ตอนที่ 14

ตอนที่ 14

“คุณทัพ”

ดวงตาคู่สวยกะพริบขึ้นลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเรียกคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ กัน เอ่ยเรียกเขาเบา ๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง มองสบตาคนที่ลืมตามองกันอยู่ก่อนแล้ว หัวใจด้วยน้อยเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง เมื่อคิดว่าเธอต้องฝันแน่ ๆ เขาจะมานอนตรงนี้ บนเตียงเดียวกับเธอได้ยังไง

“พราว”

แต่เสียงเรียกนั้น เรียกให้ดวงตาคู่สวยของพราวนิชาต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

“พราวไม่ได้ฝันใช่ไหมคะ” ว่าที่คุณแม่รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง นั่งมองคนที่ยังคงนอนนิ่งมองกันอยู่ พอคิดว่าไม่ได้ฝันไปจริง ๆ เป็นเขา เป็นธารทัพพ์ แล้วที่เมื่อคืนที่เธอรู้สึกอบอุ่นแล้วคิดว่าตัวเองฝัน ฝันว่าเขากอดเธอ นั่นมันก็คือเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ

“ฝันอะไร” ธารทัพพ์ขยับลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มองคนที่นั่งจ้องหน้ากันด้วยท่าทางขี้สงสัยนั่น มุมปากหนายกยิ้มน้อย ๆ เอ็นดูแม่เจ้าจิ๋วที่นั่งมองกันตาแป๋วนั่น

“คุณทัพ !”

“มีอะไร อยู่ใกล้แค่นี้ ทำไมต้องเรียกเสียงดัง”

“มันไม่ตลกเลยนะคะ เข้ามานอนบนเตียงนี้ทำไมคะ”

“อยากนอนกับเจ้าจิ๋ว” คำตอบสั้น ๆ ทื่อ ๆ ของคนตีหน้านิ่ง นั่นทำให้ใบหน้าน่ารักของว่าที่คุณแม่ร้อนวูบวาบขึ้นมาแปลก ๆ เขาบอกว่าอยากนอนกับเจ้าจิ๋วอย่างนั้นเหรอ ริมฝีปากเล็กขยับเล็กน้อยเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่เธอพูดออกมาไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าจะพูดคำไหนออกมาดี

“ไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้ค่ะ ออกไปได้แล้วค่ะ” คนที่นั่งอยู่กลางเตียงขยับเข้าไปดึงแขนของคนที่ยังคงนั่งพิงหัวเตียงมองกันนิ่งให้ขยับลุกขึ้นจากเตียงแล้วออกไปจากห้องนี้ แต่ว่าเขากลับไม่ยอมขยับ แถมพอเขาดึงกันแค่นิดเดียว เธอก็ล้มลงไปนอนบนอกของเขา

“เล่นอะไรคะเนี่ย”

“คุณทัพ !” มือเล็กทุบลงบนอกแกร่งของคนหน้านิ่งแต่ขี้แกล้ง แต่ถูกมือหนาจับมือเล็กเอาไว้พร้อมกับโน้มใบหน้าหล่อลงมาใกล้กัน ใกล้กันแค่นิดเดียวจนปลายจมูกของเราชนกัน ใบหน้าเล็กเอียงใบหน้าหลบ หลบสายตาคู่นั้นที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงและสั่นไหว ก่อนจะพยายามรวบรวมความกล้าของตัวเองพูดออกไป

 “มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของเรานะคะ ปล่อยเลย”

เขายอมปล่อยเธอ โดยที่ไม่มีคำพูดไหนออกมาจากคนที่ขยับลุกขึ้นยืนอยู่ข้างเตียง เธอเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาคมคู่นั้น ได้แต่นั่งก้มหน้ามองมือของตัวเอง แต่ทว่าอยู่ ๆ การกระทำบางอย่างของเขา กลับทำให้เธอต้องเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง

ฟอด~

นี่เขาหอมแก้มเธอ มือเล็กยกขึ้นจับแก้มตัวเองที่ถูกเขากดจมูกลงมา

“ทำไมจะไม่อยู่”

อยู่สิ ก็ข้อที่เราจะดูแลเจ้าจิ๋วร่วมกัน ก็นี่ไง เขากำลังทำอยู่ ธารทัพพ์ตอบอีกคนผ่านทางสายตา คิ้วหนาขยับขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มน้อย ๆ เมื่อพูดคำ ๆ นั้นจบประโยค ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องนอนเล็กด้วยท่าทางอารมณ์ดี เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้ มันเรียกว่าอะไร แต่เขารู้เพียงแค่ว่า

เขาอยากทำแบบนี้ทุกวัน

มือเล็กยังคงจับแก้มของตัวเองนิ่ง ทุกอย่างหยุดนิ่ง แต่ว่าเสียงหัวใจของเธอ มันกลับเต้นแรง แรงจนเธอได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง แม้จะรู้สึกดีไม่น้อย แต่ว่าทุกอย่างมันเป็นความจริงและเป็นไปได้ใช่ไหม พราวนิชายังคงถามซ้ำ ๆ ว่า เรื่องของเธอกับธารทัพพ์ มันจะเป็นแบบไหน เป็นแค่พ่อและแม่อย่างที่คุยตกลงกันเอาไว้ หรือว่ามันกำลังจะข้ามเส้นบาง ๆ ที่เราสองคนขีดเอาไว้

มือเล็กของพราวนิชายื่นไปหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กสีชมพูที่ตัวเองตั้งใจจะบันทึกทุก ๆ ช่วงเวลา ค่อย ๆ เปิดไปจนถึงหน้าที่เธอเขียนเมื่อวาน คิ้วเรียวสวยขยับขึ้นเล็กน้อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ คลายออกแล้วยิ้มกว้างให้กับรูปภาพตรงหน้า คงไม่ต้องบอกว่า รูปกลับมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ก็น่าจะเป็นคนที่เอาไปตั้งแต่วันนั้นแล้วไม่ยอมคืนกันนั่นแหละ แถมยังมีข้อความเล็ก ๆ เขียนด้วยลายมือเป็นระเบียบด้วยคำว่า เจ้าจิ๋ว

ครืด ครืด

“ว่าไงคะคุณเจน”

(เงียบไปเลยนะคะคุณแม่) คำพูดของเพื่อนเรียกรอยยิ้มน้อย ๆ ของว่าที่คุณแม่ได้เป็นอย่างดี แต่มันก็จริง ๆ อย่างที่เพื่อนพูดนั่นแหละ ช่วงนี้เธอเงียบห่างหายจากโลกโซเชียล ปกติเธอก็เป็นคนที่ชอบโพสต์รูปต่าง ๆ แชร์สิ่งที่ได้เจอในทุก ๆ วัน หรืออาจจะลงงานขายของบ้าง อย่างพวกรูปภาพที่วาดเอง งานแฮนด์เมดที่ตั้งใจทำขายตามกระแส แต่ตอนนี้รู้สึกอยากอยู่เงียบ ๆ

“แล้ววันนี้ไม่มีเรียนเหรอ”

(ไม่มี เลยจะมาชวนคุณแม่ไปกินข้าวด้วยกัน ไปไหม)

“เอาสิ ที่ไหนดี”

(เอาที่แกสะดวกเลย ไม่อยากให้นั่งรถนาน เดี๋ยวไปรับ) มุมปากสวยของว่าที่คุณแม่ยิ้มออกมา เมื่อเห็นความเป็นห่วงจากคำพูดแสนธรรมดาของเพื่อน ความจริงเจนจิราเป็นคนที่ไม่ใช่คนพูดจาหวาน ๆ เอาอกเอาใจเหมือนอย่างอดีตเพื่อนอีกคน แต่ยอมรับว่า ทุกคำพูดและทุก ๆ การกระทำของเพื่อนคนนี้ มันมีแต่ความจริงใจ

“เดี๋ยวแชร์โลฯ ให้นะ”

(โอเคจ้า แล้วเจอกัน) เจนจิราวางสายไปแล้ว แต่สายตาของพราวนิชายังคงจับจ้องมองหน้าจอมือถือของตัวเอง มองชื่อของใครบางคน คนที่แค่เห็นชื่อก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง ตั้งแต่เมื่อเช้าที่เขาหอมแก้มแล้วเดินออกจากห้องนอนของเธอไป เธอก็พยายามหลบหน้าเขา ไม่ยอมออกไปเจอจนเขาออกไปทำงานนั่นแหละ เธอถึงยอมออกจากห้อง ไม่ได้โกรธที่เขาทำแบบนั้น แต่แค่เขินและทำตัวไม่ถูก…

พราวนิชา : วันนี้พราวออกไปกินข้าวกับเพื่อนนะคะ

ธารทัพพ์นั่งมองข้อความยาว ๆ ของคนที่เขากำลังนึกถึงส่งมา ความจริงอยากจะพิมพ์ข้อความถามกลับไป ว่าแค่กับเพื่อนใช่ไหม แต่พอคิดว่า มันอาจจะดูล้ำเส้นจนเกินไป นิ้วของเขาก็ค่อย ๆ กดลบข้อความที่กำลังพิมพ์ส่งไปให้

ก่อนจะเปลี่ยนเป็นส่งสติกเกอร์หมีทำท่าทางโอเคส่งกลับไป

ถ้าจะบอกว่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขากดส่งสติกเกอร์อะไรแบบนี้ มันจะดูแปลกไปไหม แต่มันก็คือความจริง ตั้งแต่เข้ามาทำงานที่โรงแรม เข้ามารับตำแหน่ง เขาก็กลายเป็นคนจริงจังกับทุก ๆ อย่าง ไม่เคยทำอะไรแบบนี้ อย่างเจ้าสติกเกอร์อะไรพวกนี้ เขาไม่เคยโหลดเก็บเอามาใช้เลย แต่ตอนนี้เขาอยากทำตัวให้กลมกลืนกับเด็กอายุยี่สิบ ดูไม่ให้เหมือนกับว่าเธอกับเขา เราสองคน มันมีเส้นบาง ๆ กั้นอยู่

 “ยิ้มอะไรคะคุณแม่”

“ไม่บอก” พราวนิชาส่ายหน้าไปมา อมยิ้มส่งไปให้คนที่กำลังขับรถอยู่ ก่อนจะละสายตาจากเพื่อนแล้วก้มมามองสติกเกอร์รูปหมีน้อยทำท่าทางโอเคนั่น ไม่คิดว่าผู้บริหารอย่างคุณธารทัพพ์จะมีสติกเกอร์อะไรแบบนี้ด้วย ขนาดเธอยังไม่มีเลย หรือจะต้องไปซื้อโหลดเก็บเอาไว้บ้างแล้ว แต่จะว่าไป เจ้าหมีตัวนี้เหมือนเขาเลยนะ

“แล้วเป็นไง ดีไหม” เจนจิราดึงหลอดออกจากปากของตัวเอง วางแก้วชาเขียวของตัวเองลงบนโต๊ะ ก่อนจะมองหน้าสบตาถามเพื่อนด้วยรอยยิ้ม แต่ว่าแค่เห็นรอยยิ้มกับใบหน้าที่ดูจะเต็มอิ่มไปด้วยความสุข ก็ทำให้เจนจิรารับรู้ในทันทีว่า เพื่อนของตัวเองกำลังมีความสุข หรือว่ากำลังมีความรักน้า~

“ก็ดี ดีมาก ๆ”

“หล่อมากด้วย”

“อะไร” พราวนิชาหันมองรอบ ๆ ร้าน เพราะคิดว่าเพื่อนกำลังชมหนุ่มหล่อคนไหน

“พ่อของหลานฉันไง หล่อมาก”

“แน่ะ ไม่เถียงด้วย แต่ก็หล่อจริง ๆ แหละเนอะ” เจนจิราก็ยังคงแซวว่าที่คุณแม่ที่กำลังนั่งหน้าแดง ไม่เถียงอะไรออกมาสักคำ แต่เพื่อนจะเถียงยังไงอะเนอะ ก็หล่อจริงแหละ ยัยเพื่อนของเธอเลยไม่กล้าเถียง

“ถามจริง หนึ่งเดือนกว่าที่อยู่ด้วยกันกับเขา แกไม่คิดอะไรกับเขาจริงดิ”

“ไม่รู้อะแก บอกไม่ถูกเหมือนกัน แล้วถ้าฉันรู้สึก มันจะเป็นไปได้เหรอ” ดวงตาคู่สวยของพราวนิชาเหม่อมองออกไปนอกร้าน มองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา รู้สึกสิ ทำไมเธอจะไม่รู้สึก รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้มองสบตาคมคู่นั้น รู้สึกทุกครั้งที่เขาทำสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ แต่ว่าตอนนี้ เธอควรให้ความสนใจและดูแลเจ้าจิ๋วของเธอให้ดีที่สุด เรื่องของเธอกับพ่อเจ้าจิ๋ว เรื่องมันจะเป็นยังไงต่อไป ก็คงเป็นเรื่องของวันข้างหน้า สายตาคู่สวยหันกลับมามองเพื่อนที่วางมือลงบนมือของตัวเอง

“ไม่เป็นไรนะแก ฉันพร้อมช่วยเลี้ยงหลาน” แน่ใจว่าครอบครัวของเพื่อนเองก็พร้อมที่จะดูแลเด็กตัวเล็กให้เติบโตมาอย่างดีแน่นอน

“ขอบคุณนะแก”

เจนจิรายิ้มรับก่อนจะยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มของว่าที่คุณแม่เบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ยิ่งท้อง พราวนิชาที่เคยน่ารักสดใสยิ่งสวยวันสวยคืน ใครว่าคนท้องจะดูไม่ดี เธอนี่เถียงเลย เพื่อนเธอสวยออรามาก ๆ แบบนี้หรือเปล่า คุณผู้ชายหล่อ ๆ คนนั้นที่เพื่อนมักจะเรียกว่าคุณทัพ ถึงได้มองเพื่อนสาวของเธอไม่ละสายตาไปไหน

“มะ มาได้ไงคะ”

พราวนิชามองคนที่เดินเข้ามาในร้าน ผู้ชายตัวสูงในชุดสูทดูดีนั่นที่เดินเข้ามาในร้านอาหารที่เธอกำลังนั่งอยู่กับเพื่อน เธอไม่ได้บอกเขาว่าอยู่ที่นี่

“มากินข้าว”

“อะ อ้อค่ะ”

“แล้วจะกลับหรือยัง” พราวนิชาหันไปมองเพื่อนที่เอาแต่นั่งยิ้มมองหน้ากัน พอเจนจิรายกยิ้มให้กัน เธอก็รู้ตัวว่า ยังไม่เคยแนะนำเพื่อนให้รู้จักกับผู้ชายที่ยืนอยู่เลย

“เจน”

“หือ”

“นี่คุณทัพ คุณทัพคะ นี่เจน เพื่อนพราวค่ะ”

“สวัสดีค่ะ”

ธารทัพพ์พยักหน้ายิ้มตอบรับคำทักทายน้อย ๆ

“พราว ฉันกลับก่อนนะแก มีนัดกับน้องรหัสติวหนังสือกัน” เจนจิราแกล้งทำเป็นมองเวลาในมือถือ ก่อนจะรีบหยิบของตัวเองลงกระเป๋า ความจริงมีนัดกับรุ่นน้องอีกสองชั่วโมงข้างหน้า แต่ว่าพอเห็นหน้าผู้ชายคนนั้น เธอก็รับรู้ในทันทีว่า จะต้องรีบพาตัวเองออกมาก่อน ปล่อยให้ว่าที่คุณพ่อคุณแม่เขาอยู่ด้วยกัน

“อืม”

เจนจิรายกมือไหว้ลาคนอายุมากกว่า ก่อนจะยกมือขึ้นโบกไปมาลาเพื่อนตัวเล็ก ยกมือขึ้นมาทำท่าทางบอกว่า เดี๋ยวจะโทร. หานะ ก่อนจะรีบเดินออกจากร้าน

สายตาคู่สวยดึงกลับมามองคนที่นั่งลงตรงข้ามกันแทนที่เจนจิรา

“บ่ายแล้วนะคะ ไม่กลับโรงแรมเหรอคะ”

ใบหน้าเล็กเอียงใบหน้าน้อย ๆ เอ่ยถามคนที่เอาแต่นั่งมองหน้ากัน ถาม ไม่ใช่เพราะอยากไล่เขาให้กลับไปทำงาน แต่ที่ถาม เพราะจะกลบความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเขาทุกครั้ง เวลาเขามองสบตากัน

“กลับ ถ้าไม่กลับไปทำงาน เดี๋ยวไม่มีเงินเลี้ยงเจ้าจิ๋ว”

ปากเล็กยื่นออกมาน้อย ๆ เมื่อฟังคำพูดของอีกคน ความจริงหัวใจของเธอ มันก็สั่นไหวทุกครั้งที่เขาเอ่ยเรียกเจ้าสิ่งเล็ก ๆ ที่อยู่ในท้องของเธอว่าเจ้าจิ๋ว เหมือนกับที่เธอเรียก

“จะกลับเลยไหม หรือจะไปไหนต่อ”

“พราวจะแวะไปที่ร้าน ไปหาพ่อกับแม่ก่อนค่ะ แล้วว่าจะกลับคอนโดฯ สักตอนเย็น ๆ”

“ไป”

“คะ”

“เดี๋ยวไปส่ง”

เขาไม่ได้แค่บอกกัน แต่ธารทัพพ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับคว้ามือของเธอไปจับเอาไว้ ดึงเบา ๆ ให้เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามเขาออกจากร้าน พราวนิชาก้มมองมือของตัวเองที่มีมือหนากุมเอาไว้ ช่วงนี้เขาจับมือของเธอบ่อยมาก ๆ บ่อยจนทำให้เธอหวั่นไหวเพิ่มอีกแล้ว เขาหลงลืมไปแล้วหรือเปล่านะ ว่าเราอยู่ด้วยกันและมีข้อตกลงอะไร

“พราว”

“คะ” พราวนิชาที่กำลังลงจากรถหันไปมองคนที่เรียกกัน เขาเรียกเธอด้วยชื่อเมื่อไร หัวใจของเธอ มันสะดุดและเต้นผิดจังหวะทุกครั้ง

“อีกสามชั่วโมงมารับ”

“แต่ว่าพราว”

“อย่าดื้อ เดี๋ยวเจ้าจิ๋วออกมาจะดื้อเหมือนแม่”

“คุณทัพ !” ปากเล็กยื่นออกมาน้อย ๆ เมื่อเรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงดุ เมื่อเขาว่าเธอดื้อ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาจากเขา กลับเป็นมือหนาที่ยื่นมายีผมกันเบา ๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะน้อย ๆ นั่น

ตึกตัก ตึกตัก

“ทะ ทำอะไรคะ ผมพราวยุ่งหมดแล้ว”

“จะมารับ ห้ามหนีกลับก่อน รู้ไหม”

“ทราบแล้วค่ะ คุณธารทัพพ์” พราวนิชาประชดคนชอบสั่งน้อย ๆ ก่อนจะรีบเปิดประตูรถลงไปเดินเข้าร้านที่ตอนนี้คนเริ่มบางตาลงแล้ว เดินตรงเข้าไปกอดผู้เป็นแม่ที่กำลังยืนอยู่ในเคาน์เตอร์คิดเงิน

“พราว แม่ตกใจหมด”

“คิดว่าหนุ่มไหนมากอดเหรอคะ” ใบหน้าเล็กเอียงใบหน้าน้อย ๆ ถามคนเป็นแม่ด้วยรอยยิ้ม

“เราเนี่ยนะ แล้วมายังไง หื้อ” คุณปัญจมาเอ่ยถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง เมื่อวันก่อนเกือบโดนรถชน วันนี้ยังจะมาอีก ไม่ใช่ไม่อยากให้มา แต่เพราะเป็นห่วงเลยไม่อยากให้ลูกสาวต้องมาบ่อย ๆ ยิ่งท้องอ่อน ๆ ยิ่งต้องระวังมากเป็นพิเศษ

“คุณทัพมาส่งค่ะ ตอนเย็นจะแวะมารับค่ะ”

“รบกวนคุณเขาหรือเปล่าลูก”

“มันก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้วไหมคุณ ก็ต้องดูแลแบบนี้แหละ ถูกแล้ว” คำพูดนั้นเป็นของคุณดิษย์ที่เดินออกมาได้ยินลูกสาวกับภรรยาคุยกัน เลยอดที่จะออกความคิดเห็นไม่ได้ มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

“เป็นไงบ้างลูก แผลถลอกหายหรือยัง” ก่อนจะเดินเข้าไปลูบหัวลูกสาวพร้อมกับเอ่ยถามด้วยถ้อยคำเป็นห่วง

“หายแล้วค่ะ แล้วตอนนี้มีอะไรให้พราวช่วยไหมคะ”

คนเป็นพ่อเป็นแม่มองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มเอ็นดูที่มีให้ลูกสาวตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ มันไม่ได้เปลี่ยนไปไหนเลย มันยังคงอยู่ แม้ว่าวันข้างหน้าลูกสาวจะมีครอบครัว มีคนที่พร้อมจะดูแลลูกสาวที่เป็นเหมือนดังแก้วตาดวงใจคนนี้ และหวังว่าคนคนนั้นจะเอ็นดูและรักเด็กที่ชื่อพราวนิชาคนนี้ไม่น้อยไปกว่าท่านทั้งสอง

“สวัสดีครับ”

คุณปัญจมายิ้มรับ ยกมือรับไหว้ชายหนุ่มหน้าตาดีที่เดินเข้ามาในร้าน ส่วนคุณดิษย์ได้แต่มองแล้วก็เดินหนีไม่ได้พูดอะไร

“ผมมารับพราวครับ”

“ยัยพราวอยู่ในครัวค่ะ”

“คุณทัพ มาแล้วเหรอคะ ทำไมมาเร็วจัง”

พราวนิชาที่เดินออกมาจากด้านในเอ่ยถามผู้ชายตัวสูงด้วยน้ำเสียงสงสัย ก็ตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงเอง ทำไมเขามาเร็วจัง ปกติเขาเลิกงานออกจากโรงแรมกี่โมงกัน

“งานไม่ยุ่งเลยออกมาเร็ว”

“อ้อค่ะ” ใบหน้าเล็กพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะหันไปกอดผู้เป็นแม่ “แม่ขา พราวกลับก่อนนะคะ เอาไว้เดี๋ยวพราวมาใหม่นะคะ”

“จ้ะลูก ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องมาบ่อย ๆ เข้าใจไหม”

“เข้าใจค่า~” ใบหน้าเล็กซบลงบนไหล่ของผู้เป็นแม่ด้วยท่าทางอ้อน ๆ แต่มันกลับเรียกรอยยิ้มของคนมองอย่างธารทัพพ์ได้เป็นอย่างดี เขาไม่เคยเห็นรอยยิ้มสดใสจนไปถึงดวงตากลมโตคู่นั้นแบบนี้ ไม่ใช่เธอไม่เคยยิ้มให้เขา แต่ว่าทุก ๆ ครั้งที่ยิ้มให้กัน มันกลับเป็นแค่รอยยิ้มที่เธอส่งให้กับคนอื่น ๆ ดูเหมือนไม่ได้พิเศษแบบนี้ แต่ทว่ารอยยิ้มของธารทัพพ์กลับชะงักและค่อย ๆ หุบยิ้มลง เมื่อสายตาของเขาหันไปสบตากับคุณดิษย์ที่เดินมาจากด้านหลังร้าน

“จะกลับแล้วเหรอลูก”

“ค่ะพ่อ เดี๋ยวพราวมาช่วยใหม่นะคะ”

“ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องมาก็ได้ลูก พ่อกับแม่ทำเองได้” คุณดิษย์ใช้มือที่ว่างอยู่ ยกขึ้นลูบผมลูกสาวก่อนจะผละออก ก่อนจะยื่นของในมือตัวเองส่งไปให้ลูกสาว

“เอาไว้อุ่นกินนะลูก”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ พราวจะกินให้หมดเลย” พราวนิชายิ้มกว้าง เอ่ยขอบคุณผู้เป็นพ่อ ก้มมองถุงในมือที่มีกล่องอาหารหลายเมนู มองแค่ตาก็รู้แล้ว ว่ามีแต่ของโปรดเธอทั้งนั้น

“พราวกลับก่อนนะคะ”

“จ้ะลูก”

“สวัสดีครับ” เขาคงทำได้แค่ทักทายแล้วก็บอกลา เพราะไม่รู้ว่าจะต้องพูดคำไหน ธารทัพพ์ละสายตาจากผู้ใหญ่ทั้งสอง ยื่นมือไปช่วยคนตัวเล็กถือของในมือ ก้มหัวให้คนทั้งสองเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามว่าที่คุณแม่ออกจากร้าน

“คราวหน้าไม่ต้องมารับพราวก็ได้นะคะ”

“ทำไม” ธารทัพพ์ที่เพิ่งเข้ามานั่งในรถหันไปถามคนที่อยู่ ๆ ก็ไม่อยากให้เขามารับ อยู่ ๆ ก็รู้สึกไม่ชอบใจเล็กน้อย

“พราวกลัว กลัวคุณทัพอึดอัด” คิ้วหน้าขยับขึ้นเล็กน้อย หันไปจ้องหน้าคนตัวเล็กที่หันมองหน้ากัน

“ก็พ่อ พ่อพราวเขา” พราวนิชาไม่ได้อยากจะว่าพ่อ เข้าใจท่าน แต่รู้ว่าเขาเองก็คงอึดอัดที่ถูกสายตาไม่ชอบจ้องมอง

“เข้าใจ”

“คะ ? เข้าใจว่ายังไงคะ” ใบหน้าเล็กเอียงใบหน้าเล็กน้อย เอ่ยถามคนที่บอกว่าเข้าใจ ก็ถ้าเป็นเธอถูกมองด้วยสายตาแบบที่พ่อใช้มองเขา เธอเองก็คงรู้สึกไม่ดีไม่น้อยเหมือนกัน ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้คิดว่าถ้าครอบครัวเขารู้เรื่องนี้ เธอจะถูกมองด้วยสายตาแบบไหนกันนะ ครอบครัวของเขาจะต้อนรับเธอดีเหมือนอย่างที่แม่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เขาไหม ยิ่งคิด ยิ่งรู้สึกไม่ดี

“เข้าหาผู้ใหญ่บ่อย ๆ เดี๋ยวก็ดีเอง”

ดวงตากลมโตมองใบหน้าคนพูด ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงคิดแบบนี้ ความจริงเขาไม่ต้องมาสนใจก็ได้ว่าครอบครัวของเธอจะคิดแบบไหน

“เป็นอะไร”

ใบหน้าเล็กส่ายหน้าไปมาก่อนจะระบายยิ้มให้อีกคน พยายามไม่คิดถึงเรื่องนั้น เรื่องที่มันอาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้ ยิ่งคิด หัวใจยิ่งห่อเหี่ยวขึ้นมา แต่ว่ามันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ดีแล้ว

“คิดอะไร”

“เปล่าค่ะ กลับกันเลยไหมคะ” ธารทัพพ์ยังคงนั่งมองใบหน้าเล็กนิ่ง ๆ ก่อนจะหันไปสนใจด้านหน้า มือหนากำพวงมาลัยแน่น พยายามข่มความรู้สึกของตัวเอง ไม่ให้ขู่เอาความรู้สึกของคนตัวเล็ก เพราะถ้าทำแบบนั้น อีกคนคงไม่อยากคุยกับเขา ไม่รู้ว่าจะอธิบายมันออกมายังไง แต่ว่าเขาแค่ไม่ชอบ ไม่ชอบเวลาที่ใบหน้าเล็กเอาแต่คิดอะไรมากมาย

            “อร่อยไหมคะ”

ธารทัพพ์พยักหน้าพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน อาหารมื้อนี้เป็นเมนูที่พราวนิชาได้มาจากที่ร้าน ถามว่าอร่อยไหมก็อร่อย แต่ว่าเขากลับรู้สึกอยากกินกับข้าวฝีมือคนตรงหน้ามากกว่า และเขาก็ชอบ ชอบให้เธอยิ้มแบบนี้

“พ่อพราวทำอาหารอร่อยนะคะ เมนูหลาย ๆ อย่างในร้าน พ่อก็เป็นคนคิดสูตรเอง” เขานั่งฟังแม่เจ้าจิ๋วพูดด้วยน้ำเสียงและสายตาภูมิใจ ต่างจากเขาที่เห็นพ่อตัวเองในอีกมุมมองหนึ่ง มุมที่คนเป็นลูกชายอย่างเขาไม่ชอบ อยู่ ๆ ความคิดของเขา มันก็ดันคิดไปเองว่า ถ้าเขาเป็นพ่อ ลูกของเขาจะพูดถึงตัวเขาด้วยน้ำเสียงและสายตาภูมิใจแบบนี้ไหมนะ หรือเขาต้องไปฝึกทำอาหารบ้าง

“พ่อพราวเก่งไหมคะ”

“อืม แม่เจ้าจิ๋วก็เก่ง แต่กินเหมือนเด็ก” มือหนายื่นไปหยิบเมล็ดข้าวที่ติดอยู่บนมุมปากเล็ก แต่ในจังหวะที่หยิบออก นิ้วของเขาก็เผลอสัมผัสลงบนริมฝีปากนุ่มนั่น ไม่รู้ว่าเขาเผลอไปแตะ หรือเพราะอยากสัมผัสมัน ริมฝีปากนุ่มที่เขารู้ว่ามันหอมหวานแค่ไหน

อึก ! 

ธารทัพพ์เผลอกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย ก่อนจะดึงมือของตัวเองกลับมา พยายามควบคุมตัวเองเอาไว้

แม่เจ้าจิ๋วทำอะไรกับเขา…

“อะ อะไรคะเนี่ย พราวไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

ปากเล็กยื่นออกมาน้อย ๆ บ่นคนที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง ก็แค่สัมผัสนั่น ทำไมมันทำให้เธอหวั่นไหวและรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาได้ก็ไม่รู้ ทำให้คิดถึงจูบนั่น จูบที่เขาจูบเธอ

 นี่เธอ… บ้าไปแล้วยัยพราว คิดอะไรก็ไม่รู้