ตอนที่ 20

ตอนที่ 20

(หนูเจ้าเอยกลับมาแล้ว พรุ่งนี้ทัพช่วยไปรับน้องที่สนามบินหน่อยได้ไหม)

“ผมไม่ว่างครับ”

(จะไม่ลองเปิดโอกาสให้ตัวเองเลยหรือไง แม่เลือกน้องเพราะเมื่อก่อนเราชอบน้องมากไม่ใช่หรือไง)

 นั่นมันตั้งแต่สิบ ยี่สิบปีที่แล้ว ตอนนั้นเขาก็ยังเป็นเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง เขาเอ็นดูเจ้าเอยเหมือนน้องสาว แล้วอะไรนะ ที่ทำให้แม่เขาคิดว่าเขาชอบ เจ้าเอยคือลูกสาวเพื่อนแม่ ลูกสาวคุณน้ารำเพย เจ้าเอยเป็นเพื่อนวัยเด็กกับเขาและแทนไทมาตั้งแต่จำความได้ อายุห่างกับเขาห้าปี ตอนนี้อีกคนก็น่าจะเรียนจบปริญญาโทแล้ว เขาเองก็จำไม่ได้แล้ว ว่าเขากับเจ้าเอยได้เจอกันนานแค่ไหนแล้ว

(ตาทัพ)

“ผมมีเมียมีลูกแล้วนะครับ” ธารทัพตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่ดูจริงจัง เขาคิดว่าแม่จะล้มเลิกความตั้งใจของตัวเองแล้วเสียอีก คำว่าเมีย คำว่าลูกที่เขาพูดออกไป มันมาจากความรู้สึกของเขา ความรู้สึกของเขาจริง ๆ แม่เจ้าจิ๋วเป็นเมียเขา คนมีอะไรกันจนมีลูกด้วยกัน ก็ต้องเรียกว่าเมียถึงจะถูก แม้จะได้กันแค่ครั้งเดียวก็เถอะ เจ้าจิ๋วก็เป็นลูกเขา ถ้าเขาไป แม่เจ้าจิ๋วรู้ เธอก็น่าจะไม่สบายใจ เดี๋ยวก็เอาข้อตกลงของเรามาพูดอีก เขาไม่อยากให้มีข้อตกลงอะไรระหว่างเธอกับเขาอีกแล้ว

(ตกลงจะไม่เปลี่ยนใจใช่ไหม)

“ไม่ครับ ถ้าไม่มีคนไปรับ ผมจะส่งลูกน้องไปรับให้”

(อืม ก็ได้ ตามที่เราสะดวกเลย แม่รับปากน้ารำเพยเขาไว้แล้ว)

“ครับ แค่นี้นะครับแม่ ผมงานยุ่งนิดหน่อย” ธารทัพพ์รีบตัดสายแม่ของตัวเอง เพราะไม่อยากจะได้ยินคำพูดมากมายนั่นแล้ว เขาตัดสินใจไปแล้ว แม้ตอนนี้จะไม่มีเจ้าจิ๋วเข้ามา เขาก็ตั้งใจจะไม่แต่งงานกับคนที่แม่หามาให้อยู่แล้ว แม้คนคนนั้นจะเป็นคนที่เขารู้จักมาตั้งแต่เด็ก ๆ อย่างเจ้าเอยก็ตาม

            ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น ไม่กล้าที่จะเดินเข้าในห้องนั่งเล่นที่มีคุณธัญสินีกำลังคุยสายอยู่ เธอได้ยินทุกถ้อยคำของท่าน แต่ไม่ยินเสียงของอีกฝ่าย ว่าเขาตอบกลับแม่ของเขาว่ายังไง อีกไม่นาน มันก็คงหมดเวลา หมดหน้าที่ของเธอแล้วใช่ไหม หัวใจดวงน้อยปวดหนึบไปหมด

“คุณพราว ทำไมไม่เข้าไปคะ”

“คุณสิท่านติดสายอยู่ค่ะ พราวไม่อยากเข้าไปรบกวน”

“เข้าไปเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณเธอจะรอ”

“ค่ะ” พราวนิชารับคำก่อนจะเดินตามป้าศรีเข้าไปในห้องนั่งเล่น วันนี้ป้าศรีบอกเธอว่า คุณธัญสินีอยากให้เธอมา ไม่รู้ว่าท่านจะต้องการพูดอะไรกับเธอ หรืออาจจะเป็นเรื่องที่ท่านเพิ่งพูดกับลูกชายท่านก่อนหน้าหรือเปล่า หัวใจดวงน้อยสั่นไหว มือเล็กที่ประสานกันอยู่ด้านหน้าบีบเข้าหากันแน่น ก้มหน้าน้อย ๆ เมื่อเดินเข้ามายืนตรงที่คุณธัญสินีนั่งอยู่

“จัดดอกไม้เป็นไหม”

พราวนิชาเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนถาม เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะตรงหน้าของเจ้าของบ้าน มีแจกันหลากหลายใบวางอยู่

“พราวเคยเรียนมานิดหน่อยค่ะ”

ดีหน่อยที่ตอนเรียนอยู่ชั้นปีที่สอง เธอได้เรียนเรื่องการจัดโต๊ะอาหาร จัดดอกไม้ และจัดแจกันมาบ้าง แต่ก็ยังไม่เก่งเท่ากับมืออาชีพ

“งั้นก็เข้าสวนดอกไม้กับป้าศรี เก็บดอกไม้มาจัดแจกันให้หน่อยนะ”

“ค่ะ คุณสิอยากได้ประมาณไหนคะ”

“เอาตามที่เธอว่าสวย” คุณธัญสินีลุกขึ้นยืนพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะหันไปพูดกับป้าศรี “ป้าศรีบอกให้ลุงชื่นเตรียมรถหน่อย ฉันจะไปข้างนอก”

“ค่ะคุณสิ”

เมื่อทั้งสองออกไปแล้ว ร่างเล็กของว่าที่คุณแม่ก็นั่งลงบนเก้าอี้ นั่งมองแจกันหลายใบ ถอนหายใจออกมา นิ้วเล็กชี้ไปยังแจกันแต่ละใบ

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก หกใบเลยนะ !”

ว่าที่คุณแม่พิงหลังกับเก้าอี้ ถอนหายใจออกมาน้อย ๆ แล้วถ้าเธอบอกว่าจัดไม่เป็น คุณธัญสินียังจะให้เธอทำอีกไหมนะ เหมือนท่านแกล้งเธอเลย

            คุณธัญสินียิ้มออกมาน้อย ๆ เมื่อหันกลับไปมองด้านใน มองเด็กคนนั้นนั่งตีหน้ายุ่ง

“คุณสิ”

“ฉันไม่ได้แกล้ง แค่อยากหางานให้ทำ จะได้ไม่คิดอะไรมาก คนท้องมักชอบคิดอะไรว้าวุ่น ให้อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวจะเป็นซึมเศร้า” เพราะเคยท้องมาก่อน เพราะตอนท้อง สามีไม่ค่อยมีเวลา ต้องไปทำงานบ้านบ้านจะหลังใหญ่ แต่ไม่มีคนอยู่ใกล้ ๆ ไม่ได้ทำอะไร ตอนนั้นก็เกือบจะเป็นซึมเศร้าหลังคลอดอยู่เหมือนกัน บ้านหลังใหญ่ที่มันเงียบเหงา ท่านเข้าใจ ก็เลยหางานเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ทำ ตอนแรกยอมรับว่าไม่ชอบ แต่พอผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ เด็กคนนี้กลับทำให้รู้สึกเอ็นดูไม่น้อย พยายามเข้าหา พยายามทำตัวเล็ก ๆ อยู่รอบตัวท่าน อดไม่ได้ที่จะมองด้วยสายตาเอ็นดู ถึงจะไม่มาก แต่ก็ดีกว่าครั้งแรกที่เจอกัน

“ฉันจะไปบ้านรำเพยหน่อย ฝากดูด้วยนะ ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องให้ทำ”

“ค่ะคุณสิ”

ป้าศรีก้มหัวลงน้อย ๆ ให้คุณผู้หญิงของบ้าน มองตามคนที่เปิดประตูรถเข้าไปนั่ง มองตามรถที่ขับออกนอกอาณาเขตบ้าน ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน เดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นเพื่อไปอยู่เป็นเพื่อนว่าที่คุณแม่

(พราวไม่ว่างค่ะ วันนี้พราวจัดดอกไม้อยู่) ธารทัพพ์ตีหน้ายุ่งเล็กน้อย เมื่ออีกคนบอกว่ายุ่ง แถมยังไม่ยอมเปิดกล้องให้เขาเห็นหน้าอีก

“ฉันปวดหัว”

(คะ คุณทัพเป็นอะไรมากหรือเปล่า กินหรือยัง)

“เปิดกล้องหน่อย”

(พราวบอกว่า…)

“ขอดูหน่อย” คำตอบที่ได้รับกลับมาคือหน้าจอมือถือของเขาที่มันมืดก่อนหน้า ตอนนี้เต็มไปด้วยดอกไม้ อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก

“อยากเห็นหน้าแม่เจ้าจิ๋ว” พอเขาพูดจบประโยค ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เขาคิดถึงก็ค่อย ๆ โผล่หน้าเข้ามาให้เขาเห็น

(สวยไหมคะ พราวจัดเองเลย) เธอบอกเขาพร้อมกับขยับแจกันให้เข้ามาอยู่ใกล้ ๆ หน้าตัวเองด้วยรอยยิ้ม ดูแม่เจ้าจิ๋วจะมีความสุขมากกว่าเขาเสียอีก

“สวย”

(ใช่ไหมคะ ป้าศรีก็บอกว่าสวย)

สิ่งที่เขาบอกว่าสวยน่ะ ไม่ใช่แจกันที่มีดอกไม้นั่น แต่มันเป็นใบหน้าของใครบางคนที่ไม่ได้เจอกันหนึ่งอาทิตย์ ตอนนี้เขาพยายามเคลียร์ให้หมดเพื่อที่จะได้ไปหา ไปหาเจ้าจิ๋ว พาเจ้าจิ๋วไปหาคุณหมอ เพราะอาทิตย์หน้าก็จะครบสามเดือน อีกไม่กี่วัน เขาก็จะได้เห็นเจ้าจิ๋วอีกแล้วสินะ

(แค่นี้ก่อนนะคะ พราวจะไปตัดดอกไม้เพิ่ม)

“อืม อย่าดื้อนะ”

(คุณทัพ ! พราวไม่ดื้อเสียหน่อย) ปากเล็ก ๆ นั่นยื่นส่งมาให้เขาก่อนสายจะถูกตัดไป งอนเหรอ งอนเขาหรือเปล่านะแม่เจ้าจิ๋ว มือที่จับปากกาอยู่เคาะไปมา สีหน้าก็ครุ่นคิดกังวลกลัวว่าจะทำให้อีกคนงอนกัน

“แทน”

(ว่าไงครับ คุณพี่ชาย)

“ว่างไหม”

(มีอะไร งานยุ่งนิดหน่อย)

“ไปซื้อเค้กกับทาร์ตไข่ไปให้พราวหน่อย”

(หลานกูออกมาหน้าตาจะเป็นทาร์ตไข่ไหมเนี่ย เออ ๆ เดี๋ยวแวะไปซื้อมาให้ครับคุณพี่ชาย เอ่อ ทัพ)

“ว่า”

(เห็นพ่อกับแม่ว่าเจ้าเอยกลับมาแล้ว แบบนี้ก็เตรียมงานหมั้นเลยอะดิ)

“ไม่อะไรทั้งนั้นแหละ” ธารทัพพ์ส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับคำพูดของน้องชาย ก่อนจะย้ำอีกครั้งแล้ววางสาย ดึงสายตากลับมาทำงานของตัวเอง เขาตั้งใจว่าจะพูดกับคุณแม่ให้รู้เรื่องกว่านี้ จะได้เข้าใจว่า เขาจะไม่มีวันหมั้นหรือศึกษาดูใจกับใครอีก

“ขอบใจเธอมากเลยนะ ที่ไม่โกรธกัน”

“ฉันจะโกรธเธอเรื่องอะไร เด็กสองคนไม่ได้รัก ไม่ชอบกันเสียหน่อย ยัยลูกสาวฉันก็บ่นว่ายังไม่อยากมี ไม่อยากแต่งงานเลย คงจะลืมไปแล้วว่าตอนเด็ก ๆ น่ะ ร้องไห้อยากแต่งงานกับพี่ทัพแค่ไหน” คุณธัญสินียิ้มรับ นึกถึงช่วงวัยเด็กของเด็ก ๆ นึกแล้วก็อดเสียดายไม่น้อยที่ไม่ได้หนูเจ้าเอยมาเป็นลูกสะใภ้ ทั้งน่ารัก ทั้งเรียนเก่ง

“โชคชะตาเขากำหนดไว้แล้ว”

พอพูดออกไป ก็นึกถึงเรื่องที่เคยไปดูดวงที่วัดกับหลวงปู่ที่นับถือ หลวงปู่ยังเคยบอกว่า โชคชะตาจะนำพาคนสองคนมาพบเจอกัน ในตอนนั้นยังแอบเข้าใจว่าเป็นหนูเจ้าเอย แต่ตอนนี้ดูแล้ว คงจะไม่ใช่แล้ว

“ถ้างั้นฉันกลับก่อนนะรำเพย”

“อืม ว่าง ๆ ฉันเข้าไปคุยด้วยนะ”

“อืม” คุณรำเพยเดินออกมาส่งเพื่อนของตัวเองหน้าบ้าน ส่งยิ้มให้อีกครั้ง นึกเสียดายอยู่ไม่น้อยที่สองครอบครัวไม่ได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน แต่ก็เข้าใจเด็กทั้งสองคน

ที่บอกว่าพอได้ ก็ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้ คุณธัญสินียืนมองแจกันดอกไม้ที่กลับมาวางลงที่เดิมของมัน ในบ้านทุกมุมมักจะมีแจกันดอกไม้ คงเป็นเพราะท่านชอบปลูกดอกไม้ ชอบจัดดอกไม้ วันนี้ก็เลยอยากลองทดสอบว่าอีกคนจะทำได้ไหม เกินสิ่งที่คาดเดาเอาไว้มาก

“ใช้ได้ไหมคะคุณสิ”

“ก็ไม่เลว แล้วเจ้าตัวไปไหนเสียแล้ว”

“อยู่ที่สวนค่ะ นั่งคุยอยู่กับคุณแทน”

“ตาแทนกลับมาตั้งแต่เมื่อไร”

“เมื่อครู่ค่ะ ได้ยินว่าคุณทัพเธอสั่งให้คุณแทนซื้อขนมมาให้คุณพราวค่ะ” คิ้วเรียวสวยของคุณธัญสินีขยับขึ้น คิดว่าตัวเองฟังผิด ดูเหมือนว่าเจ้าลูกชายคนโตของท่านจะอ่อนโยนขึ้น ดูได้จากการสั่งให้น้องชายซื้อขนมมาฝากอีกคน ปกติเคยใส่ใจคนอื่นแบบนี้ที่ไหนกัน

“เอานี่ไปจัดใส่จาน แล้วยกไปที่สวนนะป้าศรี”

“ค่ะคุณสิ” ป้าศรีรับถุงในมือของคุณผู้หญิงของบ้านแล้วเดินตรงไปยังห้องครัว นำของที่อยู่ในถุงใส่จาน เห็นแล้วก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เมื่อเห็นว่าของที่เอาออกมาจากในถุงนั่น มีแต่ผลไม้ที่คุณพราวเธอเคยบ่นให้ฟังว่าอยากกิน

“วันนี้งานไม่เยอะเหรอตาแทน”

“อ้าว แม่กลับมาแล้วเหรอครับ”

แทนไทขยับลุกขึ้น เดินเข้าไปหาคนเป็นแม่ จับจูงให้ท่านมานั่งลงข้าง ๆ กัน หนึ่งอาทิตย์ เขาจะได้เจอหน้าแม่แค่หนึ่งครั้งหรือสองครั้ง ต่างจากพ่อที่เข้าไร่ชาและได้เจอกันแทบทุกวัน

“แล้วซื้ออะไรมาเยอะแยะเลย”

“ก็พี่ทัพเขาฝากให้ผมซื้อมาฝากน้องพราว”

“ทำไมมีแต่ขนมหวาน” คุณธัญสินีมองถุงขนมที่วางอยู่บนโต๊ะ เอ่ยถามน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อย คนท้องไม่ควรกินของแบบนี้เยอะ ไม่ได้ห้ามแต่ก็อยากให้ลดน้อยลงบ้าง ท่านเห็นลูกชายคนเล็กหิ้วถุงขนมแบบนี้มาที่บ้านสองครั้งแล้ว แต่จะโทษเจ้าลูกชายคนเล็กหรือคนตรงหน้าท่านก็ไม่ได้ น่าจะต้องโทษเจ้าลูกชายคนโตที่ดูจะตามใจกันน่าดูเลย

“คือพราว…”

พราวนิชากำลังจะอธิบาย บอกว่าเธอไม่ได้กินเยอะ แต่ต้องหยุดนิ่ง เพียงเพราะถาดผลไม้และน้ำส้มคั้นที่ป้าศรีวางลงบนโต๊ะ ผลไม้หลากหลายอย่างที่เธออยากกิน แอบกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะ” แก้วน้ำส้มถูกวางลงตรงหน้าพร้อมกับจานผลไม้

“กินเยอะ ๆ หลานฉันจะได้ออกมาผิวสวย ๆ”

แทนไทยิ้มออกมา นั่งมองแม่ของตัวเองที่ดูท่าจะเริ่มเอ็นดูหลานแล้ว แบบนี้ต้องรายงานพี่ทัพ ไม่ได้แค่คิดแต่แทนไทก็ยกมือถือของตัวเองขึ้นมาถ่ายรูปตรงหน้าแล้วส่งไปให้พี่ชายตัวเอง ไม่ต่างจากป้าศรีเองที่เอาแต่ยืนยิ้มมองคุณผู้หญิงที่แม้จะไม่ได้ยิ้มออกมา แต่เธอเห็นสายตาเอ็นดูและห่วงใยเล็ก ๆ น้อย ๆ ออกมาจากคุณผู้หญิง

“ผมกลับไปทำงานก่อนนะครับแม่”

“จ้ะลูก วันไหนว่างก็แวะมากินข้าวกับแม่ด้วยนะ”

“รับทราบครับ พี่ไปก่อนนะครับ น้องพราว”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ พี่แทน”

“ครับ” แทนไทยิ้มรับก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกมา ตรงไปที่รถของตัวเอง เขางานยุ่งทุกวัน แต่ก็พอมีเวลาทำตามคำขอของพี่ชาย เพราะที่ผ่านมา พี่ทัพเป็นคนที่เสียสละให้เขาอยู่หลายเรื่อง เรื่องแค่นี้เขาทำให้พี่ชายได้เสมอ ต่อให้ไปต่อคิวนาน เขาก็ตั้งใจไปรอคิวเอง โดยไม่ใช้ลูกน้อง

ไม่ได้หวังอะไรเลย

หวังแค่ว่าสิ้นปีนี้ โบนัสส่วนแบ่งจากพี่ชายจะเพิ่มขึ้นอีกนิด