บทที่ 1

คอมเมนต์เลื่อนผ่านไปเร็วจนฉันอ่านแทบไม่ทัน

"ถ้าออกจากตระกูลแล้ว ทำไมไม่มาอยู่กับเราล่ะ ส่วนแบ่งที่เธอเคยได้ ตรงนั้นให้เท่าไหร่ ฉันให้เพิ่มสามเท่าเลย"

"สามเท่า? นั่นเรียกข้อเสนอด้วยเหรอ ไอริส มาหาฉันดีกว่า เธออยากได้อาณาเขตเท่าไหร่ หรืออยากได้คนสักกี่คน จัดให้ได้หมด"

โซเรน นักค้าอาวุธที่ฉันเคยร่วมงานด้วย ส่งข้อความมาเช่นกัน

“ไอริส เราเพิ่งปิดดีลกันเมื่อสัปดาห์ก่อนเอง ทำไมเธอถึงออกไปแล้วล่ะ?”

ฉันพิมพ์ตอบกลับไป

"เสียใจด้วยนะ พอดีทางตระกูลเขี่ยฉันทิ้งแล้วล่ะ ไว้ให้คนใหม่มารับช่วงบัญชีนี้แทนก็แล้วกัน"

เขาเงียบไปอึดใจใหญ่ก่อนจะถามด้วยความไม่อยากเชื่อว่า "ไอริส พวกเขาเขี่ยเธอทิ้งเนี่ยนะ? ตระกูลวินเซนต์เพี้ยนไปแล้ว หรือว่าตั้งใจจะเจ๊งกันแน่เนี่ย?"

ฉันไม่ได้ตอบอะไร แล้วข้อความใหม่ก็เด้งเข้ามา

“ถ้าเธอไม่อยู่แล้ว งั้นลืมดีลนี้ไปได้เลย”

เมื่อมองหน้าจอที่เต็มไปด้วยข้อความ ความหงุดหงิดทั้งหมดจากการถูกตัดขาดก็ค่อยๆ เลือนหายไป ฉันยิ้มออกมา

ตลอดสิบปีในโลกใต้ดิน ฉันได้กุมช่องทาง เครือข่ายผู้ติดต่อ และสายธุรกิจไว้มากมาย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีคนนับไม่ถ้วนพยายามดึงตัวฉันไปอยู่ด้วย ข้อเสนอแต่ละครั้งดีกว่าครั้งก่อน แต่ไม่เคยมีข้อเสนอใดทำให้ฉันหวั่นไหว

ทั้งหมดเป็นเพราะความผูกพันที่ฉันมีกับวินเซนต์

หลายปีก่อน ระหว่างความขัดแย้งภายในตระกูล ดอนวินเซนต์ถูกต้อนจนมุมอยู่ที่ท่าเรือ ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

ฉันบุกเข้าไปเพียงลำพัง เรียกคนและอาวุธมาเสริม ก่อนพลิกสถานการณ์กลับมาได้

หลังจากนั้น วินเซนต์ประกาศต่อหน้าผู้อาวุโสทุกคนว่า ครึ่งหนึ่งของตระกูลนี้เป็นของฉัน

นั่นคือเหตุผลที่ฉันอยู่ต่อ

ในเวลาหลายปีนับจากนั้น ฉันเปิดเส้นทางส่งเสบียงให้ตระกูล ยึดครองอาณาเขต และควบคุมแม้กระทั่งตำรวจที่รับมือยากที่สุดให้อยู่หมัด

ลูกน้องภายใต้การดูแลของฉันทำเงินได้มากขึ้นทุกปี

แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทุกสิ่งทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนไป

เมื่อสัปดาห์ก่อน เคลลี่เข้ามารับช่วงกิจการท่าเรือ ลืมจ่ายเงินใต้โต๊ะให้ศุลกากร จนทำให้สินค้าทั้งลำเรือถูกยึด เกือบทำให้ตระกูลต้องสูญเสียเงินหลายสิบล้าน

ฉันชี้ให้เห็นความผิดพลาดของเธอ แต่เย็นวันเดียวกันนั้น คู่หมั้นของฉัน เอเดน กลับมาหาฉันเพราะฉันทำให้เธอขายหน้า และระงับส่วนแบ่งของฉันจากสายธุรกิจหนึ่ง

สามวันก่อน เคลลี่หยิบยกเรื่องการบริหารงานแบบมนุษยธรรมขึ้นมาอ้าง แล้วสั่งถอนกำลังคนออกจากทุกจุดตรวจตามเวลาเป๊ะ คืนนั้นเอง คู่แข่งฉวยโอกาสบุกเข้ามาทำลายโกดังสินค้าของเราไปถึงสามแห่ง

ฉันพาคนออกไปจัดการเรื่องนี้ข้ามคืน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำกล่าวหาว่าฉันหัวโบราณ ใจร้าย และจงใจเล่นงานคนรุ่นใหม่

จากนั้นก็มีประกาศระดับสูงปรากฏขึ้นในกลุ่มแชตของตระกูล

[มีผลทันที เคลลี่ ดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการหลักของตระกูล พร้อมอำนาจสิทธิ์ขาดในทุกสายธุรกิจ]

ตามมาด้วยข้อความเห็นด้วยและประจบประแจงเป็นพรืด รวมถึงจากปากของคนที่ฉันลงมือฝึกฝนมากับมือด้วยซ้ำ

การได้อ่านข้อความเหล่านั้นทำให้ฉันมองเห็นทุกอย่างได้อย่างแจ่มชัด

ที่นี่ไม่ได้เป็นสถานที่สำหรับฉันมานานมากแล้ว

“ไอริส กำลังเก็บของจะไปแล้วเหรอ?”

เคลลี่ก้าวเข้ามาในสำนักงานด้วยรองเท้าส้นสูง โดยมีเอเดน คู่หมั้นของฉันเดินตามหลังมา

เธอกลอกตามองแฟ้มเอกสารที่คัดแยกไว้ครึ่งๆ กลางๆ แล้วแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

“เก็บให้เรียบร้อย แล้วจัดห้องที่เหลือให้เป็นระเบียบด้วยล่ะ ไหนๆ นี่ก็เป็นงานสุดท้ายที่เธอจะได้ทำให้ตระกูลแล้ว”

ฉันเมินเธอแล้วก้มหน้าก้มตาเก็บของต่อไป

เมื่อเห็นฉันไม่ตอบ เธอก็เดินเข้ามาผลักฉัน "ทำเป็นฟอร์มอะไรอยู่ได้ ต่อให้เธอจะเป็นผู้อาวุโสมาสิบปีแล้วยังไงล่ะ? ในเมื่อฉันบอกให้เธอไป เธอก็ต้องไปสิ"

ฉันหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็นแล้วเงยหน้ามองเธอ

"อย่างนั้นหรอกเหรอ? วินเซนต์ ลุงของเธอรู้เรื่องที่เธอเขี่ยฉันทิ้งหรือเปล่าล่ะ?

"หรือว่านี่เป็นการตัดสินใจที่เธอคิดขึ้นมาเองเออเองทั้งหมดกันแน่?"

วินเซนต์เดินทางไปต่างประเทศอยู่หลายวันเพื่อจัดการข้อพิพาทระหว่างแก๊ง โดยมีคำสั่งเด็ดขาดห้ามรบกวนเด็ดขาดไม่ว่าจะมีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรก็ตาม

ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเขาไม่รู้เรื่องที่ฉันถูกเขี่ยทิ้งเลยสักนิด

ไม่มีดอนคนไหนอยากจะเขี่ยผู้อาวุโสที่กุมชะตากรรมครึ่งหนึ่งของตระกูลเอาไว้ในมือทิ้งหรอก

แววตาของเคลลี่ไหวระริกด้วยความรู้สึกผิด แต่เธอก็ยังเชิดคางขึ้นสูงอยู่ดี

"คุณลุงรักฉันจะตาย ถ้าฉันเขี่ยเธอทิ้ง ท่านก็ต้องเข้าข้างฉันอยู่แล้ว!

"ฉันว่าคนข้างนอกนั่นไม่มีใครเขาต้องการเธอหรอก เธอถึงได้มายืนทำท่าขู่ฉันอยู่ตรงนี้ไงล่ะ!"

เอเดนเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"พอได้แล้ว! ตอนนี้เคลลี่เป็นคนบริหารตระกูลแล้วนะ ไอริส ให้เกียรติกันบ้างสิ!

"ออกไปให้มันดูมีศักดิ์ศรีหน่อย อย่าให้ฉันต้องเป็นคนโยนเธอออกไปเองเลยนะ!"

ฉันมองหน้าทั้งสองคนแล้วอมยิ้ม

"เอเดน นี่คือเส้นทางที่นายเลือกเองนะ อย่ากลับมาอ้อนวอนฉันทีหลังก็แล้วกัน

"แต่นายแน่ใจจริงๆ เหรอว่าเคลลี่จะรักษาตำแหน่งนี้เอาไว้ได้?"

เคลลี่ขมวดคิ้วอ้าปากจะเถียง

ฉันชิงพูดตัดหน้าเสียก่อนด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

“เธอรู้รหัสติดต่อของทุกสายธุรกิจที่ตระกูลดำเนินการหรือเปล่า? เธอรู้ไหมว่าอะไรจะทำให้หัวหน้าของแต่ละเขตไม่พอใจ?

“เก้าอี้ตัวนั้นไม่ใช่ที่ให้เด็กอย่างเธอมาใช้อำนาจข่มคนอื่น เอา ‘การปฏิรูป’ ที่เธอภูมิใจนักหนาออกมาใช้จริงเมื่อไร มันก็เป็นได้แค่เรื่องตลก

"เธอควรภาวนาให้ไม่มีอะไรผิดพลาดจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นเธออาจจะต้องร้องไห้แล้วคลานกลับมาอ้อนวอนฉันทีหลังแน่"

ฉันหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมาแล้วเดินออกไป

"ร้องขอให้เธอกลับมางั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" เคลลี่ตะโกนไล่หลังมาด้วยความสติแตก "ส่งไฟล์ลูกค้าทุกคนกับทุกช่องทางที่เธอมีมาให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

ฉันไม่ได้ชะลอฝีเท้า เพียงชี้ไปที่แฟ้มเอกสารบนโต๊ะ

“อยู่ในนั้นหมดแล้ว จากนี้ก็จัดการกันเองแล้วกัน”

ฉันเดินออกจากอาคารไป สำนักงานใหญ่ของตระกูลด้านหลังเงียบงัน และไม่มีใครตามฉันออกมาแม้แต่คนเดียว

ฉันไม่ได้เสียใจ ฉันแค่อยากรู้

เมื่อไม่มีใครคอยออกหน้าจัดการปัญหาที่พวกเขาก่อไว้ คนพวกนี้จะยังนั่งกินส่วนแบ่งก้อนโตและใช้ชีวิตสุขสบายเหมือนที่ผ่านมาได้อีกหรือไม่?

แล้วตระกูลนี้จะเดินหน้าไปทางไหนต่อจากนี้กันล่ะ?