22. Part : แก้วตาดวงใจ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : แก้วตาดวงใจ

--------------------------------------------------------------------------

ในเช้าวันนี้ ละลาตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำบางสิ่ง สิ่งที่เธอควรจะทำตั้งแต่วันแรกที่เธอเกิดความสูญเสีย แต่กลับไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่เท่าที่ควร เพราะมัวแต่ปิดหูปิดตาจมดิ่งอยู่กับความเศร้า...

“คุณย่าอยู่ที่นั่น สบายดีใช่ไหมคะ?” ละลาที่ยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพของผู้เป็นย่า เอ่ยถามไปกับความว่างเปล่า ซึ่งหากว่าย่าของเธอตอบได้ ท่านคงจะบอกว่าที่นั่นทั้งสงบและสบายใจเกินกว่าจะหาอะไรมาเปรียบ

“เธอสบายดี ละลาไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะ”

“ละลาไปเยี่ยมคุณย่าที่นั่นได้ไหมคะ?”

“ไม่ได้แล้วล่ะ ฉันพาละลาไปที่นั่นได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น...”

สถานที่นั้นไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวที่ใครจะไปเยือนเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เป็นสถานที่เฉพาะ ที่ท่านซาตานสร้างไว้ให้แค่สำหรับบุคคลหนึ่งเท่านั้น และที่แห่งนั้นจะหายสาปสูญไปตลอดการหลังจากหญิงแก่ผู้พักอาศัย เดินทางไปสู่เส้นทางใหม่ที่เธอควรจะไป

“เฮ้อ เสียดายจัง ละลาอยากพูดอะไรบอกคุณย่าหลายอย่างเลย ถ้ารู้ว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ ละลาคงจะทำหน้าที่หลานให้ดีกว่านี้ แล้วก็คง จะอยู่กับคุณย่าในช่วงวินาทีสุดท้ายของเธอ ฮึก!”

“...”

เพียงแค่เขาได้ยินเสียงสะอื้นของเธอ ซานก็ช้อนตัวละลาดึงเข้ามากอดทันที เขาเข้าใจที่เธอจะยังรู้สึกเศร้าไม่ต่างจากวันแรกของการสูญเสีย นั่นก็เพราะว่าย่าของเธอ เป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจเดียวที่เธอมี นอกจากย่าแล้วเธอก็ไม่ได้มีพ่อแม่ พี่น้อง หรือว่าญาติที่ไหน

เขาจึงมีแต่ความเข้าใจให้กับเธอเมื่อเห็นว่ามีครั้งไหนที่เธอต้องเสียน้ำตาเพราะเรื่องนี้ เขาก็จะพุ่งตัวเข้าหาละลาทันที เพื่อให้เธอรับรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่บนโลกนี้ลำพังแต่ยังมีเขาอีกคนที่เป็นครอบครัว และเขาก็หวังว่าความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขา จะทำให้เธอเบาความเจ็บปวดภายในใจไปได้บ้างในสักวันหนึ่ง

ภายในห้องทานอาหาร...

วันนี้อาหารเช้าเริ่มช้ากว่าทุกวัน อาจเพราะว่าละลามัวแต่ใช้เวลาไปกับการทักทายและพูดคุยกับคุณย่าผู้ล่วงลับที่หลุมฝังศพใกล้สระบัว เธอใช้เวลาอยู่ที่นั่นนานเกือบสองชั่วโมง และในเช้านี้ก็จะเป็นเช้าที่ละลาเริ่มมื้ออาหารพร้อมกันกับชายคนรัก หลังจากที่งอนไม่ยอมพูดคุยกับเขาอยู่นานเป็นอาทิตย์

ซึ่งคนงานในบ้านเองก็ไม่ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงเรื่องนั้นเท่าไหร่ เพราะทุกคนยังคงเห็นว่าซานตามติดละลาอยู่ไม่ห่าง แต่เพียงแค่ไม่เห็นว่าทั้งคู่พูดคุยกันก็เท่านั้น ซึ่งวันนี้ก็เป็นวันที่ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติเหมือนอย่างก่อนหน้า ก่อนที่ละลาจะสูญเสียย่าของเธอไป แต่ภาพความรื่นเริงอาจยังไม่ได้กลับมาเต็มร้อยแต่ก็เบาบางความตึงเครียดลงไปเยอะ

“เมื่อวานป้าได้ยินข่าวว่าคุณละลาตั้งท้อง มื้อเช้านี้ก็เลยต้มซุปน่องไก่ให้ทานค่ะ มีของหวานของโปรดคุณละลาด้วยนะคะ…” แม่บ้านคนสนิทของคุณย่าละลา เธอตั้งใจทำสิ่งนั้นให้โดยเฉพาะเนื่องด้วยข่าวดีเมื่อวานที่ได้ยินคนงานในบ้านพูดกัน

“ขอบคุณนะคะ น่าทานมากเลยค่ะ”

“ป้าไม่รู้ว่าควรพูดคำนั้นในเวลาแบบนี้หรือเปล่า แต่ป้ายินดีด้วยนะคะกับเรื่องที่คุณละลาตั้งท้อง...” เธอรู้สึกยินดีกับข่าวดีที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ข่าวร้ายผ่านไปได้ไม่นานนัก จึงไม่รู้ว่าควรจะพูดแสดงความยินดีหรือเปล่า แต่ก็ตัดสินใจพูดออกไปด้วยความรู้สึกที่ยินดีจากใจจริง

“ขอบคุณค่ะ…ขอบคุณที่คอยดูแลละลากับคุณย่ามาตลอดนะคะ”

“ป้ายินดีและเต็มใจมาก ๆ ค่ะ”

“...” ละลารู้ดีว่าไม่ใช่แค่ตัวเธอที่เสียใจกับการจากไปกะทันหันนี้

แม่บ้านคนสนิทของคุณย่าที่คอยอยู่ดูแลข้างกายไม่ห่าง เธอเองก็คงจะตกใจและเสียใจมากไม่ต่างกัน เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีสัญญาณเตือนอะไรให้ได้เตรียมใจก่อนเลย ไม่มีโรคร้ายให้ต้องเป็นกังวล ไม่มีลางร้ายบอกให้รู้ ทุกคนเลยชะล่าใจเพราะคิดว่าเรื่องนั้นคงไม่เกิดขึ้นในเร็ววัน

“ป้าว่าจะขอลางานสักอาทิตย์ได้หรือเปล่าคะ”

“ได้สิคะ...ว่าแต่จะลาไปไหนเหรอคะ”

“จะไปถือศีลที่วัดน่ะคะ ป้าอยากทำบุญใหญ่ให้คุณหญิงย่า ก็เลยคิดว่าไปถือศีลที่วัดสักเจ็ดวันก็น่าจะดี” เธอวางแผนจะทำเรื่องนั้นตั้งแต่ช่วงเสร็จสิ้นจากพิธีฝังศพเพราะด้วยความเป็นชาวพุทธโดยแท้ แต่ก็ไม่มีโอกาสได้พูดขอกับละลาผู้เป็นนายจ้างโดยตรง เพราะตอนนั้นเธอยังดูไม่พร้อมคุยกับใครสักเท่าไหร่

“ไปได้เลยค่ะ ละลาอนุญาต”

“ขอบคุณนะคะ”

“ถ้าเธอกลับมาเริ่มงาน ละลาควรเพิ่มเงินเดือนให้เธอดีไหมคะ?” ละลาหันมาถามความเห็นกับชายคนรัก เมื่อป้าแม่บ้านเดินกลับเข้าครัวไป

“ก็ดีนะ เธอเป็นคนดี ขยันเอางานเอาการ ถ้าเพิ่มให้สักเท่าตัวก็คงจะพอ” ซานแนะนำถึงจำนวนเงินเดือนที่คิดว่าละลาควรจะเพิ่มให้เป็นของขวัญสำหรับป้าแม่บ้าน

“เท่าตัว ถ้างั้นก็...เดือนละหกหมื่นเลยนะคะ”

“แค่หกหมื่นเอง อนาคตเธอจะเป็นคนช่วยละลาเลี้ยงลูกของเรา ค่าจ้างเดือนละหกหมื่นก็อาจจะน้อยไปด้วยซ้ำ”

“อ้อ แบบนี้นี่เอง...”

ห้าเดือนต่อมา...

เริ่มเข้าเดือนที่หกของการตั้งท้อง แม้จนถึงตอนนี้ท้องของละลาก็ไม่ได้ขยายใหญ่มากนัก เป็นขนาดที่เหมือนคนเพิ่งกินข้าวมื้อใหญ่อิ่มก็เท่านั้น เธอไม่มีอาการแพ้ท้องหรือเวียนหัวใด ๆ อย่างที่คนท้องหลายคนเป็น

นั่นคงเพราะเธอได้รับการคุ้มครองป้องกันจากผู้เป็นสามีให้ไม่ต้องทุกข์ทนกับอาการเหล่านั้น นอกเหนือจากที่เขาจะเอาใจเธออยู่ไม่ห่างแล้ว ก็ยังดูแลทั้งกายและใจของคุณภรรยาเป็นอย่างดี เรียกว่าเธอเป็นคุณแม่ตั้งท้องที่น่าอิจฉาที่สุดก็ว่าได้

“อ๊ะ เหมือนว่าเขาจะดิ้น ละลารู้สึก...” เธอทาบสองมือไปที่ท้องป่อง เพราะรู้สึกได้ว่าเจ้าจิ๋วดิ้นเหมือนกำลังอารมณ์ดี

“ดิ้นงั้นเหรอ?”

ไม่เพียงแค่ละลาที่ตื่นเต้นกับการกระทำของคนในท้อง ผู้เป็นพ่อเองก็พลอยยิ้มไม่หุบตามไปด้วย เขาก็เหมือนกับคนเป็นพ่อทั่ว ๆ ไป ที่มีทั้งความรักความห่วงใยให้กับลูกน้อย แม้จะยังไม่เคยได้เห็นหน้ากันก็เกิดความรักไปแล้วเต็มร้อย

“อ๊า รู้สึกแล้วล่ะ เขากำลังดิ้นอยู่จริง ๆ ดิ้นแรงเชียวนะ...” เจ้าลูกชาย

“ลูกชายเหรอคะ?”

“ฮะ?”

“คุณซานพูดว่าลูกชาย เราได้ลูกชายเหรอคะ?”

“ฉัน...ยังไม่ได้พูดเลยนะ” เขาพูดคำนั้นอยู่ในความคิดไม่ได้เปล่งเสียงออกมาแต่อย่างใด เพราะเคยตกลงกับละลาไว้ว่าจะให้เธอลุ้นเพศลูกในวันคลอดทีเดียว ทว่าสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เธอได้ยินเสียงที่ดังอยู่ในหัวของซาน สิ่งวิเศษนั้นเกิดขึ้นโดยที่ซานเองก็ไม่รู้ตัวว่ามันจะเป็นไปแบบนั้น

“ก็ละลาได้ยินคุณซานพูดว่า ดิ้นแรงเชียวนะ เจ้าลูกชาย”

“...” เขาหลุดยิ้มออกมา ก่อนจะเช็คบางอย่างให้แน่ใจ

(ฉันรักละลา)

“เอ๊ะ ทำไมคุณพูดแต่ปากไม่ขยับ”

ซานขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ และจ้องหน้าละลาอยู่แบบนั้น ก่อนจะทดสอบอีกครั้ง เพื่อความแน่ใจของเธอและตัวเขาเอง (ละลาได้ยินเสียงในหัวของฉัน งั้นเหรอ?)

“ฮะ! จริงเหรอเนี่ย ละลาได้ยินเสียงที่คุณคิด”

“แปลกจัง ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้เลยนะ...” เขาเองก็รู้สึกแปลกใจที่จู่ ๆ ละลาก็มีความพิเศษนี้ อาจเพราะสิ่งที่อยู่ในท้องของเธอ ทำให้เธอกลายเป็นคนพิเศษไปด้วย และสิ่งนั้นก็จะคงอยู่ตลอดช่วงที่เธออุ้มท้อง

“อ๊า พ่อหนุ่มน้อยของแม่^^”

“จากที่จะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ดันไม่ลับซะแล้วสิ...” ซานพูดออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แม้ว่าเขาจะทำให้ละลาหมดตื่นเต้นกับเรื่องเพศของลูก แต่ก็มีเรื่องอื่นให้ตื่นเต้นยิ่งกว่า

“เอ๊ะ หรือว่า บนหัวของละลาจะมีเขางอกขึ้นแล้วนะ” เธอพูดหยอกซานด้วยรอยยิ้ม เพราะชอบเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

“ถ้ามีเขาละลาคงสวยมาก แต่แค่นี้ก็สวยสุด ๆ แล้วล่ะ สวยจนทำผัวนอนดึกทุกคืน”

“ฮ่าฮ่า ความสวยน่าจะไม่เกี่ยวนะคะ น่าจะเพราะความยั่วของละลามากกว่า^^”

“ทั้งหมดนั่นแหละ สวย แถมยังยั่วเก่ง...” เขาพูดไปก็ส่ายหัวไป ไม่ใช่ว่าไม่ชอบที่เธอเป็นแบบนั้น แต่เพราะถูกใจสิ่งที่เธอเป็นสุด ๆ จนหาคำมาบรรยายความชอบที่มีต่อภรรยาคนสวยไม่ถูก

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds