ตอนที่ 15

ตอนที่ 15

ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่การตื่นนอนขึ้นมาแล้วตัวเองนอนอยู่ข้าง ๆ ผู้ชายตัวโต ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาในห้องตอนไหน แต่พอตื่นเช้ามาเมื่อไรก็เห็นพ่อเจ้าจิ๋วนอนอยู่ข้าง ๆ แล้ว แรก ๆ ก็ไม่ชิน แถมยังตกใจ แต่พอผ่านไปสักพัก ทุกอย่างมันเริ่มกลายเป็นความเคยชินที่มีเขานอนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกอบอุ่น นอนหลับโดยไม่ต้องกลัวอะไร และไม่ต้องเปิดโคมไฟเอาไว้เหมือนอย่างทุกครั้ง สายตาคู่สวยมองปลายคางของผู้ชายตัวโตนิ่ง เผลอยกนิ้วขึ้นแตะลงบนแก้มของเขาเบา ๆ เหมือนต้องการเช็กอีกครั้ง ว่านี่มันคือความจริง ไม่ใช่ความฝัน

“ตื่นแล้วเหรอ”

ดวงตาของคนหลับไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองกันในตอนที่เขาพูด แต่ธารทัพพ์ขยับตัวพลิกไปหาคนตัวเล็กที่นอนอีกฝั่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองคนตัวเล็กที่นอนอยู่ห่างจากเขาแค่เพียงนิด ไม่ได้ใกล้ ไม่ได้ไกล พอให้เขาได้กลิ่นหอมหวานละมุนนั่น

“สะ สายแล้วค่ะ”

“วันหยุด”

จริงสิ วันนี้วันหยุด เธอลืมไปเลย คงเพราะทุก ๆ วันที่เธออยู่ที่นี่ ทุก ๆ วันของเธอ มันก็เหมือน ๆ เดิมเลย แทบไม่ได้ดูว่าวันนี้วันอะไร แต่มีแค่เขาที่ออกไปทำงานทุกวัน และมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปจากเดิม คงเป็นเขา เขาที่กินมื้อเช้ากับเธอก่อนออกไปทำงานทุกวัน กลับมากินมื้อเย็นด้วยกัน คงมีแค่เมื่อคืนที่เขากลับดึก เธอไม่ได้ถามและเขาเองก็ไม่ได้บอกกัน บอกแค่ว่าให้กินข้าวแล้วก็นอนเลย ไม่ต้องรอ

“ทำไมไปนอนที่โซฟา”

เธอหลับที่โซฟาเหรอ คิ้วเรียวสวยขยับเข้าหากัน ครุ่นคิดเรื่องเมื่อคืน

“บอกว่าไม่ต้องรอไง”

นิ้วชี้ของธารทัพพ์ยื่นไปจิ้มระหว่างคิ้วทั้งสองข้าง เกลี่ยเบา ๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุเล็กน้อย ถ้าเขากลับดึกกว่านี้ เธอจะทนนอนปวดหลังอยู่แบบนั้นหรือไง

“ไม่ได้รอเสียหน่อย พราว พราวอ่านหนังสือแล้วก็เลยเผลอหลับไปต่างหาก”

มุมปากหนายกยิ้มให้กับคำแก้ตัว ที่ดูจะแก้ตัวไม่ขึ้นเอาเสียเลย อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปดึงแก้มนุ่มด้วยความมันเขี้ยว

“คุณทัพ !”

“วันนี้ไม่ต้องทำมื้อเช้า เดี๋ยวพาไปกินโจ๊กร้านนั้น”

“จริงเหรอคะ !” ถามเขากลับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เหมือนเขารู้เลยว่าเธอน่ะ อยากกินโจ๊กร้านนั้น

“อืม” ใบหน้าหล่อพยักหน้ารับก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปไกลใบหน้าเล็กของแม่เจ้าจิ๋ว ในจังหวะที่อีกคนเตรียมจะหนี เขาก็รีบคว้าเอวเล็กเอาไว้แล้วรีบยื่นหน้าไป

จุ๊บ !

กดจูบลงบนปากเล็กนั่น ผละออกมามองคนที่กำลังทำหน้าตกใจ มองตาโต ๆ นั่นด้วยความเอ็นดู แต่ก็ต้องตัดใจขยับลุกขึ้นจากเตียง ออกจากห้องนอนเล็ก กลับห้องของตัวเอง ก่อนที่ความอดทนทั้งหมดที่เขาพยายามมา มันจะหมดลง

มากไปแล้ว มากขึ้นทุกวันแล้วนะ !

หัวใจดวงน้อยของว่าที่คุณแม่ยังคงเต้นแรง เผลอยกมือขึ้นมาแตะลงบนปากของตัวเอง แม้มันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจูบเธอ แต่ครั้งนี้การกระทำของเขา มันชวนให้หัวใจของเธอวูบไหว ใบหน้าเล็กมุดหน้าลงบนหมอน ซ่อนอาการเขินจนหน้าแดงกับหัวใจที่มันกำลังเต้นแรงของตัวเอง

“อยากไปไหนอีกไหม”

“คุณทัพว่างเหรอคะ”

“ว่าง” ปกติเมื่อก่อน เขาก็ไม่ว่างหรอก วันหยุดแบบนี้ก็ตื่นสายหน่อย ตื่นมาก็เช็กงานนิดหน่อย พักผ่อน ออกไปดื่มกับเพื่อน แต่ตอนนี้ทุกอย่างของเขา มันเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อวานพยายามเคลียร์งานให้หมด เพื่อจะได้มีเวลาให้กับคนที่กำลังนั่งกินโจ๊กอยู่ตรงข้ามกัน ในหนังสือเขาบอกว่า ถ้าแม่เด็กมีความสุข เด็กในท้องก็จะมีความสุขตามไปด้วย เขาอยากให้เจ้าจิ๋วเกิดมามีความสุข เขาเลยคิดว่าทำแบบนี้ มันน่าจะดี

“ว่าไง”

ดวงตาคู่สวยช้อนสายตาขึ้นมามองคนที่เอ่ยถามกัน แต่ทว่าหัวใจของเธอ มันกลับค่อย ๆ เต้นแรง เมื่ออีกคนยื่นทิชชูมาเช็ดลงบนมุมปากให้กัน

“ซกมก”

“คุณทัพ” ปากเล็กยื่นออกมาน้อย ๆ หมดกันความโรแมนติกก่อนหน้า

“แล้วตกลงจะไปไหม หรือกลับห้อง”

“ไปค่ะ พราวอยากไป” มุมปากหนายกยิ้มให้กับคนที่ดูจะเปลี่ยนอารมณ์ได้เร็ว ก่อนหน้ายังทำหน้ายู่ใส่กันอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับส่งยิ้มแฉ่งมาให้ แค่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสของแม่เจ้าจิ๋ว ต่อให้เธออยากไปที่ไหนตอนนี้ เขาก็พร้อมที่จะพาไปทุกที่

สวนสัตว์เนี่ยนะ !

มุมปากหนายกยิ้มให้กับคนที่กำลังยื่นแคร์รอตให้เจ้าตัวเล็กที่กำลังนั่งทำหน้านิ่งนั่น ยิ้มเพราะมันเกินคาดเขาไปหน่อย นึกว่าเธอจะชวนเขาไปเดินห้าง ไปซื้อของ หรือไปคาเฟ ไปทะเลอะไรแบบนั้น ไม่คิดว่าจะชวนมาเที่ยวสวนสัตว์

“มันน่ารักตรงไหน”

ธารทัพพ์นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวข้าง ๆ คนตัวเล็ก เอ่ยถามด้วยความอยากรู้

ว่าที่คุณแม่หันไปมองคนถาม อมยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะหันมาสนใจเจ้าแคพิบาราตัวเล็กพร้อมกับยื่นแคร์รอตในมือของตัวเองเข้าปากเจ้าสัตว์ตัวสีน้ำตาลหน้านิ่ง มันน่ารัก เพราะรู้สึกว่ามันเหมือนเขาไง เหมือนกับคุณทัพที่เอาแต่ทำหน้านิ่ง แต่ลึก ๆ แล้วเขาก็ใจดี ไม่เหมือนที่เขาชอบแสดงออกมาให้เธอเห็น

“อุ๊ย !”

คนที่กำลังให้ความสนใจเจ้าสัตว์ตัวเล็กนั่นร้องอุทานออกมาเบา ๆ เมื่ออยู่ ๆ คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ดึงแก้มกัน

“ดึงแก้มพราวทำไมคะเนี่ย”

“หึ” ธารทัพหัวเราะหึแค่นั้น ก่อนจะขยับลุกขึ้นแล้วยื่นมือไปให้คนที่นั่งหน้ายับยู่ยี่ส่งมาให้กัน

“อะไรคะ”

“พูดไม่เพราะ” ไม่เพราะตรงไหน ก็ลงท้ายด้วย ค่ะ อยู่นะ พราวนิชายื่นปากน้อย ๆ ให้คนที่ว่ากัน แต่ก็ยอมยื่นมือไปวางลงบนมือของเขา ขยับตัวลุกขึ้นตามแรงดึงเบา ๆ จากมือหนาที่กุมมือเธอเอาไว้

เขาเดินจับมือเธอ จับเอาไว้ตลอดทางเดินที่เราเดินไปด้วยกัน หัวใจดวงน้อย มันสั่นไหวและก็หวั่นไหวให้กับการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ จากเขา พราวนิชาระบายยิ้มออกมา เมื่อหันไปมองคนที่กำลังทำหน้าที่ขับรถพาเธอไปที่ร้านขายเบเกอรีก่อนกลับคอนโดฯ ยิ้มเพราะวันนี้รู้สึกมีความสุข ยิ้มเพราะว่าเป็นเขาที่อยู่ข้าง ๆ

“ยิ้มอะไร”

“มะ ไม่ได้ยิ้มเสียหน่อยค่ะ” รอยยิ้มสวยหุบยิ้มแทบไม่ทัน เมื่ออีกคนหันมาสบตากัน แค่เห็นสายตาของเขา หัวใจของเธอ มันก็เต้นแรงอีกแล้ว จนต้องรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มและความรู้สึกของตัวเองที่กำลังเป็นอยู่

มุมปากหนาของธารทัพพ์ยกยิ้มน้อย ๆ มองคนที่เอาแต่นั่งก้มหน้าด้วยสายตาเอ็นดู แถมยังมันเขี้ยวเด็กที่ปากไม่ตรงกับการกระทำ เขาเห็นยิ้มอยู่ ยังมาบอกว่าไม่ได้ยิ้ม

“ถึงแล้ว”

“คุณทัพนั่งรออยู่ในรถนะคะ พราวขอลงไปซื้อแป๊บเดียว เดี๋ยวพราวรีบมา” เพราะเกรงใจเขา เพราะกลัวเขารอนาน

“อืม” คนถูกสั่งให้นั่งรอในรถได้แต่พยักหน้ารับ ก่อนจะมองตามคนตัวเล็กที่เปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าร้านขนมไป สายตาของเขายังไม่ละสายตาไปไหน ยังคงจับจ้องมองนิ่งผ่านกระจกใสของร้าน มองตามคนตัวเล็กที่กำลังเดินเลือกขนมอยู่ แต่ทว่าอยู่ ๆ รอยยิ้มของเขา มันก็หายไป เมื่อเห็นว่าแม่เจ้าจิ๋วกำลังยืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่งในร้าน

“พราว”

เขาลืมคำสั่งของอีกคนที่บอกว่าให้นั่งรออยู่ในรถ แม่เจ้าจิ๋วหันมองเขา จนในจังหวะนั้น เขาถึงได้เห็นหน้าของผู้ชายที่ยืนคุยกับเธอ

ไอ้คนนี้อีกแล้ว ไอ้รุ่นพี่คนนั้นในร้านกาแฟ เมื่อวันนั้น

“คุณทัพ จะเอาอะไรหรือเปล่าคะ”

“เปล่า มาช่วยถือ” ธารทัพพ์ตีหน้านิ่งเดินเข้าไปแย่งถาดในมือเล็กมาถือเอาไว้เอง แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องมองใบหน้าผู้ชายอีกคนที่ส่งยิ้มมาให้กัน

“งั้นพี่กลับก่อนนะครับ”

“ค่ะ” พราวนิชาส่งยิ้มให้กับพี่ก้าว ไม่รู้ว่าความบังเอิญหรืออะไรกัน ทำให้เธอกับพี่เขาเจอกันที่นี่ แต่อาจจะบังเอิญนั่นแหละ เพราะที่เธอรู้จักร้านนี้ ก็เพราะพี่ก้าวเขาเคยซื้อไปฝาก เธอเลยขอพิกัดร้านเอาไว้ ตอนที่เรียนอยู่ปีสอง เธอมาร้านนี้กับเจนจิราบ่อย ๆ แต่เมื่อกี้ยังไม่ทันที่จะได้คุยอะไรกันมากไปกว่าการทักทายกัน คุณผู้ชายหน้านิ่งก็เดินเข้ามาเสียก่อน

“เอาอะไรอีกไหม”

“เดี๋ยวพราวไปหยิบทาร์ตไข่ก่อนนะคะ” เขาไม่พูดอะไร ทำเพียงแค่พยักหน้าแล้วเดินตามหลังเธอมา เขาเป็นอะไรของเขา ก่อนหน้ายังดี ๆ อยู่เลยนะ คิ้วเรียวสวยขยับเข้าหากันในตอนที่หันไปมองสบตาคนที่ตีหน้าตึงใส่กัน

อารมณ์แปรปรวนกว่าคนท้องอย่างเธอเสียอีก พ่อเจ้าจิ๋วเนี่ย !

“หิวก็กิน รถมันติด อีกนานกว่าจะถึงคอนโดฯ”

ในระหว่างที่รถจอดติดไฟแดง ธารทัพพ์ก็อดที่จะหันไปบอกคนที่เอาแต่นั่งมองถุงขนมในมือตัวเอง

“ได้เหรอคะ”

“อืม”

“ขอบคุณค่ะ” เพราะวันนี้ใช้พลังงานในการเดินเยอะก็เลยหิวมาก นั่งมองถุงขนมในมืออยู่นาน ไม่กล้าหยิบขึ้นมากิน เพราะกลัวว่ากลิ่นขนมจะติดรถหรูของคนที่เอาแต่นั่งหน้านิ่งมาตลอด ตั้งแต่ขับรถออกจากร้านขนม ละสายตาจากคนหน้านิ่งที่หันไปมองด้านหน้า ดึงสายตากลับมาก้มมองถุงขนมก่อนจะค่อย ๆ เปิดออก หยิบทาร์ตไข่หน้าผลไม้ขึ้นมา มองเมนูที่อยากกินมาหลายวันจนต้องกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย ก่อนจะกัดเจ้าทาร์ตไข่กรอบนอกนุ่มหวานละมุนตัดด้วยผลไม่หวาน ๆ อมเปรี้ยว

หึ แล้วทำไมเขาต้องหลุดยิ้มออกมาให้กับท่าทางของแม่เจ้าจิ๋วด้วยก็ไม่รู้ ธารทัพพ์ใช้เวลาระหว่างรถจอดติดไฟแดงมองใบหน้าเล็กที่กำลังหลับตาพริ้ม เคี้ยวขนมชิ้นนั้นด้วยความสุขนั่น

กึก !

ลมหายใจของธารทัพพ์สะดุดกึก เพียงเพราะอีกคนลืมตาขึ้นมามองหน้ากัน

“กะ กินไหมคะ”

“ขับรถอยู่” ดีที่สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว เขาเลยมีข้ออ้างแล้วก็รีบหันไปสนใจขับรถต่อ แต่ทว่าขนมชิ้นนั้นก็ถูกยื่นมาจ่อที่ปากของเขา

“กินไหมคะ อร่อยนะ พราวป้อนค่ะ”

ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจแกร่งของเขาที่มันไม่เคยเต้นแรงให้กับสิ่งไหน แต่กลับต้องมาเต้นแรงและเต้นผิดจังหวะ เพียงเพราะคนตัวเล็ก ๆ ที่กำลังเข้ามาปั่นป่วนหัวใจของเขาอยู่ในตอนนี้

“อ้าปากสิคะ”

คำพูดจากน้ำเสียงหวาน ๆ นั่นเหมือนมนตร์สะกดให้เขาทำตามที่เธอบอกกัน ธารทัพพ์อ้าปากงับเจ้าขนมที่คนตัวเล็กยื่นมาจ่อปากกัน

“อร่อยไหมคะ”

“อืม”

“แล้วหายงอนพราวยังคะ”

“ใครงอน”

“ก็คุณทัพไงคะ งอนที่พราวเข้าไปในร้านนานเหรอคะ” ธารทัพพ์ถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันไปจ้องหน้าคนที่บอกว่า เขางอนในตอนที่ขับรถเข้ามาจอดในลานจอดรถใต้คอนโดฯ พอดี

“ไม่ใช่เหรอคะ”

“ไม่ได้งอน…” ธารทัพพ์ยังคงจ้องมองใบหน้าเล็กพร้อมกับยืนยันคำเดิมว่าเขาไม่ได้งอน เขาไม่ใช่เด็ก จะมางอนอะไร

“แต่ไม่ชอบ”

“ไม่ชอบ ไม่ชอบอะไรคะ” ใบหน้าเล็กของว่าที่คุณแม่เอียงใบหน้าน้อย ๆ เอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ว่าเขาไม่ชอบอะไร ไม่ชอบตรงไหน แต่ทว่าการกระทำของเขา มันกลับทำให้หัวใจเต้นแรงอีกแล้ว มือหนาที่ยื่นมา เขาใช้นิ้วเช็ดอะไรบางอย่างออกจากมุมปากของเธอ ทำเหมือนวันนั้น วันที่เขาหยิบเมล็ดข้าวออกจากมุมปากของเธอ ทุกอย่างเหมือนเดิม แม้กระทั่งนิ้วของเขาที่แตะลงมาสัมผัสลงบนปากของเธอ แต่ว่าทุกอย่างมันค่อย ๆ ไม่เหมือนเดิม เมื่อเขาค่อย ๆ เกลี่ยนิ้วลงบนริมฝีปากของเธอ สัมผัสของเขา มันเรียกความรู้สึกของเธอให้วูบวาบ หวั่นไหวไปหมด หัวใจมันเต้นแรงมากขึ้น เมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมา ลงมาอีกนิด ขยับเข้าใกล้กัน ใกล้จนปลายจมูกของเราแตะสัมผัสกัน มากจนเธอแทบกลั้นลมหายใจเอาไว้

“ไม่ชอบ… ที่แม่เจ้าจิ๋วยิ้มให้คนอื่น”

ธารทัพพ์ขยับปาก ค่อย ๆ พูดในสิ่งที่ตัวเองคิด เขาไม่ได้งอน แต่เขาแค่ไม่ชอบ ไม่ชอบที่เธอ ที่แม่เจ้าจิ๋วของเขาไปส่งยิ้มให้ใคร ก่อนจะค่อย ๆ ผละออกอย่างเสียดาย ความจริงอยากทำมากกว่าจ้องหน้า แตะสัมผัสนิ้วลงบนปากนุ่มนั่น แต่ก็ต้องยอมตัดใจ ทุก ๆ อย่าง มันต้องค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไป ถ้าเขารีบร้อน กลัวว่าอีกคนจะยิ่งขยับหนีกัน

            “พราว” คนที่กำลังเดินเข้าห้องนอนของตัวเองต้องหยุดแล้วหันไปมองคนที่เรียกกัน

“คะ”

“พรุ่งนี้ผมไปดูงานที่อังกฤษหนึ่งอาทิตย์”

“ค่ะ” ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อคิดว่าเขาจะไม่อยู่ตั้งหนึ่งอาทิตย์เลยเหรอ

“อยู่ได้ไหม”

“อยู่ได้ค่ะ พราวอยู่ได้”

“ถ้ามีอะไร อยากได้อะไร ก็บอกนัท อยากไปไหน ก็เรียกให้นัทมาขับรถให้ เข้าใจไหม” ธารทัพพ์พูดจบก็ยื่นมือไปวางลงบนหัวเล็ก โยกไปมาเบา ๆ ความจริงเขาก็ไม่อยากไปหรอก แต่เพราะหน้าที่ ตำแหน่งของเขาที่ต้องดูแลและรับผิดชอบ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ก่อนที่จะมีเธอเข้ามาอยู่ในชีวิตประจำวัน เขาก็ไม่คิดอะไร แต่ตอนนี้เขารู้สึกเป็นห่วง มันมีมากจนทำให้เขาแทบไม่อยากห่างไปไหน แม้จะรู้ว่าแม่เจ้าจิ๋วน่ะ โคตรจะเก่ง อยู่ได้สบายอยู่แล้ว แต่ว่าเขานี่สิ…