ตอนที่ 16

ตอนที่ 16

ธารทัพพ์ยกมือขึ้นกุมขมับของตัวเอง ก่อนจะนวดมันไปมาเบา ๆ แหงนหน้าขึ้นมาเพดานห้องพัก หลังจากจบการประชุมกับผู้ถือหุ้นคนอื่น ๆ เขาก็รีบตรงดิ่งกลับห้องพัก ไม่ไปกินเลี้ยงกับผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ถือหุ้นคนอื่น ๆ เพราะอาการที่เขากำลังเป็นอยู่ มันเป็นแบบนี้มาสองวัน นับตั้งแต่วันที่เขาเดินทางมาถึงที่นี่ เพื่อมาประชุมใหญ่กับผู้ถือหุ้นของโรงแรมมันตราในกรุงลอนดอน

แค่อีกห้าวัน อีกแค่ห้าวันก็จะได้กลับ เขาเลยอดทนไม่อยากไปหาหมอหรือขอกลับก่อน มองหน้าจอมือถือของตัวเองที่เงียบ ไม่มีข้อความหรือสายโทร. เข้าจากใครบางคนที่เขากำลังคิดถึง

คิดถึง ! อย่างนั้นเหรอ ?

ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นมาน้อย ๆ ให้กับความรู้สึกของตัวเอง ความรู้สึกของเขาที่มันกำลังค่อย ๆ เกิดขึ้นในหัวใจในตอนนี้

ติ๊ง !

พอคิดถึง ข้อความจากใครบางคนก็ดังขึ้น เหมือนกับว่าเธอรู้ รู้ว่าเขากำลังคิดถึงเธอ มุมปากหนายกยิ้มน้อย ๆ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ทันได้เปิดอ่านข้อความจากอีกฝ่าย แค่เห็นชื่อของเธอ มุมปากเขา มันก็ยิ้มไปเองแล้ว เหมือนรู้ว่าเขาเลิกประชุมแล้ว ทั้ง ๆ เวลาของที่นี่กับประเทศไทยต่างกัน ตอนนี้ที่โน่นคงน่าจะดึกมากแล้ว

พราวนิชา : กินข้าวหรือยังคะ

ธารทัพพ์ : ทำไมยังไม่นอน

พราวนิชา : เจ้าจิ๋วหิวค่ะ

ธารทัพพ์ : ส่งรูปมาดูหน่อย

พราวนิชา : ส่งรูปแก้วนมคู่กับขนมปัง

ธารทัพพ์ : ไม่ใช่รูปนี้

พราวนิชา : แล้วรูปอะไรคะ

ธารทัพพ์ : รูปแม่เจ้าจิ๋ว

…

นิ้วของเขาพิมพ์ข้อความไป มุมปากของเขาก็ยกยิ้มให้กับความเงียบ ในความเงียบนั้น เขารู้ได้ทันทีว่า แม่เจ้าจิ๋วกำลังนั่งทำหน้าทำตาใส่เขาอยู่แน่ ๆ

ครืด ครืด

เสียงมือถือที่ดังขึ้น แค่เห็นชื่อที่โทร. มา หัวใจของเขา มันกลับสะดุด กึก ! ก่อนที่หัวใจของเขา มันจะค่อย ๆ เต้นแรง ทำตัวไม่ถูก พยายามจัดแจงตัวเอง นั่งหลังตรง เสยผมเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนรับสายคนที่โทร. มาจากอีกฝั่งของทวีป

“ว่าไง”

เพราะไม่รู้ว่าจะต้องเอ่ยคำทักทายออกไปแบบไหน ธารทัพพ์เลยเลือกที่จะเอ่ยถามออกไปแบบนั้น ไม่รู้ว่ามัน… เป็นคำพูดที่ควรพูดออกไปไหม ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อน เขาไม่เคยคิดมากเท่ากับตอนนี้ ทุกครั้งที่พูดคุยเรื่องธุรกิจ เขามั่นใจและสามารถพูดออกไปได้รวดเร็ว แตกต่างจากการที่ได้คุยกับใครบางคน คนที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวเหมือนอย่างตอนนี้ แค่ได้เห็นใบหน้าเล็กที่ค่อย ๆ เอียงใบหน้าเล็กนั่นเข้ามาในจุดโฟกัสบนหน้าจอ

(ก็อยากเห็นหน้าไม่ใช่เหรอคะ) จากที่กำลังเก๊กหน้าให้นิ่งสุด ๆ แต่ทว่าก็ต้องหลุดยิ้มออกมาให้กับท่าทางน่าเอ็นดูของคนที่อยู่ในจอ

“กินยาหรือยัง”

(เรียบร้อยแล้วค่า~ คุณทัพกินข้าวหรือยังคะ ทำไมหน้าซีดจัง ป่วยหรือเปล่าคะ) คนฟังยิ้ม ไม่รู้ว่าทำไม แค่เห็นหน้าเธอ ความรู้สึกก่อนหน้า มันก็ค่อย ๆ เริ่มดีขึ้น

“ไม่ได้เป็นอะไร พาเจ้าจิ๋วไปนอนได้แล้วไป มันดึกมากแล้ว”

(ค่ะ คุณทัพก็พักผ่อนนะคะ)

ไม่รู้ว่าทำไม ทำไมเขาต้องเอาแต่นั่งยิ้มจ้องหน้าจอมือถือที่สายตัดไปแล้ว อยากให้ถึงวันอาทิตย์เร็ว ๆ จะได้กลับไปนอนบนเตียงสีครีมขนาดห้าฟุต ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เขากำลังนอนอยู่บนเตียงคิงไซซ์หนานุ่ม แต่เขากลับคิดถึงเตียงเล็ก ๆ ที่มีคนนอนข้าง ๆ คิดถึงกลิ่นหอมหวานละมุน

ครืด ครืด

ชื่อและเบอร์ของคนที่โทร. เข้ามาทำให้ธารทัพพ์นั่งนิ่งมองอยู่ครู่ ก่อนจะวางมันลงบนเตียงแล้วตัดสินใจเดินเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้มือถือของตัวเองยังคงดังอยู่แบบนั้น ปล่อยให้ปลายสายคิดว่าเขากำลังยุ่งอยู่แบบนั้นจะดีกว่า นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เขาไม่รับสายจากแม่ ก็คงตั้งแต่น้องชายของเขาโทร. มาบอกว่า แม่กำลังเตรียมให้เขาได้เจอกับคนที่ท่านเลือกให้

“มีอะไรหรือเปล่าคุณ”

“ก็ตาทัพสิคะ ไม่รับสายสิเลย”

“งานยุ่งหรือเปล่า วันก่อนเห็นคุณแม่บอกว่าส่งตาทัพไปประชุมที่อังกฤษ”

“ทำไมลูกไม่บอกสิสักคำ” คนเป็นภรรยาส่ายหน้าไปมา ปกติลูกชายไม่ติดต่อยากขนาดนี้ โทร. ไปไม่รับสาย แต่พอว่างเมื่อไร ก็โทร. กลับมา แต่ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ลูกชายคนโตดูจะห่างหายไปเลย

“ใจเย็นน่าคุณ”

“เนี่ย อีกไม่กี่วัน หนูเจ้าเอยก็กลับแล้ว คุยกับทางนั้นไว้แล้วด้วย”

คนฟังได้แต่ฟังนิ่ง ๆ ไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไร ทั้ง ๆ ที่เคยเป็นคนเข้มงวดกับลูกชายในทุกเรื่อง แต่เรื่องนี้คนเป็นพ่ออย่างท่าน ขออยู่เงียบ ๆ ไม่ใช่ว่าไม่เห็นด้วยกับภรรยาที่อยากให้ลูกชายได้ภรรยา ได้คู่ชีวิตที่ดี แต่ลึก ๆ ท่านก็รู้สึกผิดที่บังคับ ขีดเส้นให้ลูกชายคนโตมาตลอด อยากลองปล่อยผ่านเรื่องนี้ดูบ้าง

“วันพรุ่งนี้สิจะไปกรุงเทพฯ นะคะ”

“ตามใจคุณ แต่ก็ต้องเตรียมใจไว้บ้าง” ปลอบใจภรรยาอีกหน่อย แม้ที่ผ่านมา ธารทัพพ์จะเป็นคนพูดง่าย อะไรก็ได้ตามใจพ่อแม่และก็คุณย่า แต่ท่านที่เป็นพ่อก็รู้ว่า ความจริงลูกชายคนโตมีความดื้อมากกว่าลูกชายคนเล็กอย่างแทนไทมากแค่ไหน

“ค่ะ สิรู้แล้ว" ถามว่าเตรียมใจเอาไว้บ้างไหม ก็เตรียมใจไว้บ้างแล้ว ไม่รู้ว่าลูกชายมีผู้หญิงที่ชอบหรือยังไง แต่ที่ผ่านมาลูกชายคนโตก็ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาให้รู้จักเลย ต่างจากลูกชายคนเล็ก

“ไปนอน เครียดมากตีนกาจะขึ้นเอา”

“นี่คุณว่าสิแก่เหรอ”

“คุณแก่ ผมก็แก่เหมือนกันนั่นแหละ” อดีตนายพลฯ ยิ้มมุมปากเบา ๆ พูดหยอกล้อภรรยาของตัวเอง ก็คงมีแค่ผู้หญิงคนนี้ที่ได้เห็นมัน ปกติอยู่ต่อหน้าคนอื่น คนที่เคยเข้มงวดอย่างท่านก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง

กึก !

มือเล็กชะงักเล็กน้อยในตอนที่กำลังยื่นมือไปหยิบของบนชั้น เมื่อมีมือของใครอีกคนยื่นมาจับหยิบของชิ้นเดียวกัน ว่าที่คุณแม่ดึงมือของตัวเองกลับ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้กับผู้หญิงคนนั้น คนที่มองหน้ากันอยู่

“อ้าว คนที่เจออยู่กับพี่ทัพวันนั้นนี่น่า สวัสดีจ้ะ”

“ค่ะ” พราวนิชาก้มหน้าน้อย ๆ เธอจำได้ว่า ผู้หญิงคนนี้คือคนที่ธารทัพพ์บอกว่าเป็นลูกสาวของคุณอาของเขา

“ชอบกินนมเหรอ”

“ค่ะ”

“บำรุง… ท้องเหรอจ๊ะ” มุมปากสวยของวรรณายกยิ้มน้อย ๆ มองใบหน้าเล็กของคนตรงหน้าที่กำลังตกใจ ดูยังไงก็ยังเด็กมาก ๆ มากจนไม่คิดว่าธารทัพพ์จะชอบผู้หญิงแบบนี้ ปกติเห็นผู้หญิงที่เข้าหา มีแต่ดารา นางแบบสวย ๆ แสดงว่าพี่ทัพเขาทำผู้หญิงที่ไม่ใช่แฟนท้องสินะ

แบบนี้ก็น่าสนุกเหมือนกัน

พราวนิชาไม่พูดอะไร มือเล็กยื่นไปหยิบนมขวดนั้นแล้วเดินออกมา ไม่พูดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกกลัวและไม่รู้ว่ามันจะมีผลอะไรกับธารทัพพ์ไหม มือเล็กกำขวดนมในมือแน่น เธอกลัว กลัวว่ามันจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น เธออยากให้เขาอยู่ตรงนี้ อยู่ข้าง ๆ กันตอนนี้ แค่มือของเขาที่จับมือของเธอแค่นั้นก็พอ

“คุณครับ ระวัง !”

น้ำเสียงที่ดังมาจากด้านหลังพร้อมกับมือที่คว้าต้นแขนเธอเอาไว้พร้อมกัน ทำให้พราวนิชาหลุดออกจากความคิดของตัวเอง ก่อนจะเบิกตากว้างน้อย ๆ เมื่อมีของจากชั้นวางตกลงมาบนพื้น อีกแค่นิดเดียวจริง ๆ ถ้าพี่ผู้ชายคนนี้ไม่ดึงเธอไว้ ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไง มือเล็กจับท้องตัวเองในทันที เมื่อคิดว่าถ้าขวดแก้วเหล่านั้นตกมาใส่เธอ เธอกับเจ้าจิ๋วจะเป็นยังไง

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“มะ ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

“ครับ”

“น้องพราวเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” อานัสวิ่งเข้ามาหาคนตัวเล็กด้วยท่าทางตกใจ หันไปมองคนที่ยืนข้าง ๆ พราวนิชา พยักหน้าให้น้อย ๆ ก่อนที่อีกคนจะเดินหลบไป

“น้องพราวเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

อานัสถามว่าที่คุณแม่อีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นอะไรคะพี่นัท พี่… อ้าว เขาไปไหนแล้ว” สายตาคู่สวยหันไปมองตรงจุดนั้น พี่ผู้ชายสูทสีดำนั่นก็หายไปไหนแล้ว

“พี่ว่ากลับเลยไหมครับ”

“ค่ะ แต่พี่นัทคะ”

“ครับ”

“เรื่องนี้ อย่าเพิ่งบอกคุณทัพนะคะ” เธอไม่อยากให้อีกคนเป็นห่วง มันเป็นแค่เรื่องอุบัติเหตุธรรมดา น่าจะไม่มีอะไร สายตาคู่สวยมองพนักงานที่รีบวิ่งเข้ามาเคลียร์เศษขวดแก้วบนพื้น

“ทำไมล่ะครับ”

“พราวไม่อยากให้คุณทัพเป็นห่วง”

“ครับ” อานัสยอมรับปากง่าย ๆ เพราะว่าหน้าที่นี้ไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะต้องรายงานคุณทัพ หน้าที่ของเขาคือรับส่งคนตรงหน้า ดูแลเรื่องต่าง ๆ แค่นั้น ส่วนเรื่องความปลอดภัยและรายงานเรื่องอื่น ๆ เป็นของคนอื่น

“ว่าไงเข้ม”

ธารทัพพ์ใช้มืออีกข้างดึงเนกไทของตัวเองเบา ๆ พร้อมกับทอดสายตาออกไปมองวิวสวยด้านนอก หูก็รอฟังลูกน้องของตัวเองรายงานเรื่องของวันนี้

(วันนี้คุณวิวเจอคุณพราวที่ห้างครับ มีอุบัติเหตุนิดหน่อย…)

มือของธารทัพพ์นิ่ง เมื่อได้ยินชื่อของลูกพี่ลูกน้องของตัวเองอย่างวรรณา ที่ผ่านมาเขาก็พอรู้ว่าสองพี่น้องคู่นั้นกำลังหาข้อมูลเรื่องของพราวนิชา เรื่องพวกนั้น เขาไม่เคยกลัวว่าอีกคนจะเอาเรื่องนี้เข้าที่ประชุม แต่เรื่องที่เขากลัว มันมีแค่เรื่องเดียวคือกลัวทั้งสองจะมายุ่งกับพราวนิชา

(ผมส่งหลักฐานไปให้แล้วนะครับ)

“อืม”

ลูกน้องของพ่อหรือจะเรียกว่า ตอนนี้เป็นลูกน้องของเขาแบบนั้นก็ได้ พ่อให้ส่งเข้มมาให้เป็นบอดีการ์ดของเขาเมื่อสองปีที่แล้ว เพราะเมื่อสองปี ก่อนเขาเคยโดนลอบทำร้าย ปกติถ้าเขามาต่างประเทศแบบนี้ เขาจะให้เข้มมาด้วย แต่ว่าตั้งแต่ที่แม่เจ้าจิ๋วเกือบโดนรถชนวันนั้น เขาก็ให้เข้มทำหน้าที่คอยตามดูแลพราวนิชาอยู่ห่าง ๆ

เข้มวางสายไปแล้ว นิ้วของธารทัพพ์ก็กดเล่นคลิปที่มาจากกล้องวงจรปิดจากร้านสะดวกซื้อในห้างสรรพสินค้า เขาเห็นวรรณาที่เข็นรถเข็นในมือชนชั้นวางของ ก่อนที่อีกมุมหนึ่ง ของจะตกจากชั้นวางของ ขวดแก้วหลายขวดที่ตกลงมาเกือบจะตกลงบนหัวของพราวนิชา แต่ดีที่มีคนดึงแขนเล็กของแม่เจ้าจิ๋วเอาไว้ ถ้าไม่อย่างนั้น… นึกขอบคุณคนที่ทำงานได้รวดเร็ว แต่อีกใจก็ไม่ชอบ ไม่ชอบมือนั่นของลูกน้องตัวเองที่จับต้นแขนเล็ก

เขาไม่รู้ว่าจะจัดการเรื่องไหนก่อนดี

เรื่องงาน

เรื่องแม่

เรื่องของสองพี่น้องนั่น 

หรือเรื่องของแม่เจ้าจิ๋ว