ตอนที่ 18

ตอนที่ 18

ดวงตาคู่สวยเอาแต่จ้องมองบ้านหลังใหญ่บนเนื้อที่หลายร้อยไร่ รายล้อมด้วยภูเขา มองจากตรงนี้เห็นทุ่งหญ้าสวยงาม มองจากตรงนี้ มองเห็นต้นไม้ต้นใหญ่อยู่ตรงโน้น

“เข้าบ้านสิ”

พราวนิชาดึงสายตากลับมามองคนที่เรียกกัน ก่อนจะค่อย ๆ เดินก้มหน้าหมายจะไปหยิบกระเป๋าเดินทางของตัวเอง แต่มือเล็กกลับชะงัก เพราะคำสั่งที่แสนจะนิ่งเงียบนั่น

“เอาไว้นั่นแหละ”

“ค่ะ” ว่าที่คุณแม่ก้มหน้ารับคำเบา ๆ แล้วเดินตามคุณผู้หญิงของบ้าน เดินตามเข้าไปนั่งลงบนพื้นพรมหน้าโซฟา เธอไม่กล้าขึ้นไปนั่งบนนั้น

สายตาตำหนิที่ถูกส่งมาจากผู้หญิงวัยกลางคน ยิ่งทำให้ว่าที่คุณแม่ได้แต่ก้มหน้า ทุก ๆ สายตาที่จับจ้องมองมาที่เธอ คนที่บ้านหลังนี้ ทำให้เธอรู้สึกกลายเป็นคนตัวเล็กนิดเดียว

“ผู้ใหญ่พูดด้วย ทำไมไม่เงยหน้าขึ้นมา พ่อแม่ของเธอไม่เคยสอนหรือไง”

“สอนค่ะ”

“เธอรู้ไหม เธอไม่เหมาะสมที่จะเป็นลูกสะใภ้ของฉันเลย ฉันมีคนที่เหมาะสมเอาไว้ให้ลูกชายฉันแล้ว” ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นจนเจ็บ เจ็บกับคำว่าไม่เหมาะสม เจ็บกับคำว่าพ่อแม่ไม่สอน ความผิดพลาดมันทำให้คนอื่นมองเธอได้ขนาดนี้เลยเหรอ พราวนิชาก้มหน้านิ่งมองมือของตัวเองที่บีบเข้าหากันแน่นจนเจ็บ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่อายุมากกว่า

“ป้าศรี”

“คะคุณสิ”

“พาเด็กนี่เอาของไปเก็บที่ห้องตาทัพ”

“คุณสิคะ” ป้าสมศรีเรียกคุณผู้หญิงของตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ ไหนว่าเด็กคนนี้ไม่เหมาะสม แล้วทำไมถึงจะให้ไปอยู่ห้องคุณทัพได้ ห้องนั้นเป็นห้องส่วนตัว ไม่มีใครเข้าไป ขนาดคนทำความสะอาดจะต้องเป็นเธอคนเดียว สาวใช้คนอื่น ๆ ก็ห้ามเข้า

ไม่ต่างอะไรกับคนตัวเล็กที่เงยหน้าขึ้นมองคุณผู้หญิงของบ้านด้วยสายตาไม่เข้าใจ

“ถึงฉันจะไม่ชอบ แต่ก็ไม่ได้ใจร้าย ในระหว่างที่ท้องลูกของตาทัพ หลานของฉันอยู่ เธอก็อยู่ที่นี่ พอคลอดออกมา จะเอายังไงก็แล้วแต่เธอกับลูกชายของฉัน ตัดสินใจกันเอาเอง เข้าใจไหม”

“เข้าใจค่ะ”

“ไปได้แล้วไป” คุณธัญสินีโบกมือไล่คนที่เอาแต่นั่งก้มหน้า ไม่รู้ว่าจะกลัวอะไรท่านหนักหนา ก็ไม่ได้ดุอะไรเลย เด็กคนนี้ ทำยังกับท่านเป็นยักษ์เป็นมารที่ต้องกลัวกัน ส่ายหน้าไปมามองตามหลังผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังเดินตามป้าศรีไปที่ห้องนอนของลูกชายคนโต คิดว่าตัวท่านเองก็ทำถูกแล้วที่ทำแบบนี้ แต่ว่าจะทำใจยอมรับตอนนี้ มันก็ไม่ได้ง่ายอะไรขนาดนั้น ตอนนี้คงต้องรอดูท่าทีของลูกชายก่อนว่า ถ้าคลอดออกมาแล้ว ธารทัพพ์จะเอายังไง

“อ้าวคุณ ทำไมกลับมาเร็ว”

คุณฐากูรที่เดินเข้ามาในบ้านเอ่ยทักทายภรรยาที่คิดว่าจะไปกรุงเทพฯ หลายวัน แต่ทำไมถึงกลับมาเร็ว เมื่อวานตอนเย็นก็คุยกัน แต่ภรรยากลับไม่บอกว่าจะกลับวันนี้

“มีเรื่องต้องให้กลับเร็วนิดหน่อยค่ะ”

“แต่ดูสีหน้าคุณแล้ว ผมว่าไม่นิดนะ” คนเป็นสามีนั่งลงข้างภรรยาที่เอาแต่นั่งทำหน้าเครียดจนสัมผัสได้ว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ

“ตาทัพทำผู้หญิงท้องค่ะ”

คุณฐากูรนิ่ง ไม่ได้พูดอะไร ถามว่ากำลังตกใจใช่ไหม ก็น่าจะใช่ เพราะตั้งรับไม่ทันกับเรื่องนี้ ลูกชายที่อยู่ในกฎระเบียบของท่านเสมอ ไม่คิดว่าจะแหกกฎได้ขนาดนี้ แต่ว่า… ถ้าเป็นเมื่อก่อน ก่อนหน้านี้ท่านคงระเบิดออกมา แต่ว่าตอนนี้เหมือนกับว่าพออายุมากขึ้น พอได้เห็นทุกอย่างที่ลูกชายคนโตพยายามทุ่มเทให้กับเส้นทางที่คนเป็นพ่อเป็นแม่เลือกให้ ท่านกลับเอาแต่นิ่ง ไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไร ได้แต่นั่งมองภรรยาที่มีสีหน้าเคร่งเครียด

“เอาน่าคุณ เรื่องมันเกิดแล้ว”

“แต่ฉันกำลังผิดสัญญากับทางโน้นนะคะ” เพราะไม่รู้เรื่องนี้ เลยไปคุยกับทางโน้นเอาไว้แล้ว แบบนี้ต้องไปพูดแบบไหนดี ไม่ให้เพื่อนไม่โกรธ ไม่พอใจที่ผิดคำพูด

หรือว่าต้องลองให้ลูกชายได้เจอกับทางนั้นก่อน

“ปล่อยให้ลูกตัดสินใจ” มือหนาเริ่มเหี่ยวย่นตามอายุของคุณฐากูรวางลงบนมือของภรรยาลูบไปมาเบา ๆ เหมือนต้องการให้อีกคนผ่อนคลายความคิดของตัวเอง

“สิพาเด็กคนนั้นมาอยู่ที่นี่ด้วยสักพักนะคะ จนกว่าตาทัพจะรับตำแหน่งหรืออาจจะจนกว่าจะคลอด”

คนฟังพยักหน้ารับรู้ ไม่ได้พูดอะไร เพราะเห็นด้วยกับภรรยา พาเด็กผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ด้วยจะได้ช่วยดูแลให้ เพราะตอนนี้อะไร ๆ มันก็ไม่น่าไว้วางใจ รอให้ทุกอย่างมันดีขึ้น ถึงตอนนั้น ถ้าลูกชายมารับกลับไป ก็คงไม่มีปัญหาอะไร

สายตาคู่สวยเอาแต่มองห้องนอนกว้างโทนสีเทาของธารทัพพ์ ไม่ว่าจะห้องนอนที่คอนโดฯ หรือที่บ้าน เขาก็ยังคงคุมโทนสีเทาตลอด เธอแทบไม่กล้าที่จะแตะต้องของชิ้นไหนของเขา เพราะกลัวว่ามันจะไม่เป็นระเบียบ แล้วเจ้าของห้องจะดุเอาได้

“ขอบคุณนะคะ”

ว่าที่คุณแม่หันไปยกมือไหว้คุณป้าศรีที่น่าจะเป็นหัวหน้าแม่บ้านของที่นี่ ที่ท่านให้สาวใช้ยกกระเป๋าเดินทางของเธอเข้ามาให้ เอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่ปนไปด้วยความเกรงใจ แต่ทว่าคุณป้ากลับมองหน้าเธอนิ่ง ไม่มีรอยยิ้ม

“มื้อเช้าเจ็ดโมงเช้า มื้อเที่ยงสิบเอ็ดโมงห้าสิบ มื้อเย็นหกโมงตรง ถ้าต้องการอะไร เรียกสาวใช้ได้เลยนะคะ”

“ค่ะ” รอยยิ้มสวยค่อย ๆ ยิ้มกว้างส่งไปให้คนที่อายุมากกว่า แต่อีกคนทำเหมือนมองไม่เห็น แล้วเดินออกไป พอบานประตูห้องนอนกว้างปิดลง ใบหน้าเล็กของว่าที่คุณแม่ก็เศร้าลง

“ไม่เป็นไรนะเจ้าจิ๋ว เราต้องอยู่ให้ได้เนอะ” มือเล็กลูบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนของตัวเองไปมาเบา ๆ พยายามให้กำลังใจตัวเองและเจ้าจิ๋วที่กำลังเติบโตอยู่ในนี้ ต้องอยู่ให้ได้ แม้จะไม่มีเจ้าของห้องนี้อยู่ด้วยกัน แต่พ่อเจ้าจิ๋วก็สัญญาแล้วว่า ถ้าทุกอย่างเรียบร้อย เขาจะรีบมารับเธอ

คิดถึงจัง

ครืด ครืด~~

มือถือที่อยู่ในกระเป๋าเรียกให้ว่าที่คุณแม่หันไปมองกระเป๋าสะพายใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง รีบเดินไปหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า หัวใจดวงน้อยสั่นไหว เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทร. มา เหมือนกับเขารู้ว่าเธอกำลังคิดถึงเขาอยู่

“พราว”

ธารทัพพ์เรียกคนที่เอาแต่เงียบ ไม่รู้ว่าอีกคนกำลังคิดอะไรอยู่

(คะ ?)

“เปิดกล้องหน่อย”

เขาร้องขอให้อีกคนเปิดกล้อง อยากเห็นหน้า อยากรู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ รอไม่นาน หน้าจอมือถือที่เขากำลังถืออยู่ ค่อย ๆ ปรากฏใบหน้าของแม่เจ้าจิ๋ว มองไปด้านหลังอีกนิดก็เห็นว่าเธออยู่ในห้องนอนของเขา ห้องนอนที่บ้าน รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยแม่เขาก็ไม่ใจร้ายจนเกินไป สบายใจที่แม่เจ้าจิ๋วอยู่ห้องของตัวเอง ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็หวง หวงพื้นที่ส่วนตัว แต่กับเธอ เขากลับอยากให้เธอเข้ามาอยู่ในพื้นที่ของเขา

(คุณหญิง อ้อ คุณแม่ของคุณทัพ ท่านให้พราวอยู่ห้องนี้ คุณทัพไม่ว่าใช่ไหมคะ)

“ไม่ว่า ยกห้องให้”

(ถ้าพราวทำห้องคุณทัพรก อย่ามาดุพราวนะคะ)

“ไม่ดุหรอก แต่จะทำโทษ” มุมปากหนายกยิ้ม เมื่อเห็นตากลมโตน่ามองนั่นเบิกกว้างน้อย ๆ ให้กับคำพูดของเขา น่าเอ็นดูเนอะ แม่เจ้าจิ๋วเนี่ย

(งั้นพราวไปนอนห้องอื่นได้ไหมคะ)

“พูดเล่น อยู่ห้องนั้นแหละ” เขาได้แต่ยิ้ม ยิ้มมองใบหน้าเล็กที่กำลังยู่หน้าใส่กันด้วยท่าทางน่ารักนั่น เขาเอาแต่นั่งมอง โดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา อีกคนก็เอาแต่นิ่งเหมือนมีเรื่องให้คิด เหมือนมีเรื่องอยากจะพูด แต่ก็ไม่ยอมพูดมันออกมา

“อยู่ได้ไหม”

(ค่ะ พราวอยู่ได้) รอยยิ้มนั่น มันไม่สว่างไสวเอาเสียเลย เขาคิดผิดใช่ไหม ที่ผลักให้เธอไปอยู่ที่นั่น แต่ว่าถ้าเธอยังอยู่ตรงนี้ อยู่ข้าง ๆ เขา เธอกับเจ้าจิ๋วจะเป็นอันตราย เขาขอเวลา ขอเวลาอีกสองเดือนที่จะจัดการกับเรื่องทุกอย่าง หลังจัดการเสร็จ เขาจะรีบพาเธอกลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม

“เดี๋ยวจะรีบไปรับ”

(ค่ะ)

“มีอะไร อยากได้อะไร บอกป้าศรีเลยนะ แล้วอย่าดื้อ”

(พราวไม่ได้ดื้อเสียหน่อย)

“เถียงเก่ง” ทำเสียงดุไปอย่างนั้น แต่มุมปากของธารทัพพ์กลับมีรอยยิ้ม เมื่อมองสองแก้มพองลมของว่าที่คุณแม่ สงสัยกำลังว่าเขาในใจอยู่แน่ ๆ

“ไปทำงานก่อนนะ มีอะไรโทร. มา หรือส่งข้อความมาได้เลย” เขาพร้อมจะรับสายและตอบข้อความตลอด ถ้าเป็นเธอ

(ค่ะ)

อีกคนวางสายไปแล้ว แต่สายตาของธารทัพพ์ยังคงมองหน้าจอมือถือนิ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองเบาะรถด้านข้าง คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงเสียงพูดเจื้อยแจ้วของแม่เจ้าจิ๋ว เวลาผ่านไปแค่ไม่ถึงหนึ่งวัน เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะอดทนได้นานแค่ไหน

เดี๋ยวจะรีบไปรับ

คำพูดของเขายังคงดังก้องอยู่ในหัวและความรู้สึกของเธอ สัญญาแล้วนะคะ ว่าจะมารับกัน พราวนิชาก้มมองสร้อยข้อมือที่พ่อเจ้าจิ๋วให้ก่อนที่เธอจะเดินทางมาที่นี่

“ขอโทษที่ลงมาช้านะคะ”

มื้อเย็นเริ่มแล้ว แต่ว่าเธอกลับลงมาช้าตั้งสิบนาที ว่าที่คุณแม่ก้มหัวน้อย ๆ เอ่ยขอโทษคุณธัญสินีกับผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่ ท่านน่าจะเป็นพ่อของธารทัพพ์

“มาแล้วก็มานั่งสิ”

“ค่ะ” พราวนิชารีบเดินตรงไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่มีสาวใช้ขยับให้ ยกมือไหว้คนที่ขยับเก้าอี้ให้น้อย ๆ ก่อนจะหันกลับมามองอาหารบนโต๊ะ

“ชื่ออะไร” เสียงเข้ม ๆ นั่นกับใบหน้าเรียบนิ่งของคุณผู้ชายของบ้านเอ่ยถาม

“ชื่อพราวค่ะ สวัสดีค่ะ” พราวนิชายกมือไหว้ทักทายคนที่เอาแต่นั่งนิ่งมองหน้ากัน เธอรู้แล้วว่าสายตาของธารทัพพ์ได้มาจากใคร ก็น่าจะได้มาจากพ่อของเขานี่เอง ท่านทำเพียงแค่พยักหน้าให้เธอเบา ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

“ป้าศรีตักข้าวได้เลย”

“ค่ะ คุณสิ” ป้าศรีรับคำคุณผู้หญิงของบ้านก่อนจะเดินไปตักข้าวใส่จานให้คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงและก็คนสุดท้ายอย่างพราวนิชา

“ขอบคุณค่ะ” มือเล็กยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณป้าศรี แม้อีกคนจะทำเพียงแค่มองกัน แต่ว่าที่คุณแม่ก็ยิ้มให้ หวังว่าคุณป้าแม่บ้านจะรู้สึกดีและใจดีกับเด็กคนนี้อย่างเธอสักนิด ไม่ได้ตั้งใจจะมาช้า แต่เพราะร่างกายอ่อนเพลียจากการเดินทางเลยทำให้เธอนอนหลับไป ตั้งแต่โทร. หาพ่อกับแม่ ตื่นขึ้นมาก็หกโมงเย็นแล้ว ตอนนี้แม้จะหิวแต่ก็กินได้แค่นิดเดียว รู้สึกอึดอัดจนไม่กล้าตักอาหารตรงหน้า

“มาทำไม”

“อะไรคะ” คุณปัญจมาเอ่ยถามสามีพร้อมกับหันไปมองตามสายตาที่จับจ้องมองผู้ชายตัวสูงในชุดสูทดูดีกำลังเดินเข้ามาในร้าน

“สวัสดีครับ” ธารทัพพ์ที่เดินเข้ามาในร้าน เขาเดินตรงไปยกมือไหว้สองสามีภรรยาที่ยืนอยู่

“สวัสดีค่ะ”

คุณปัญจมายกมือรับไหว้คนอายุน้อยกว่า แต่สามีของเธอนั้น โน่นเดินเข้าไปในครัวแล้ว ส่ายหน้าไปมาให้กับท่าทางของสามีตัวเอง ก่อนจะดึงสายตากลับมามองคนที่ยังคงยืนอยู่ตรงหน้า

“ผมมากินข้าวครับ”

“อ้อค่ะ งั้นเชิญที่โต๊ะเลยนะคะ เดี๋ยว เอ่อ น้าไปรับรายการอาหารนะคะ” คนอายุมากกว่าไม่แน่ใจว่าท่านจะต้องแทนตัวเองว่าอะไร เลยเลือกที่จะแทนตัวเองว่าน้า ก่อนจะส่งยิ้มให้คนตรงหน้าเล็กน้อย

“ครับ”

ธารทัพพ์ยิ้มรับน้อย ๆ หัวใจของเขามันชุ่มชื่นขึ้นมา ตอนแรกคิดว่าทั้งสองจะไล่เขาออกจากร้านเสียอีก มื้อเย็นเขาตั้งใจมากินที่นี่ มาเพื่อดูทั้งสองคนแทนแม่เจ้าจิ๋ว เขาเดินไปนั่งมุมร้านตรงที่เขาเคยมานั่ง ทอดสายตามองรอบ ๆ ร้าน ก่อนจะยกมือถือของตัวเองขึ้นมากดถ่ายรูปส่งให้

ธารทัพพ์ : ส่งรูป

รออยู่นานอีกคนก็ไม่เปิดอ่าน แต่พอเห็นเวลา เขาก็รับรู้ทันทีว่าคนตัวเล็ก ตอนนี้ก็น่าจะกำลังกินข้าวมื้อเย็นอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าอาหารฝีมือป้าศรีจะถูกปากแม่เจ้าจิ๋วไหม ยิ่งคิด เขากลับยิ่งเป็นห่วง

“รับอะไรดีคะ”

ธารทัพพ์เงยหน้าจากหน้าจอมือถือขึ้นมาสบตาคุณน้า แม่ของพราวนิชา ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองเมนูที่เขาเปิดค้างเอาไว้ แต่ยังไม่ได้ดู เพราะมัวแต่สนใจหน้าจอมือถือของตัวเอง

“อ้อ…” เขานิ่งคิดอยู่สักพักก่อนจะชี้นิ้วไปตรงเซตเมนูอาหารสำหรับมื้อเย็น “เอาเซตนี้ครับ” นาน ๆ ครั้งที่เขาจะได้สั่งอาหารด้วยตัวเอง มันก็เลยดูแปลก ๆ ทำตัวไม่ถูก คงเพราะปกติเขาเอาแต่ทำงาน มื้อเช้าไม่ได้กิน มื้อเที่ยงกับมื้อเย็นก็มีอานัสคอยจัดการให้ทุกอย่าง แต่พอมีแม่เจ้าจิ๋วเข้ามาในชีวิต อาหารมื้อเช้ากับมื้อเย็นก็เป็นหน้าที่ของว่าที่คุณแม่ที่อยากทำอาหารกินเอง

“ค่ะ”

คุณปัญจมายิ้มรับก่อนจะเดินกลับเข้าครัวเพื่อนำรายการอาหารไปส่งให้พ่อครัวจำเป็นของวันนี้

สายตาคู่สวยของว่าที่คุณแม่เอาแต่มองรูปที่พ่อเจ้าจิ๋วส่งมาให้ แค่เห็นก็เรียกรอยยิ้มของเธอให้กว้างมากขึ้น แค่เห็นรอบ ๆ ร้าน แค่เห็นเมนูอาหาร เธอก็จำได้แล้ว ว่าเขาไปกินมื้อเย็นที่ไหน เขาทำให้เธอคิดถึงคำพูดของเขาวันนั้น ที่เขาบอกเธอว่า

เข้าหาผู้ใหญ่บ่อย ๆ เดี๋ยวก็ดีเอง

แล้วถ้าเธอลองเอาคำพูดของเขาไปใช้กับคนที่นี่ ทุกคนจะดีกับเธอขึ้นไหมนะ สักนิดก็ยังดี