึหึ” เสียงหัวเราะดังออกมาจากลำคอแกร่งของชายหนุ่ม ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากลุ่มของเนเน่ ทุกคนต่างพากันมองมาที่ไต้ฝุ่นเป็นตาเดียวด้วยความตกใจ

“ไต้ฝุ่น / ไต้ฝุ่น”

“คิดว่าเด็กๆ พวกนั้นจะฉลาดน้อยกว่าเธออย่างนั้นเหรอ?”

“อะ เอ่อ...”

“แล้วอีกอย่างนึงนะ...น้องสาวของฉันน่ะไม่ได้หยิ่งเลยสักนิด” ไต้ฝุ่นเอ่ยออกมาเสียงเรียบพร้อมกับจ้องมองไปยังหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย

“ก่อนที่เธอจะว่าใครลองส่องกระจกชะโงกดูตัวเองซะบ้าง”

“ตะ ไต้ฝุ่น”

“อย่างคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนกับตัวเอง เพราะมันเป็นความคิดของพวกไม่มีสมอง” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะก้าวเดินออกไปโดยไม่สนใจหญิงสาวตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ท่ามกลางสายของเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ที่มองมาที่เขาและกลุ่มของเนเน่เป็นตาเดียวโดยพร้อมเพียงกัน

หลายๆ คนเรียนร่วมชั้นมากับไต้ฝุ่นมาหลายปีไม่เคยมีสักครั้งเลยที่ผู้ชายที่มีนิสัยสุขุม และเป็นสุภาพบุรุษอย่างเขาจะเอ่ยปากว่าใคร เขาไม่ใช่คนที่จะแสดงด้านมืดออกมาให้ใครเห็นง่ายๆ ถ้าคนคนนั้นไม่ไปแตะต้องครอบครัวที่เขารักก่อน...

“ไต้ฝุ่นน่ากลัวจังเลยเนอะ”

“นั้นสิ ถ้าเราเป็นเนเน่เราคงไม่กล้ามีหน้าไปเจอใคร”

“มันจะไม่แรงเกินไปเหรอไต้ฝุ่น?” เนเน่เดินเข้ามาหาชายหนุ่มที่โต๊ะเรียนของเขา ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกมาอย่างโกรธจัด

“แล้วที่เธอว่าน้องล่ะมันไม่แรงเกินไปเหรอเนเน่?” ปลาดาวเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของไต้ฝุ่นเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าออกมาเสียงเรียบอย่างหมดความอดทนไม่ต่างกัน

“แล้วเธอมาเสือกอะไรด้วย”

“ฉันก็ไม่ได้อยากเสือกหรอก...”

“พอได้แล้วทั้งคู่เลย...เชิญแยกย้ายครับ” สายฟ้าที่เห็นสถานการณ์เริ่มไปกันใหญ่แล้วจึงเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างเนเน่กับปลาดาวเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกให้ทั้งสองคนแยกย้ายกันกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง

“ไม่เอาน่าอย่าไปทะเลาะกับคนพวกนี้เลย เธอก็รู้จักนิสัยของคนพวกนี้ดีไม่ใช่รึไง...”

“แต่มันน่า...”

“พอแล้วปลาดาวนั่งลงเถอะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับเพื่อนสาวเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะหันหน้ามองออกไปยังนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่เรียบเฉย

“นั่งลงได้แล้ว” สายฟ้าเอ่ยสมทบขึ้น พร้อมกับกดไหลมนของเพื่อนให้นั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง

“ชิ!” ปลาดาวเบาะปากให้กับสายฟ้าเพื่อนรักของตัวเอง ก่อนจะนั่งลงอย่างว่าง่าย

ช่วงบ่ายของวัน...

“ทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะ?” ฮาญาเอ่ยถามไอริสกับฮาโมนี่เพื่อนรักของเธอออกมาด้วยความสงสัย ก่อนที่เด็กสาวจะเดินเข้าไปนั่งลงข้างกายของทั้งสองคน

“เราไม่ได้เป็นดรัมแล้วนะ”

“อ้าว! ทำไมล่ะ? หรือว่าเป็นเพราะ...?”

“ไม่ ไม่ใช่เพราะญ่าหรอกนะ” ไอริสรีบเอ่ยบอกกับเพื่อนสาวของเธอในทันทีพร้อมกับดึงมือบางของฮาญาไปกุมเอาไว้ ก่อนที่ฮาโมนี่จะเอ่ยสมทบขึ้นอีกคน

“เป็นเพราะเราสองคนเต้นไม่ได้เรื่องต่างหาก ฮ่าฮ่าฮ่า”

“นั่นสิท่าเต้นเราตลกชะมัด ฮ่าฮ่าฮ่า”

“โอ้ๆ ไม่เป็นไรนะ ไอกับโมมาอยู่ทีมบริการกับเราก็ได้” ฮาญายกยิ้มออกมา ก่อนที่เธอจะดึงเพื่อนสาวทั้งสองคนของตัวเองเข้ามากอดเอาไว้

“โอ้ยยยยย!! โล่งใจจัง” ไอริสร้องออกมาอย่างโล่งใจ ก่อนที่เธอจะหยิบนมกล้วยตรงหน้าขึ้นมาดื่มอย่างสบายใจ

“ใช่โล่งใจจริงๆ ถ้าเขาไม่ปฏิเสธเราก่อน โมก็ว่าจะชวนไอลาออกอยู่แล้ว”

“ทำไมล่ะ?” ฮาญาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย ก่อนที่หยิบนมเมล่อนตรงหน้าขึ้นมาเจาะกล่องดื่มด้วยอีกคน

“พอได้อยู่ใกล้แล้ว พวกรุ่นพี่ไม่ได้น่ารักอย่างที่พวกเราเห็นเลยน่ะ” ฮาโมนี่อธิบายถึงสิ่งที่ตัวเองและไอริสได้ไปประสบพบเจอมากับตัวเองขณะที่พวกเธอไปฝึกซ้อมดรัมมาเยอร์

“...”

“โดยเฉพาะเรื่องที่พวกเขาทำกับญ่า...ขอโทษด้วยนะเราไม่คิดว่าพวกเขาจะพูดแบบนั้น เพราะถ้าเรารู้เราคงไม่มีทางพาญ่าไปเจอพวกเขาอย่างแน่นอน”

“ญ่าไม่เป็นไรเลย ไม่ต้องโทษตัวเองนะ”

“ญ่ารู้ปะว่าพวกเราเครียดมากเลยน่ะ ดีแล้วที่เต้นไม่เป็นสักที ฮ่าฮ่าฮ่า”

“สบายใจขึ้นแล้วใช่ไหม?” ฮาญาเอ่ยถามเพื่อนสาวทั้งสองคนของเธอออกมาเสียงอ่อน

“สบายใจมาก”

“สบายใจสุดๆ ไปเลย”

“พวกเธอสบายใจก็ดีแล้วล่ะ” ริมฝีปากบางของฮาญายกยิ้มหวานออกมาอย่างเอ็นดูเพื่อนๆ ทั้งสองคนของเธอ ก่อนที่ทั้งสามจะดูดนมในกล่องที่ตัวเองกำลังถืออยู่จนหมด