24. Part : THE END.

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : THE END.

--------------------------------------------------------------------------

หกปีต่อมา...

ชีวิตของละลาที่ผ่านมาจนถึงเวลานี้เธอเติบโตขึ้นมาก อาจจะเพราะความเป็นแม่ที่เธอได้รับหน้าที่ ทว่าความสวยสง่าของเธอยังดูเป็นเช่นเดิม เหมือนว่าอายุของเธอถูกสตาฟไว้เพียงแค่วัยยี่สิบห้าปี แม้ว่าอายุจริงจะเข้าเลขสามเต็มตัวแล้วแต่เธอก็ยังดูงดงามไม่เปลี่ยน

ส่วนท่านซาตานเอง เขาเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีเสมอ อย่างที่ละลาไม่เคยต้องระแวงหรือไม่ไว้ใจอะไรในตัวของผู้เป็นสามีเลย เขายังคงความหล่อเหลาไว้เช่นเดิมแรงก็ดีไม่มีตก คงมีเพียงแค่ลูกชายวัยหกขวบ ที่มีพัฒนาการโตวันโตคืนให้น่าตื่นเต้นตามอยู่เสมอ

เซนต์มีส่วนสูงถึงร้อยสามสิบเซนติเมตร เมื่อเทียบกับเพื่อนในชั้นเรียนแล้วเขามีส่วนสูงที่มากกว่าใคร อาจเพราะดีเอ็นเอที่สืบทอดระหว่างพ่อมาสู่ลูก และนอกจากร่างกายที่โตกว่าเด็กรุ่นเดียวกันแล้ว ความคิดของเขาก็โตกว่าวัยด้วยเช่นกัน เซนต์เป็นเด็กที่ฉลาดแต่ไม่ทะนงตน แม้จะรู้ว่าตัวเขาเป็นเด็กที่พิเศษกว่าคนทั่ว ๆ ไป เขาก็ยังอ่อนโยนและเข้มแข็งในแบบที่เป็นเขา แต่ถึงอย่างนั้นในสายตาของผู้เป็นแม่ เขาก็ยังเป็นเด็กน้อยเสมอ...

“เซนต์ลูก ไม่ไปเล่นใกล้สระบัวแบบนั้นนะครับ มันอันตราย...”

แม้ละลาจะรู้ว่าลูกชายของเธอเป็นเด็กที่พิเศษกว่าใคร รู้ว่าเขาจะไม่เกิดอันตรายจนถึงแก่ชีวิตง่าย ๆ แต่ถึงอย่างนั้น สัญชาตญาณความเป็นแม่ก็บอกให้เธอนั้นคอยระวังความปลอดภัยให้กับลูกชายอยู่ดี

“ครับคุณแม่” หนุ่มน้อยวัยห้าขวบตอบรับคำสั่งแม่ของเขาอย่างไม่ดื้อดึง

เขาเดินให้ห่างสระบัวจากจุดที่ยืนอยู่เดิม ถอยหลังมาห้าก้าวใหญ่ เพื่อให้ผู้เป็นแม่เห็นว่าเขาอยู่ในระยะที่ปลอดภัยหายห่วง และเปลี่ยนไปใช้สายตามองความสวยงามของสระบัวแทน

“ผมชอบที่นี่ครับ รู้สึก เย็นสบายทั้งกายทั้งใจเลย...” เขาชอบพูดอะไรแบบนั้น ประโยคที่ดูจะไม่เหมาะกับอายุของเขาเท่าไหร่ แต่ก็เป็นเรื่องที่คุ้นชินของผู้เป็นแม่ดี

“ย่าทวดของลูกก็ชอบที่นี่เหมือนกัน เธอชอบพูดแบบนั้น ตอนที่แม่พามานั่งรับลมเย็น ๆ ที่นี่...” ละลาพูดบอกกับลูกชายของเธอ ซึ่งเซนต์รับรู้เรื่องย่าทวดของเขามาเสมอ นั่นก็เพราะได้ยินคุณแม่พูดให้ฟังอยู่บ่อย ๆ ถึงความดีมากมายของคนที่เขาไม่มีโอกาสได้พบหน้า

“ว่าแต่...คุณพ่อไปไหนเหรอครับ ผมไม่เห็นท่านตั้งแต่เช้าแล้ว”

“คุณพ่อออกไปทำธุระน่ะ เดี๋ยวก็คงกลับแล้วล่ะ...”

“คุณพ่อมีธุระให้ต้องไปทำด้วยเหรอครับ?” ปกติแล้วหนุ่มน้อยไม่เคยเห็นว่าพ่อของเขาต้องออกไปทำงานที่ไหน จะอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ที่บ้านตลอด มันจึงทำให้เขาเกิดความสงสัยขึ้น

“...แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าธุระของคุณพ่อคืออะไร”

ตอนแรกละลาเองก็ไม่ได้สงสัยว่าสามีของเธอมีธุระอะไรให้ต้องออกจากบ้านไปจัดการ ทว่าตอนนี้เธอเริ่มจะสงสัยเหมือนอย่างที่ลูกชายของเธอสงสัยแล้ว และเห็นว่าขับรถออกจากบ้านไปด้วย นั่นยิ่งทำให้ดูผิดปกติเข้าไปใหญ่...

“เขาออกไปไหนของเขานะ...”

ภายในบ้าน...

“ละลากับเซนต์อยู่ไหน?” ซานที่เพิ่งกลับมาถึงบ้าน เอ่ยถามกับป้าแม่บ้านที่อยู่บริเวณนั้นพอดี เพราะต้องการรู้ว่าเป้าหมายของเขายังไม่ไหวตัวรู้ เกี่ยวกับเรื่องที่เขาแอบทำอยู่

“อยู่ที่สระบัวหลังบ้านค่ะนายท่าน”

“ดี งั้นไปถ่วงเวลาเธอที อย่าเพิ่งให้ละลากลับมาที่นี่”

“เอ่อ ได้ค่ะนายท่าน”

“เธอ ไปขนของหลังรถลงมา แล้วเอาไปไว้ที่ห้องนั่งเล่นเล็กชั้นบน อย่าให้แตกหักเข้าใจไหม” เจ้าบ้านหันไปสั่งงานกับสาวใช้อีกคน

“ค่ะนายท่าน”

“เฮ้อ ทำตัวให้เหมือนมนุษย์มันยากจริง ๆ” ซานพูดบ่น เมื่อวันนี้เขารับบทบาทมนุษย์เต็มตัวหนึ่งวัน เพราะต้องกันเตรียมการทุกอย่างด้วยตัวเอง เขาไม่อยากที่จะต้องพึ่งพาพลังพิเศษที่มี เพราะเรื่องที่ทำอาจจะดูไม่พิเศษเท่าที่ควร หากเสกสรรอะไรขึ้นตามใจนึกคิดเหมือนอย่างที่เคยทำ

เรื่องนั้นเคยดูเป็นเรื่องพิเศษในสายตาของภรรยา ทว่าเวลาผ่านไปละลาก็ไม่ได้มองเช่นนั้นแล้ว เธอเริ่มชินกับสิ่งที่เกิดขึ้น จนบางครั้งก็ไม่ได้ตื่นเต้นกับของขวัญที่สามีเสกมาให้

เขาจึงตั้งใจที่จะทำทุกอย่างด้วยตัวเองในวันสำคัญของภรรยาวันนี้ ทั้งการออกไปเลือกซื้อเค้ก การเลือกซื้อของขวัญ รวมถึงดอกไม้และลูกโป่งที่จะใช้ตกแต่งในปาร์ตี้วันเกิดแสนพิเศษในเย็นนี้อีกด้วย แม้จะเป็นเรื่องที่ยุ่งยากและไม่เคยทำมาก่อน แต่เขาก็ทำมันอย่างตั้งใจ แอบทำสิ่งเหล่านั้นอยู่ลำพังลับ ๆ ไม่ให้ใครรู้แม้แต่ลูกชาย เพราะกลัวว่าแผนการจะแตกก่อนที่จะได้เซอร์ไพรส์เมีย…

ห้องทานอาหารมื้อเย็น…

ทั้งสามคนมารวมตัวกันอยู่ที่ห้องทานข้าวในมื้อเย็น ซึ่งสองแม่ลูกคุยกันว่าพวกเขาจะไม่ก้าวก่ายหรือถามถึงธุระที่ผู้เป็นพ่อออกไปทำนอกบ้าน เพราะหากว่าเขาเต็มใจที่จะบอกก็คงจะเล่าให้ทั้งสองคนฟังเอง

ละลาปลูกสอนให้ลูกชายเคารพสิทธิของผู้อื่น ซึ่งเซนต์ก็รับฟังคำสอนนั้นและเข้าใจเป็นอย่างดี แต่เขาเป็นห่วงแม่ กลัวว่าธุระที่พ่อแอบไปทำนอกบ้านจะเป็นเรื่องไม่ดี หากเป็นเช่นนั้นเขาควรจะปกป้องความรู้สึกของแม่ไว้ด้วยการสืบหาข้อเท็จจริง…

(คุณพ่อไปไหนมาเหรอครับ?) เซนต์เอ่ยถามพ่อของเขาไปในความคิด ขณะที่นั่งร่วมโต๊ะทานอาหารด้วยกัน

(พ่อไปทำธุระมา)

(ธุระอะไร บอกได้หรือเปล่าครับ)

(ไม่ต้องรู้หรอก ถึงเวลาเดี๋ยวก็รู้เอง)

(ไม่ได้แอบไปทำเรื่องไม่ดีลับหลังคุณแม่ใช่ไหมครับ)

(คิดว่าพ่อเป็นคนแบบนั้นหรือไง ถึงได้ตั้งคำถามอะไรแบบนี้)

(ก็มันน่าสงสัยหนิครับ ปกติพ่อไม่เคยมีธุระ ไม่เคยออกจากบ้านไปทำงานแต่วันนี้ไปไหนมาก็ไม่บอกผมกับคุณแม่เลย…)

“พ่อลูกแอบคุยอะไรกันคะ จ้องตากันไม่กระพริบเชียว” ละลาที่สังเกตเห็นว่าพ่อลูกโฟกัสไปที่ฝ่ายตรงข้ามมากกว่าจานข้าวตรงหน้า เธอจึงสงสัยว่าพวกเขากำลังแอบคุยอะไรกันในความคิด โดยที่กีดกันไม่ให้เธอรู้เรื่อง

“เปล่าหรอกครับ พ่อก็แค่ คิดว่าลูกเราสูงขึ้นอีกหรือเปล่า เพิ่งจะประถมหนึ่งเอง ตัวโตเร็วจริง ๆ” (ความคิดก็โตเร็วด้วยเหมือนกัน)

“งั้นเหรอคะ คิดว่าแอบคุยอะไรกันแล้วปิดไม่ให้แม่รู้ซะอีก…”

(คุณพ่อโกหกคุณแม่ทำไมครับ เราไม่ได้คุยกันเรื่องนั้นสักหน่อย?)

“สงสัยมากจริง” ซานหลุดปากพูดกับลูกชายของเขาที่ตั้งคำถามในหัวไม่หยุด

“คะ? แม่ก็แค่ถามเอง ทำไมพ่อต้องอารมณ์เสียใส่ด้วย”

“ปะ…เปล่า ไม่ใช่แบบนั้นครับ พ่อไม่ได้ว่าแม่นะ” ซานรีบแก้ตัวกับเมียของเขา ทว่าดูเหมือนจะไม่ทันการ ละลารู้สึกน้อยใจเขาไปแล้ว

“…”

“เรารีบทานข้าวกันดีกว่านะ พรุ่งนี้เซนต์ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่หรือไง รีบกินข้าวได้แล้ว กินเสร็จแล้วจะได้ขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน…”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารตอนนั้นเปลี่ยนไปเพราะลูกชายหัวไวที่จับสังเกตพิรุธพ่อของเขาได้ ว่ามีบางสิ่งที่ผู้เป็นพ่อปิดบังซ่อนเร้นเขาและแม่ของเขาอยู่ ซึ่งเขาก็กลัวว่ามันจะเป็นเรื่องไม่ดี เช่นการมีแม่ใหม่ใจร้ายอย่างที่เพื่อนที่โรงเรียนนำมาพูดบอกเพื่อนร่วมชั้น

ทว่าสิ่งที่เซนต์คิดเป็นเพียงแค่จินตนาการล้ำลึกของเด็ก ๆ เท่านั้น ความจริงแล้วพ่อของเขาแอบทำเรื่องที่ดี ลับหลังแม่ของเขาอยู่ต่างหาก แต่เพียงแค่เปิดเผยให้รู้ตอนนี้ยังไม่ได้…

หลังจากทั้งสามคนทานข้าวเสร็จ เวลานี้ก็เป็นเวลาที่เหมาะที่ควรแก่การจัดวางทุกอย่างให้ลงล็อกเข้าที่ ซานพาละลาเดินกลับขึ้นห้องนอน และในช่วงที่เธออาบน้ำอยู่ในห้อง เขาก็ออกมาเตี๊ยมกับลูกชายถึงแผนการสำคัญนี้

“จริง ๆ เลยลูกคนนี้ เกือบทำแผนพ่อแตกแล้วไหมล่ะ?”

“ก็คุณพ่อไม่บอกก่อนล่ะครับ”

“ก็บอกแล้วนี่ไง…ไปเร็ว ไปแอบกัน” ซานพูดบอกกับลูกชายหลังจากที่อธิบายแผนการเซอร์ไพรส์วันเกิดเมียให้เซนต์เข้าใจ “อย่าลืมที่ฉันบอกนะ”

“ค่ะนายท่าน” แม่บ้านขานรับคำสั่งของนายท่านที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้า เกี่ยวกับเรื่องที่เธอต้องพูดบอกละลา ในตอนที่นายหญิงของบ้านมองหาใครไม่เจอ ทั้งสามีและลูกชาย

และเมื่อละลาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จพร้อมที่จะเข้านอน ทว่าสามีของเธอไม่ได้อยู่ภายในห้องอย่างที่คาดการไว้ เขาหายออกไปโดยที่ทิ้งความสงสัยไว้ภายในใจเธอมากมาย

“ทำไมวันนี้เขาทำตัวน่าสงสัยจังนะ”

ละลาเดินออกไปดูที่ห้องนอนของลูกชาย แต่ก็ไม่พบว่าซานอยู่ที่นั่น ไม่พบแม้กระทั่งตัวเซนต์เจ้าของห้อง “หายไปไหนกันทั้งพ่อทั้งลูกเนี่ย?”

“หาอะไรอยู่เหรอคะคุณละลา”

“เห็นตาเซนต์กับคุณซานหรือเปล่าคะ?”

“อ้อ เห็นว่าทั้งสองคนเดินไปที่ห้องนั่งเล่นเล็กนะคะ”

“ชั้นล่างหรือชั้นบนคะ”

“ชั้นบนค่ะ”

“พากันไปเล่นเกมส์เหรอ?” ละลาก้าวเท้าเดินไปก็ตั้งคำถามไป

จนเมื่อเธอเดินมาถึงที่ ก็เห็นว่าไฟภายในห้องปิดมืดสนิท ทว่ามีเพียงแสงไฟเล็ก ๆ จากเปลวเทียน และใบหน้าของชายทั้งสองคนที่เธอรักโผล่สะท้อนแสงไฟสีเหลืองนวลออกมา ก่อนที่จะมีเสียงเพลงดังขึ้นจากทั้งคู่

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู~ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู~

“อะไรกันเนี่ย” ละลาพูดคำนั้นออกมาทั้งน้ำตา

เธอไม่คิดว่าจะถูกสามีเซอร์ไพรส์เช่นนี้ เพราะปกติแล้วเขาไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน ในทุกวันเกิดที่ผ่านมา ก็เป็นเหมือนวันธรรมดาทั่วไปที่จะมีของขวัญให้เป็นปกติ แต่ครั้งนี้วันเกิดของเธอดูจะต่างออกไป มันเป็นความธรรมดาที่แสนล้ำค่าสุด ๆ

“เป่าเค้กสิครับคุณแม่”

“พ่อตั้งใจทำให้ทั้งหมดนี่เลยนะ แม่ชอบหรือเปล่า”

“…” ละลาพยักหน้าตอบรับความรู้สึกดีที่เธอได้รับจากสามี “ขอบคุณนะคะ”

ฟู่~

“พ่อรักแม่นะครับ” เขาบอกรักภรรยาในตอนที่เธอเป่าเทียนเสร็จ และรับรู้ได้ว่าเธอประทับใจกับของขวัญชิ้นพิเศษที่เขาตั้งใจทำให้มากแค่ไหน อาจมากกว่าของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยมอบให้กับเธอด้วยซ้ำ

“แม่ก็รักพ่อค่ะ รักลูกชายของแม่ด้วย” เธอไม่ลืมที่จะบอกรักหนุ่มน้อยอีกคนที่เป็นพยานรักของเธอและซาน

“ผมก็รักพ่อกับแม่ครับ^^”

บางทีความธรรมดา ก็อาจจะกลายเป็นความพิเศษที่สมบูรณ์แบบที่สุด โดยที่เราไม่จำเป็นต้องขอพรวิเศษจากเทพหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหน…

END.

sds

Thank you for your support • I Love You 3000

♡ขอบคุณทุกๆ การซัพพอร์ต ฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะคะ เพื่อจะได้ไม่พลาดการอัปเดตนิยายเรื่องใหม่♡