19. Part : เตรียมตัวเป็นแม่คน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เตรียมตัวเป็นแม่คน

--------------------------------------------------------------------------

เธอจ้องตาเขม็งใส่เขา แววตาคู่สวยบอกให้รู้ว่าเธอทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และคิดถึงเขาในเวลาเดียวกัน แม้จะรับรู้ว่าเขาไม่เคยหายไปไหน แต่เพียงแค่ไม่มาให้เห็นหน้าในช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ก็ทำเธอน้อยใจจนคิดว่าจะไม่ยอมให้อภัยเขาง่าย ๆ

“ออกไปนะ” ละลาดันตัวลุกขึ้น และพยายามผลักดันร่างชายที่เกาะติดอยู่กับร่างของเธอให้หลุดออก ทว่าเขาดูเหมือนจะยังอยากอยู่ในท่านี้นานขึ้น ด้วยเหตุผลเดียวคือคิดถึงเธอ

“ไหน ๆ ก็ยอมให้ฉันเอาจนเสร็จแล้ว ขอฉันนอนกอดละลาแป๊บนึงนะ...” เขาพูดจบก็สลับลงไปนอน และย้ายร่างของละลามานอนทับอยู่บนตัวของเขา

“ปล่อย”

“...” เขาเงียบนิ่ง ตอนนั้นก็ใช้มือเพียงข้างกอดรัดร่างของเธอแนบสนิทกับร่างของเขาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยกอดออก

การที่เห็นว่าเธอใจอ่อนให้เขาลงมาเล็กน้อย แม้จะเป็นการปล่อยเลยตามเลยของจิตใจชั่ววูบ แต่มันก็มีช่องว่างให้เขาได้ทำสิ่งที่เหมาะสม เช่นการพูดอธิบายเรื่องนั้นให้เธอเข้าใจ

“บอกให้ปล่อยไง”

“ละลากำลังจะเป็นแม่คน” เขาหยุดเธอที่กำลังดิ้นพล่านให้นิ่งสงบลง ซึ่งมันก็ได้ผล ละลาแปลกใจกับสิ่งที่ได้ยินจนต้องหยุดนิ่งไป

“...”

“ฉันอยากบอกเรื่องนั้น ละลาจะได้เตรียมตัวรับมือ...”

“คุณพูดเรื่องอะไร?”

“ในท้องละลา มีลูกของฉันอยู่”

“...” เรื่องที่เขาพูดทำให้เธอนึกถึงสิ่งที่ย่าของเธอเคยบอกไว้ ซึ่งตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องที่ย่าของเธอพูดเท่าไหร่ แต่เมื่อได้ยินเรื่องนี้จากปากของซาน เรื่องนั้นก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

ทว่ามันต่างออกไปจากที่เธอคิดตรงที่เด็กคนนั้น ไม่ใช่เด็กที่ถูกนำมาฝากให้เลี้ยง แต่เป็นเด็กที่มาเกิดในท้องของเธอเอง โดยที่เธอจะมีความเกี่ยวข้องกับเด็กคนนั้นในสถานะแม่ ซึ่งตัวของย่าเธอก็ไม่รู้ด้วยเช่นกันว่าทุกอย่างจะเป็นไปแบบนี้ มีเพียงแค่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพราะเรื่องบังเอิญ ทุกอย่างถูกจัดสรรไว้อย่างที่มันควรจะเป็นไป…

“ฉันไม่อยากเห็นละลาคิดมาก แล้วก็ไม่อยากควบคุมจิตใจของละลาด้วย เพราะงั้นแล้ว...ละลาหายโกรธฉันเถอะนะ ฉันไม่เคยอยากเห็นละลาเสียใจเลย”

“ไม่จริง คุณโกหก ถ้าไม่อยากเห็นละลาเสียใจ งั้นก็เอาย่าของละลากลับมาสิ”

“ฉันเอากลับมาให้แล้วนี่ไง”

“...” สีหน้าของละลามีแต่คำถาม ถึงสิ่งที่เขาพูดถึง ก่อนจะใจสั่นเมื่อได้ยินเขาอธิบายถึงคำพูดที่ว่านั้นอย่างลงรายละเอียดให้เข้าใจชัดเจนยิ่งขึ้น

“...เธออยู่ในท้องของละลาแล้ว”

“ฮึก คุณโกหก...”

“ฉันไม่เคยพูดคำโกหกออกจากปากหรอก ละลาเชื่อใจฉันได้”

“ฮืออ ไม่เอาแบบนี้สิ ละลาอยากได้ย่าคืน ย่าที่เป็นย่า ฮืออ!” เธอฟุบหน้าลงร้องไห้กับอกแกร่งของชายเจ้าของร่างที่เธอนอนทับอยู่

แม้จะรู้สึกเสียใจที่คำขอของเธอไม่เป็นจริง แต่การได้ยินสิ่งที่เขาพูดบอกก็ทำใจเธอรู้สึกดีขึ้นมาได้นิดหน่อย และหากว่ามันเป็นเรื่องโกหกจิตใจของเธอกลับบอกให้เชื่อคำโกหกเหล่านั้น และเดินหน้าไปต่อกับหน้าที่ของเธอ ไม่ใช่การเป็นหลานที่ดีอย่างที่เคยทำมา แต่ต้องเป็นแม่ที่ดีให้กับเด็กคนนี้ที่กำลังจะเกิดมาแทน...

เธอใช้เวลาอยู่นานในการทำความเข้าใจกับเรื่องที่ซานอธิบายให้ฟัง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องพวกนี้ที่ได้ยินเขาพูดจะเป็นความจริง และการเป็นแม่คนของเธอจะได้เริ่มต้นขึ้นแล้วจริง ๆ

ซานพาละลาเดินออกจากสวนในห้องสมุดกลับเข้ามาที่บ้าน แม้เธอจะยังมีท่าทางน้อยใจ ไม่อยากสบตาหรือแม้แต่มองหน้าเขาเท่าไหร่ แต่เรื่องที่ได้ยินก็ทำให้เธอคิดไม่ตกจนเกิดคำถามมากมายขึ้นภายในหัว และก็มีแค่เขาเท่านั้นที่จะสามารถตอบความสงสัยของเธอได้

“ใครเรียกหมอมา?”

“ฉันเรียกมาเอง ละลาจะได้หายสงสัยคาใจไง ว่าเรื่องที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”

“...” ตอนนั้นเธอเองก็กำลังคิดว่าจะตรวจให้แน่ใจ เพราะเธอยังไม่อาจเชื่อคำพูดของเขาได้อย่างเต็มร้อย อาจจะเพราะยังรู้สึกคลางแคลงใจในตัวของเขาอยู่

ละลายอมให้ความร่วมมือกับคุณหมอที่เดินทางมาถึงที่บ้าน นั่นก็เพื่อไขข้อสงสัยภายในใจของเธอ และแน่นอนว่าสิ่งนั้นเกิดขึ้นจริง ซึ่งเธอไม่รับรู้ถึงความผิดแปลกไปของร่างกายเธอเลย ทุกอย่างยังคงปกติจนยากที่จะเชื่อว่าสิ่งนั้นเกิดขึ้นแล้วจริง ๆ หากไม่มีผลตรวจจากแพทย์ยืนยัน

“ยินดีด้วยนะครับ คุณละลาตั้งท้องได้สองสัปดาห์แล้ว...”

“...” สองสัปดาห์

ช่วงเวลาที่เธอตั้งท้อง มันสอดคล้องกับช่วงเวลาที่เธอสูญเสียคุณย่าไปพอดี สิ่งที่เขาพูดมันเลยยิ่งตอกย้ำว่าอาจเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ที่ว่าเขานำย่าของเธอมาคืนให้แล้ว แต่อาจจะไม่ได้มาในรูปลักษณ์หรือสถานะเดิม

“ผมจะให้ภรรยาฝากครรภ์กับคุณหมอ แต่คงจะต้องรบกวนคุณหมอเดินทางมาที่นี่เป็นประจำทุกเดือนแทน...” ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอร่างกายแข็งแรงดีและมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดที่เธอตั้งท้องลูกของเขา แต่ละลาก็ควรจะได้รับขั้นตอนการดูแลจากหมอเหมือนอย่างคนท้องคนอื่น ๆ เพราะเนื่องจากเธอยังเป็นมนุษย์และมีชีวิตจริงอยู่บนโลก

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ ตามที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้า ผมจะมาตรวจเช็คให้ที่นี่เมื่อถึงกำหนดการนัดพบในครั้งหน้า และจนกว่าจะถึงกำหนดคลอดครับ...”

“ขอบคุณมากครับ”

ซานจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อย ทั้งเรื่องการใช้จ่ายที่ต้องใช้เงินมากขึ้นกว่าปกติมากกว่าคนท้องทั่วไปหลายสิบเท่าตัว แต่เพื่อความสะดวกสบายของผู้เป็นภรรยาแล้ว เขาไม่เห็นว่าจะไม่คุ้มค่าตรงไหน เพราะเงินที่เสียออกไปมันเล็กน้อยมาก ๆ จนไม่รู้สึกกระทบกับคลังสมบัติมหาสารที่เขามีอยู่เลย

“ฝากไปส่งคุณหมอทีนะ ฉันจะพาละลาขึ้นไปพักบนห้อง...” ซานพูดบอกกับแม่บ้าน ซึ่งเวลานี้เขามีอำนาจไม่ต่างจากเจ้าบ้านเลย และความจริงก็เป็นเช่นนั้น

“...” ฉันกำลังจะเป็นแม่คนแล้วจริง ๆ เหรอ นี่มันเรื่องจริงเหรอ?

“ถ้ามีอะไรที่ยังสงสัยอยู่ ถามฉันสิ ฉันจะตอบให้...” เขาได้ยินว่าเธอยังรู้สึกติดใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัวนี้ จึงอยากอธิบายให้เธอเข้าใจ เพราะตอนนี้เป็นเวลาที่สมควรแก่การพูดความจริงทุกเรื่องที่เขาปิดซ่อนเธอไว้

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds