All Chapters of ถักทอรักด้วยหัวใจ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 2“เป็นไงบ้าง”ดวงตากลมโตคู่สวยที่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา มองเพดานห้องสีขาว กลิ่นอ่อน ๆ ที่แตะจมูกทำให้พราวนิชารู้ได้ทันทีว่าตอนนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาล ก่อนจะหันไปหาเสียงของใครบางคนที่เอ่ยถามกัน คนป่วยเอาแต่นอนมองหน้าผู้ชายตัวสูงที่กำลังยืนกอดอกมองหน้ากันนิ่งนี่เป็นเขาเองเหรอที่ช่วยเธอเอาไว้ ก่อนทุกอย่างดับวูบ จำได้ว่ามีใครบางคนช่วยเธอไว้ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นคนคนนี้“ถามว่าเป็นไงบ้าง”ธารทัพพ์ขยับคิ้วเข้าหากัน จ้องใบหน้าเล็กที่ดูดีขึ้นกว่าก่อนหน้า ถามแต่ไม่ยอมตอบ เขาขยับเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียงผู้ป่วย จ้องหน้าคนที่เอาแต่เงียบใส่กันดื้อ !นี่คือสิ่งที่ธารทัพพ์นิยามความเป็นผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ แถมยังดื้อเงียบอีกด้วย“ดีขึ้นแล้วค่ะ”“อืม ดีแล้ว ผมก็มีเรื่องจะคุยกับคุณ”“ตอนนี้กี่โมงแล้วคะ”“สองทุ่ม”“สองทุ่ม !” ไม่ดีแน่ เธอหายออกมานานมาก ไม่รู้ว่าตอนนี้พ่อกับแม่จะกลับมาถึงบ้านหรือยัง บอกว่าจะเข้าไปหาที่ร้านแต่เธอไม่ได้ไป เธอไม่อยู่บ้าน พ่อกับแม่ต้องโทร. หาแน่ ร่างเล็กรีบลุกขึ้นจากเตียงจนอีกคนลุกขึ้นจับไหล่เล็กเอาไว้“จะไปไหน”“คุณเห็นมือถือกับกระเป๋าพราวไหมคะ พราวจะกลับบ้าน”

ตอนที่ 4ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูหน้าห้องปลุกให้คนที่กำลังนอนหลับให้ขยับตัว ปากที่กำลังจะเรียกแม่ต้องหยุดลง“ขา…”เมื่อจำได้ว่านี่ไม่ใช่ที่บ้าน ร่างเล็กรีบลุกขึ้นจากเตียง แต่ทว่าต้องนั่งลงกลับที่ที่เดิม เพราะอาการวิงเวียนที่กำลังเป็นอยู่ อาการเดิมในทุก ๆ ช่วงเช้า เป็นแบบนี้มาครบหนึ่งอาทิตย์ คุณหมอบอกว่าเป็นอาการแพ้ท้อง เป็นอาการปกติของคุณแม่ที่กำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ อาจจะหายในช่วงเดือนที่สามหรือที่สี่ แต่บางคนอาจจะเป็นจนถึงใกล้คลอด มือเล็กลูบลงบนหน้าท้องแบนราบของตัวเอง“ดื้อจัง”บ่นเจ้าก้อนจิ๋วเบา ๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าแล้วลุกเดินไปเปิดประตูห้องที่ถูกเคาะอีกครั้งมือที่กำลังยกขึ้นเคาะประตูห้องอีกครั้งต้องหยุดลง ก่อนจะส่งยิ้มให้ผู้หญิงตัวเล็กในชุดนอนเสื้อยืดกางเกงขาวยาวที่เดินออกมา ไม่ได้อยากรบกวนคนท้องที่กำลังนอนอยู่ แต่ที่เคาะหลายรอบเพราะเป็นห่วง อานัสส่งยิ้มให้ผู้หญิงตัวเล็กอีกครั้ง“ผมรบกวนหรือเปล่าครับ”“ไม่ค่ะ” พราวนิชาส่ายหน้าส่งยิ้มบางเบาไปให้ผู้ชายตัวสูงที่น่าจะเป็นลูกน้องของธารทัพพ์ สายตาคู่สวยเผลอมองขึ้นไปชั้นบน มองหาคนที่บอกว่า พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน“คุณทัพออกไปทำงานแล้วครั

ตอนที่ 6สายตาคู่สวยมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา นั่งมองเงียบ ๆ ฟังเสียงผู้คนที่คุยกันจอแจ ก่อนจะก้มมองไอศกรีมที่เพิ่งซื้อมาของตัวเอง ตักเจ้าความเย็นรสหวานเข้าปาก หลังจากออกมาจากร้านอาหาร ตั้งใจว่าจะกลับ แต่ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ว่าที่คุณแม่ตัวเล็กพาตัวเองมานั่งมองผู้คนในห้างสรรพสินค้าใหญ่ใกล้กับคอนโดฯ หรู นั่งมองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมากับไอศกรีมถ้วยเล็ก ๆ มองตามเด็กตัวเล็กที่จับจูงมือคุณแม่เดินไปด้วยรอยยิ้ม เห็นแล้วก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ถ้าเจ้าจิ๋วออกมาเป็นผู้หญิงก็ดีนะ เธอจะได้มีเพื่อนมาเดินห้างแบบนี้ ยิ่งมองก็ยิ่งคิดถึงพ่อกับแม่ คิดถึงช่วงวันหยุดที่เราสามคนมักจะมาเดินเที่ยงห้างด้วยกันได้แต่ถามตัวเองซ้ำ ๆย้ำกับตัวเองอีกครั้งว่าสิ่งที่เธอทำอยู่ มันถูกแล้วใช่ไหมกึก !สายตาคู่สวยสบตาเข้ากับดวงตาคู่คมของใครบางคน ผู้ชายตัวสูงในชุดเสื้อเชิ้ตดูดี เขาเองก็หันมาสบตาเธอ รอยยิ้มสวยกำลังจะยิ้มทักทายให้เขากลับต้องหยุดลง เมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงมาด้วยกันกับเขา ผู้หญิงคนนั้นสวย สวยมาก ๆ ดวงตาคู่สวยหลบตาคมคู่นั้นของธารทัพพ์ ก้มมองถ้วยไอศกรีมในมือของตัวเอง โดยไม่กล้าที่จะหันไปมองตามว่า เขาเดินไปทางไหน

ตอนที่ 8ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูเรียกให้คนที่กำลังแต่งตัวเพื่อไปโรงพยาบาลวันนี้ต้องละสายตาจากกระจกแล้วเดินไปเปิดประตูห้อง“อีกครึ่งชั่วโมง เดี๋ยวนัทมารับ”“แล้วคุณทัพล่ะคะ จะไป…” ก็ไหนว่าเขาจะไปด้วยกันไง“มีธุระ น่าจะไปไม่ได้แล้ว”“ค่ะ” พราวนิชารับคำแผ่วเบา ไม่ได้ถามอะไรเขาต่อ และคนตรงหน้าก็จ้องหน้ากันเล็กน้อยเหมือนจะพูดอะไร แต่เขาก็ไม่พูดแล้วก็เดินออกจากห้องไป ไม่คาดหวังตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่พอเขาบอกว่าจะไป เธอก็หวัง พอเขาไม่ไป มันก็เลยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย พราวนิชาเดินกลับเข้าห้อง กลับไปหยิบกระเป๋าที่มีเอกสารและสมุดฝากครรภ์ สมุดที่คุณหมอให้มาตั้งแต่วันที่เธอไปฝากท้องครั้งแรก ครั้งแรกเขาก็ไม่ได้ไป ครั้งที่สองไม่ได้ไป ก็… ไม่เห็นเป็นอะไรโรงพยาบาลเอกชน“มาผิดโรงพยาบาลหรือเปล่าคะ พี่นัท”พราวนิชาหันไปถามคนที่ทำหน้าที่ขับรถพาตัวเองมาโรงพยาบาลวันนี้ เธอไม่ได้ฝากท้องที่นี่ แต่เป็นโรงพยาบาลรัฐที่หนึ่งที่ไม่ได้ใหญ่และแพงแบบนี้“คุณทัพเปลี่ยนคุณหมอให้ครับ”“ค่ะ” ใบหน้าเล็กพยักหน้ารับทราบและเข้าใจ แม้จะรู้ว่าราคาแพง แต่คิดว่าธารทัพพ์อาจจะคิดดีแล้ว ก็อย่างที่เขาบอกในข้อตกลงของเรา เขามีสิ

ตอนที่ 10สายตาคู่สวยเหม่อมองออกนอกตัวรถ มองท้องถนน มองสองฝั่งถนนที่มีผู้คนเดินไปมา มองต้นไม้ มองตึกสูง ปล่อยใจตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ เหมือนกับต้องการทิ้งเรื่องราวทุกอย่างก่อนหน้าให้ออกไปจากความคิด เรื่องของอดีตเพื่อนคนนั้น ไม่ได้อยากสมน้ำหน้าอะไร แต่ก็คิดว่ามันก็ถูกแล้ว ทำแบบไหนก็ต้องได้รับผลแบบนั้น แม้ในใจลึก ๆ จะแอบเสียดายวันเวลาดี ๆ ที่ผ่านมา ในช่วงเวลาที่เป็นเพื่อนกันก็ตาม หัวเล็กทิ้งลงบนเบาะ ค่อย ๆ หลับตาลง หลับตาให้ลืมทุกเรื่องที่เพิ่งผ่านไป“อยากไปไหนไหม”ดวงตาคู่สวยลืมตาขึ้นมา หันไปมองคนที่ทำหน้าที่ขับรถแทนอานัส มองใบหน้าด้านข้างของผู้ชายตัวสูงในชุดสูทดูดี ทุกอย่างมันเหมาะสมและลงตัวมาก ๆ“ว่าไง อยากไปไหนหรือเปล่า”พออีกคนเอาแต่เงียบ ธารทัพพ์ก็หันไปถามคนที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่ออกมาจากร้านกาแฟนั่นอีกครั้ง ในตอนที่รถจอดติดสัญญาณไฟแดง เขาเพิ่งรู้ตัวเองว่า ไม่ชอบความเงียบก็ตอนนี้ เขาชอบเสียงเล็ก ๆ ที่ชอบพูดเจื้อยแจ้วมากกว่า“พราวอยากไปวัดค่ะ”“ไปได้เหรอคะ” พราวนิชาถามคนที่ถามเธอเองว่าอยากไปไหน แต่พอเธอบอกว่าอยากไปวัด อีกคนก็เอาแต่นิ่ง หรือว่าคุณธารทัพพ์เขามีงานต่อกันนะ