20. Part : ความรักของซาตาน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ความรักของซาตาน

--------------------------------------------------------------------------

“...” เธอไม่พูดอะไร เดินกลับขึ้นห้องนอนชั้นบนไปเฉย ๆ เหมือนว่าเธอจะเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองควรจะวางฟอร์มงอนเขาต่อ เนื่องด้วยมีอำนาจถือไพ่เหนือกว่าเขา เพราะสิ่งล้ำค่าที่อยู่ภายในท้องของเธอ

“ขี้งอนจริง ๆ เลย เมียใครเนี่ย...” เขายกยิ้มชอบใจก่อนจะเดินตามเธอไปติด ๆ

ใบหน้าของเขาเริ่มแสดงความรู้สึกออกมามากขึ้น เวลาที่กลุ้มใจเรื่องเมีย หรือในตอนที่รู้สึกพอใจกับความน่ารักของเธอที่เขามองเห็น แม้จะเป็นผู้มากอำนาจแค่ไหน แต่ก็ไม่คิดจะใช้อำนาจนั้นกับเธอเลย อาจเพราะเวลานี้ละลาได้รับหน้าที่เมียของเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว และก็กำลังจะกลายเป็นแม่ของลูกของเขาในอีกไม่ช้านี้

ภายในห้องนอนของละลา...

ละลาที่เดินขึ้นห้องมายังรู้สึกสับสนกับเรื่องการตั้งครรภ์ของตัวเอง หนึ่งคำถามแรกในหัวชวนให้มีคำถามที่สอง สาม และสี่ตามมา ซึ่งเธออยากจะเข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นโดยไม่ต้องฟังคำอธิบายจากปากของชายคนที่เธอไม่อยากคุยด้วย ทว่าการหาคำตอบด้วยตัวเองก็คงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะค้นพบความจริง เพราะเขาคือผู้กุมความลับหนึ่งเดียวในทุกเรื่องที่เธออยากจะรู้

“ย่ากลับมาเกิดในท้องของฉันจริง ๆ เหรอ?”

“คงไม่ใช่หรอก เขาโกหกให้ฉันหายโกรธล่ะสิไม่ว่า คงจะเอาเรื่องย่ามาอ้าง มันเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่าที่ฉันท้อง...”

“แต่...เขาไม่ได้เป็นคน แล้วทำฉันท้องได้ยังไงล่ะ?”

คำถามมากมายวนเวียนอยู่เต็มหัวของเธอไปหมด มีแต่คำว่าทำไม ใช่หรือไม่ เป็นไปไม่ได้ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับละลามันเหลือจะเชื่อจริง ๆ แต่ก็ใช่ว่าสิ่งเหลือเชื่อพวกนั้นจะไม่มีอยู่จริงและเกิดขึ้นไม่ได้ เธอเห็นมันแล้วกับตาว่าเขาไม่ใช่คน นั่นจึงทำให้คิดได้ว่าเรื่องทั้งหมดอาจเป็นจริงอย่างที่เขาพูดบอก...

“แล้วถ้า…ในท้องของฉันเป็นคุณย่าจริง ๆ ล่ะ?” เธอก้มมองลงไปที่ท้องแบนของตัวเอง

แก๊ก!

เสียงเปิดประตูเข้าห้องมาโดยพลการทำให้เธอต้องปล่อยทิ้งคำถามมากมายภายในหัว และตั้งท่าวางฟอร์มใส่คนที่เดินตรงเข้ามาหาเธอ ใจจริงก็อยากจะงอนเขาให้หนักและนานกว่านี้ แต่เพราะเรื่องที่เธอปล่อยเลยตามเลยให้มันเกิดขึ้นในห้องสมุด มันทำให้เธอรู้สึกเสียหน้าเล็ก ๆ และเป็นรองเขาอยู่เรื่องนั้น

“ละลาหิวข้าวหรือยัง ฉันจะได้ให้แม่บ้านเตรียมอาหารขึ้นมาให้...”

“...” เธอเงียบและเอนตัวลงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ทำเหมือนว่าไม่ได้ยินเสียงของซานที่เขาพูดถามกับเธอเมื่อครู่นี้

“...” งอนไม่เลิกแบบนี้ จับเอาอีกสักรอบดีไหมเนี่ย

จุดอ่อนของเธอถูกมองเป็นตัวช่วยรักษาแผลใจที่ดี ที่ซานจะใช้การกระทำเช่นนั้นเพื่อเอาใจละลา เธอน่าจะหายงอนเขาเร็วขึ้นกว่ากำหนดการที่เขาก็รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ในอนาคตอันใกล้ แต่เพียงแค่อยากให้มันเกิดขึ้นเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ก็เท่านั้น

“ละลา”

“...”

“ถ้ายังไม่หิวข้าว งั้นเรา...นอนเล่นกันอยู่บนห้องดีไหม?”

“อย่าเนียน กลับไปที่ของคุณซะ หนูไม่อยากเห็นหน้าคุณ...”

“ยังไม่หายงอนอีกเหรอ ก็บอกแล้วไง ว่าฉันคืนย่าให้กับละลาแล้ว รออีกแปดเก้าเดือนก็ได้เจอหน้ากันแล้วล่ะ...” เขาทำเนียนขึ้นไปนอนสวมกอดร่างเล็กจากทางด้านหลังของเธอ เหมือนอย่างที่ทำอยู่ทุกคืน

“คุณโกหก หนูไม่เชื่อ...”

“ไม่เชื่ออะไรในสิ่งที่ฉันพูด บอกมาสิ? ฉันจะอธิบายให้ฟัง”

“...”

“ตอนนี้ฉันเป็นครอบครัวเดียวของละลา ไม่ใช่แค่คนรักแต่กำลังจะเป็นพ่อของลูกของละลานะ”

“คุณไม่ใช่คน จะทำให้หนูท้องได้ยังไง เป็นไปไม่ได้”

“ฉันไม่ใช่คนงั้นเหรอ? ก็อาจจะใช่แต่ก็ไม่ทั้งหมด...”

“...”

“ร่างที่ละลาเห็นฉันตอนนี้ ฉันก็เป็นมนุษย์เหมือนอย่างละลา แต่อาจจะเป็นมนุษย์ที่พิเศษกว่าคนอื่น ๆ ส่วนลูกของเรา เขาก็เกิดจากความเป็นไปได้เหมือนอย่างมนุษย์ทั่วไป แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถเกิดในท้องของผู้หญิงคนไหนก็ได้ ต้องเป็นละลาเท่านั้น...มีแค่ละลาที่จะตั้งท้องลูกให้กับฉันได้ แล้วเขาก็จะเป็นคนที่พิเศษกว่าใคร เหมือนอย่างที่ฉันเป็น...”

“...” เขาทำแบบนั้นก็เพราะบางอย่างจากตัวของฉัน มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรักสักหน่อย

“ฉันรักละลา”

“หนูไม่ได้ถาม”

“ฉันได้ยินว่าละลาสงสัย”

“ถ้าหนูไม่ถาม คุณก็ไม่ต้องพูด” เธอรู้สึกไม่ชอบใจที่เขาอ่านความนึกคิดของเธอแบบนั้น มันทำให้เธอรู้สึกอาย เพราะในบางทีความคิดของเธอมันก็คิดไปเองเรื่อยเปื่อยอย่างห้ามไม่อยู่

“ฉันรักละลา”

“บอกว่าไม่ต้องพูดไง...”

“ซาตานก็มีหัวใจนะ ฉันรักเป็น โกรธเป็น เสียใจก็เป็น เห็นเมียงอนอยู่แบบนี้ จะให้ฉันอยู่เฉย ๆ ได้ยังไง...”

“...”

“ฉันรักละลา ฉันไม่อยากให้ละลาสงสัยกับเรื่องความรู้สึกที่ว่านั้น...” มันไม่ใช่ว่าเขาเพิ่งจะรู้สึกอย่างที่พูดบอกเธอไป แต่เป็นเวลาทุกนาที ทุกวินาทีที่เขาอยู่เคียงข้างเธอ

เรียกว่าตั้งแต่เธอลืมตาดูโลกใบนี้ก็ว่าได้ ความรักที่เกิดขึ้นนั้น มันเกิดขึ้นตั้งแต่ที่พวกเขายังไม่พบหน้ากันด้วยซ้ำ ซึ่งละลาเองก็รู้ว่ามันมีความเป็นไปได้อย่างที่เขาพูด เพราะเธอก็รู้สึกอย่างมากล้นกับเขาเช่นนั้นเหมือนกัน เธอตกหลุมรักเขาซ้ำ ๆ เพียงเพราะการสัมผัสที่เกิดขึ้น แม้ยังไม่เคยได้พบหน้าได้เห็นตัวตนแท้จริง เธอก็รักเขาไปแล้วอย่างไม่เผื่อใจ…

“งั้นอธิบายกับละลาได้ไหมคะ ว่าคุณย่าหมดอายุขัยจริง ๆ หรือว่าคุณเอาอายุขัยของเธอไปกันแน่?”

“ฉันไม่สามารถไปขโมยอายุขัยของใครได้หรอกนะ ถ้าคนคนนั้นไม่ยินยอมมอบให้...แต่เธอมอบอายุไขที่เหลือให้กับละลา ไม่ได้ให้มันกับฉัน”

“...”

“ความจริงละลามีอายุไขอยู่ได้เพียงแค่ยี่สิบห้าปี ฉันรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว แล้วก็ตั้งใจที่จะเลือกย่าของละลาให้มาเป็นคนดูแลละลาตั้งแต่แรก เพราะฉันรู้ว่าเธอจะเลี้ยงดูละลาด้วยความรัก และมอบสิ่งสำคัญนั้นให้ก่อนจากกัน เพื่อให้ละลาได้มีชีวิตต่อไป ทำหน้าที่เมียและแม่ของลูกให้กับฉัน ทุกอย่างมันถูกกำหนดไว้แล้ว...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds