تسجيل الدخولمشاركة
ตอนที่ 9: ผมไม่เคยมีภรรยา
تاريخ النشر:
2026-10-19 17:19:24
أحدث فصل
ถึงเขาร้าย...เธอก็ยังรัก ตอนที่ 10: ระเบียงพายุฝน
นามบัตรสีทองที่รุจน์ยัดใส่มือเธอยังคงนอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมราวกับเป็นของร้อน แม้จะผ่านมาหลายวันแล้วนับจากเหตุการณ์น่าอัปยศที่หน้าบริษัทของเขาค่ำคืนนี้อากาศยังคงอบอ้าวแม้ลมด้านนอกจะเริ่มกรรโชกแรงขึ้น หอบเอากลิ่นดินและไอน้ำเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่เปิดประตูระเบียงทิ้งไว้ เสียงใบไม้เสียดสีกันดังหวีดหวิวเป็นสัญญาณของพายุฝนที่กำลังจะมาถึง ลัลนลินยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองบนบานประตูกระจกที่มืดสนิท ภาพของผู้หญิงในนั้นดูเลือนรางและบอบบางราวกับจะสลายไปกับสายลมเสียงรถยนต์ที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ดึงเธอออกจากภวังค์ ไม่นานนักร่างสูงของอคินทร์ก็ก้าวเข้ามาในห้อง เขาสะบัดหยดน้ำฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาจากเสื้อสูทตัวนอกอย่างไม่สบอารมณ์ กลิ่นโคโลญจน์ของเขาผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยปะปนในอากาศที่ตึงเครียด เขาไม่ได้มองเธอแม้แต่หางตา แต่กลับเดินตรงไปยังบาร์เครื่องดื่มที่มุมห้อง รินบรั่นดีสีอำพันใส่แก้วคริสตัล เสียงน้ำแข็งกระทบแก้วดังขึ้นทำลายความเงียบลัลนลินสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอก้าวออกจากมุมมืดช้าๆ เสียงฝีเท้าเบาหวิวของเธอทำให้เขาชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วขึ้นดื่ม“คุณอคินทร์คะ”
ถึงเขาร้าย...เธอก็ยังรัก ตอนที่ 9: ผมไม่เคยมีภรรยา
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวกว่าที่คิด ร่างกายของลัลนลินฟื้นตัวจากพิษไข้เกือบเป็นปกติแล้ว แผลเป็นเล็กๆ ที่ขมับซ่อนอยู่ใต้ไรผม แทบมองไม่เห็นหากไม่ตั้งใจสังเกต แต่ความทรงจำในวันนั้นยังคงแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานเช้านี้เธอตัดสินใจลงมาที่ห้องอาหารเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ไม่ใช่เพราะความหิว แต่เพราะความอึดอัดที่ถูกกักขังอยู่ในห้องนอนสี่เหลี่ยมมันมีมากเกินไปแล้ว บรรยากาศในคฤหาสน์ยังคงเย็นเยียบและเงียบสงัดเช่นเคย ราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ขณะที่เธอกำลังรินน้ำเปล่าใส่แก้ว สาวใช้คนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาด้วยท่าทีนอบน้อม แต่แววตากลับว่างเปล่าไร้ความรู้สึก“คุณผู้หญิงคะ คุณอคินทร์สั่งให้คุณผู้หญิงนำแฟ้มเอกสารนี้ไปส่งที่บริษัทด่วนค่ะ”ลัลนลินชะงักมือ หันไปมองแฟ้มหนังสีดำที่คนรับใช้ถืออยู่ ความหวังลมๆ แล้งๆ ที่เธอพยายามกดมันเอาไว้ลึกสุดใจผุดขึ้นมาอีกครั้ง.... เขาต้องการให้เธอช่วยงานงั้นเหรอ“เขา....อยู่ที่บริษัทแล้วเหรอคะ” เธอถามเสียงแผ่ว“ค่ะ ออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้วค่ะ”หญิงสาวรับแฟ้มมาถือไว้ในมือ มันหนักกว่าที่คิด ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอสัมผัสได้ถึงความสำคัญของเอกสารที่อยู่ข้างใน เธอพยักหน
ถึงเขาร้าย...เธอก็ยังรัก ตอนที่ 8: เศษเสี้ยวความหวังจอมปลอม
ความร้อนรุมเร้าอยู่ภายในกายราวกับมีเปลวไฟซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง ผ่านมาหลายวันแล้วนับจากเหตุการณ์ในห้องสมุด บาดแผลที่ขมับแม้จะเริ่มแห้ง แต่กลับทิ้งความเจ็บปวดรวดร้าวที่แผ่ซ่านไปทั่วศีรษะและลามลงมาจนถึงต้นคอ.... ลัลนลินลืมตาขึ้นมาในแสงสลัวของยามเช้า ภาพเพดานห้องนอนพร่าเลือนอยู่เบื้องหน้า ทุกการเคลื่อนไหวเชื่องช้าและหนักอึ้งราวกับไม่ใช่ร่างกายของตนเองเธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก โลกทั้งใบหมุนคว้างจนต้องยกมือกุมศีรษะไว้ เสียงหัวใจเต้นดังตุบๆ อยู่ในหู หญิงสาวกัดริมฝีปากซีดเผือดของตนเองเพื่อข่มความรู้สึกคลื่นไส้ เธอรู้ดีว่านี่คืออาการของไข้ขึ้นสูง แต่ในคฤหาสน์หลังนี้ ความเจ็บป่วยไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับการละเลยหน้าที่ ‘ภรรยาทาส’ ที่เขาตีตราไว้ให้เธอ เป็นตำแหน่งที่ไม่มีวันหยุดพัก ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง และไม่มีแม้แต่ความเห็นใจลัลนลินก้าวลงจากเตียง ขาสั่นเทาจนแทบจะยืนไม่อยู่ เธอใช้ผนังห้องเย็นเฉียบเป็นที่ยึดเกาะ เดินไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดมหึมาที่กินพื้นที่ผนังไปทั้งด้าน ที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าของเธออยู่เลยแม้แต่ชิ้นเดียว มันคืออาณาจักรของอคินทร์โดยสมบูรณ์.... หน้าที่ของเธอในทุกเช้าคือการเลือกสูท เชิ้ต
ถึงเขาร้าย...เธอก็ยังรัก ตอนที่ 7: ความเข้าใจอันบิดเบี้ยว
อคินทร์ก้าวเข้ามา เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้เก่าดังก้องไปทั่วห้อง เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวลัลนลิน ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยคำอธิบายใดๆ มือหนาของเขาก็กระชากอัลบั้มออกจากตักเธออย่างรุนแรงจนหน้ากระดาษบางส่วนที่เปื่อยยุ่ยอยู่แล้วฉีกขาดติดมือเธอมาด้วย“ใครอนุญาตให้เธอยุ่งกับของของฉัน!”เขาตะคอกเสียงดังลั่นจนผนังห้องสะเทือน แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและรังเกียจราวกับว่าเธอเป็นสิ่งสกปรกที่น่าขยะแขยงที่สุดในโลก“ฉะ.....ฉันแค่ทำความสะอาด.....” เธอพยายามอธิบายเสียงสั่น ลนลานจนพูดไม่เป็นประโยค “ฉันไม่เห็นว่า.....”“ทำความสะอาด? หรือว่ามารื้อค้นหาความลับของฉันกันแน่!” เขาเหยียดมุมปากหยัน ยิ่งเห็นเศษกระดาษแผ่นนั้นที่เธอยังกำไว้ในมือ ความโกรธก็ยิ่งปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด “ผู้หญิงอย่างเธอมันก็เท่านี้ สอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่นไปทั่ว!”“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ ฉัน.....”“หุบปาก!”เขาสั่งเสียงกร้าวราวกับเสียงคำราม ความอดทนของเขาขาดสะบั้นลง ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้จนเธอต้องแหงนหน้ามอง ก่อนที่ลัลนลินจะทันได้ตั้งตัว เขาก็ผลักเธออย่างแรงจนร่างบางเซถลาไปด้านหลัง“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน!”ลัลนลินเสียหลักล
ถึงเขาร้าย...เธอก็ยังรัก ตอนที่ 6: ความทรงจำและความทรงจำ
ค่ำคืนนั้น สายลมพัดเอื่อยพาเอากลิ่นดินและกลิ่นช้ำๆ ของกลีบกุหลาบโชยเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องทำงาน แสงจันทร์สีนวลส่องกระทบลงบนสนามหญ้า เผยให้เห็นร่องรอยความพินาศบนผืนดินเล็กๆ มุมหนึ่งอย่างชัดเจนอคินทร์ยืนอยู่ในความมืดของห้องทำงาน แก้วบรั่นดีในมือของเขานิ่งสนิท ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวในตอนกลางวัน บัดนี้ทอประกายสับสนและวูบไหว เขามองลงไปยังแปลงกุหลาบที่ถูกทำลายยับเยินไม่วางตา ภาพของหญิงสาวที่นอนร้องไห้ฟูมฟายบนพื้นดินยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตาในห้วงความคิดอันเงียบงัน ภาพความทรงจำในอดีตอันไกลโพ้นก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน.... ภาพของเด็กชายอคินทร์ในวัยสิบห้าที่ไปรอพ่อคุยธุรกิจที่บ้านของลัลนลิน เขานั่งรออยู่คนเดียวที่ศาลาริมสวนด้วยความประหม่า แล้วผู้หญิงคนหนึ่ง....แม่ของลัลนลิน....ก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน เธอยื่นแก้วน้ำเย็นฉ่ำที่ลอยดอกมะลิให้เขาพร้อมกับพูดว่า“ดื่มน้ำก่อนสิจ๊ะหนู หน้าแดงหมดแล้ว อากาศร้อนๆ”ความใจดีเล็กๆ น้อยๆ ในวันนั้นยังคงชัดเจนในความรู้สึกเขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความทรงจำนั้นเป็นเหมือนเสี้ยนหนามที่ทิ่มแทงเข้ามาในใจ เขาเกลียดมัน เกลียดความรู้สึกอ่อนแอที่มันน
ถึงเขาร้าย...เธอก็ยังรัก ตอนที่ 5: ของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้าย
หลายวันผ่านไป ผ้าพันแผลบนนิ้วของลัลนลินถูกแกะออกแล้ว เหลือเพียงรอยแผลเป็นจางๆ ที่เป็นเครื่องเตือนใจถึงความเกลียดชังของอคินทร์ ในแต่ละวันที่ผ่านไป ความเงียบในคฤหาสน์หลังนี้ยิ่งกัดกินหัวใจเธอมากขึ้น.... มันไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตที่มองไม่เห็น เธอใช้เวลาส่วนใหญ่หลบอยู่ในห้องสมุด อ่านหนังสือเก่าเก็บที่เจ้าของไม่เคยเหลียวแล แต่ตัวอักษรก็ไม่สามารถทำให้เธอหลุดพ้นจากความคิดถึงบ้านและอ้อมกอดของพ่อแม่ได้ความคิดถึงนั้นทับถมจนกลายเป็นความปวดร้าวที่ทนทานได้ยาก โดยเฉพาะเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วเห็นสวนกว้างใหญ่ที่ได้รับการดูแลอย่างดีแต่กลับไร้ซึ่งชีวิตชีวา มันมีแต่ไม้ประดับราคาแพงที่จัดวางอย่างสมบูรณ์แบบจนดูแข็งทื่อ ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เธอขออนุญาตป้านวลใช้วันหยุดหนึ่งวันกลับไปที่บ้านเดิม บ้านที่ตอนนี้ถูกปิดตายรอการจัดการทรัพย์สินลัลนลินใช้เวลาเกือบทั้งบ่ายที่นั่น สูดกลิ่นอายของความทรงจำที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เธอไม่ได้หยิบฉวยของมีค่าใดๆ สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือกระถางกุหลาบพันธุ์โบราณหลายกระถางที่ตั้งเรียงรายอยู่ในเรือนเพาะชำหลังบ้าน…. กุหลาบที่แม่ข
قد تعجبك أيضًا
บทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋90.2K وجهات النظرชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน101.6K وجهات النظرปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย211.9K وجهات النظرบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.4K وجهات النظرความลับของไอดอลสาว
นายไข่เค็ม125 وجهات النظرรู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก
ไออุ่นในฤดูหนาว415 وجهات النظرรวมเรื่องสั้น นิยายผู้ใหญ่
สตอเบอรี่สีชมพู530 وجهات النظرอุ้มบุญซ่อนสวาท
เฮียกังฟู146 وجهات النظر
