로그인공유
บทที่ 449
최신 챕터
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 452
ครอบครัวของเราพากันเข้าไปพักในห้องนั่งเล่นของวิลล่าที่มีระบบถ่ายเทอากาศแบบเปิดโล่ง ดีไซน์ภายในของตัวอาคารสวยจนสบายตา และยิ่งขับบรรยากาศความหรูหราออกมาอย่างชัดเจน"แม่ขอไปนอนพักในห้องเลยนะ บัญญัติ แม่จะนอนชดเชยให้ยาวถึงเที่ยงไปเลย" แม่บอกลา พลางเดินโซเซไปด้วยความเหนื่อยล้า"ห้องใหญ่ของแม่อยู่ชั้นล่างทางขวามือนั่นครับ เดี๋ยวให้คนรับใช้ช่วยยกของแม่เข้าไปให้ตอนนี้เลย""ฉันก็ขอไปอาบน้ำอุ่นก่อนดีกว่า ตัวเหนียวมากเลย เหงื่อผสมฝุ่นถนนเต็มไปหมด" อัญชัญเสริม พลางลากกระเป๋าใบเล็กของเธอเดินออกไป "ไปกันเถอะ ดารา เรานอนห้องเดียวกันที่ชั้นสองดีกว่า จะได้กว้างๆ""ไปค่ะ พี่อัญชัญ! ดาราอยากแช่อ่างน้ำอุ่นนานๆ!"ผมปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายไปยังห้องของตัวเอง เพื่อทำความสะอาดร่างกายกันให้เต็มที่"คุณอยากไปดูห้องของเราตอนนี้ไหม ลลิตา?" ผมถามพลางหันไปมองหญิงสาวข้างตัวแต่ยังไม่ทันที่ผมจะก้าวไปทางโถงห้องพัก เธอก็ขยับตัวไปก่อนแล้ว ลลิตาดึงฝ่ามือของผมโดยไม่พูดอะไรมากเพื่อให้เดินตามเธอไป เธอพาผมเดินผ่านห้องนั่งเล่นไปยังบริเวณระเบียงไม้ของตัวอาคารเรายืนเคียงข้างกันตรงริมราวระเบียงไม้สักที่แข็งแรงมาก ทิวทัศน์ตร
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 451
เครื่องบินลงจอดอย่างนุ่มนวลมากบนรันเวย์ลาดยางของเกาะส่วนตัวแห่งนี้ในช่วงใกล้เช้า"พวกเราถึงเกาะแล้ว!" ดาราร้องอย่างดีใจ พลางเอาจมูกแนบกระจกหน้าต่างเครื่องยนต์ของเครื่องบินค่อยๆ ดับสนิท เมื่อลำเครื่องหยุดลงในพื้นที่จอดพิเศษ ผมรีบปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วลุกขึ้นยืนยืดกล้ามเนื้อที่แข็งตึงไม่น้อย"เอาล่ะ ทุกคนเตรียมตัวลงได้แล้ว ของติดตัวอย่าให้ลืมไว้ในห้องโดยสารนะ" ผมสั่งพลางเดินนำไปทางประตูทางออก"ฉันแทบจะรอไม่ไหวแล้ว อยากไปนอนแผ่บนเตียงนุ่มๆ ในวิลล่าจังเลย" อัญชัญบ่นพลางลากกระเป๋าใบเล็กของตัวเองพวกเราทั้งห้าคนมารวมตัวกันที่หน้าประตูหลักของเครื่องบิน ระหว่างรอเจ้าหน้าที่ภาคพื้น แอร์โฮสเตสคนคนหนึ่งเตรียมยืนอยู่ใกล้แผงควบคุมประตูเพื่อเปิดทางออกให้พวกเราประตูไฮดรอลิกของเครื่องบินเปิดออกอัตโนมัติไปด้านนอก รับลมทะเลเขตร้อนที่สดชื่นมาก สายลมทะเลพัดปะทะใบหน้าของพวกเราทันที ทำให้รู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูกชายรูปร่างกำยำในชุดเครื่องแบบสีดำทั้งตัว ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่ตรงปลายรันเวย์"บัญญัติ พวกเขาเป็นใครน่ะ? ทำไมถึงถือปืนยาวกันแบบนั้น?" ลลิตากระซิบด้วยความกลัว พลางบีบแขนผมแน่น"ใช่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 450
อัญชัญกับดาราสุดท้ายก็มานั่งที่แถวเก้าอี้ด้านหลังพวกเรา แม่เลือกนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทางเดิน เพื่อจะได้พักผ่อนได้ทันที"ขอโทษนะคะ คุณบัญญัติ เรากำลังจะเริ่มวอร์มเครื่องยนต์แล้วค่ะ" พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินในชุดเครื่องแบบเรียบร้อยเดินเข้ามาทักพวกเรา "กรุณาคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยนะคะ""ครับ คุณ ช่วยเตรียมเครื่องดื่มอุ่นๆ ให้ครอบครัวผมหลังจากนี้ด้วยนะครับ" ผมเอ่ยขอ"ได้ค่ะ คุณบัญญัติ แล้วคุณผู้หญิงกับคุณหนูทั้งหลายต้องการรับเครื่องดื่มอะไรคะ?" พนักงานต้อนรับถามอย่างสุภาพ"ของฉันขอน้ำส้มก็แล้วกันค่ะ พี่" อัญชัญรีบตอบ"ฉันขอชาคาโมมายล์อุ่นๆ ก็พอค่ะ จะได้หลับสบายขึ้นหน่อย" ลลิตาขอพร้อมยิ้มอย่างเป็นมิตร"ดาราอยากได้นมช็อกโกแลตเย็นค่ะ พี่!""ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ คุณบัญญัติ คุณหนูทั้งสาม"พนักงานต้อนรับพยักหน้า แล้วเดินจากไปทางโซนครัวของเครื่องบินทันที ไม่นานหลังจากนั้น แรงสั่นเบาๆ ก็เริ่มรู้สึกได้ทั่วทั้งลำตัวห้องโดยสาร เครื่องยนต์ของเครื่องบินส่งเสียงเมื่อกัปตันเริ่มกระบวนการวอร์มเครื่อง"ตอนเริ่มติดเครื่องเสียงพอสมควรเลยนะ" ลลิตาพึมพำพลางดึงเสื้อแจ็กเก็ตถักของเธอให้กระชับขึ้
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 449
ผมเดินตรงไปยังห้องควบคุมความปลอดภัยที่อยู่ใกล้โรงจอดรถทันทีห้องเล็กๆ นี้เต็มไปด้วยแถวจอมอนิเตอร์และแผงปุ่มที่ส่องสว่าง ผมนั่งลงหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์หลัก เพื่อตรวจสอบสถานะความปลอดภัยรอบอาคารทั้งหมดอย่างละเอียดผมตรวจดูให้แน่ใจว่าระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติทั้งหมดของบ้านหลบภัยถูกเปิดใช้งานในระดับสูงสุดแล้ว เซ็นเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหว กล้องอินฟราเรด และสัญญาณเตือนแบบเงียบ ทุกอย่างขึ้นสถานะไฟเขียวเรียบร้อย ถ้ามีผู้บุกรุกพยายามเข้ามา บ้านหลังนี้จะล็อกตัวเองจากด้านในโดยอัตโนมัติด้วยชั้นเหล็กกล้าประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ผมก็กลับไปที่ห้องรับแขกพร้อมกระเป๋าเป้ของตัวเอง ลลิตา อัญชัญ ดารา และแม่ก็มารวมตัวกันแล้ว โดยแต่ละคนมีกระเป๋าถือของตัวเองวางอยู่บนพื้น"เอาของสำคัญมาครบแล้วใช่ไหม? ไม่มีอะไรตกหล่นเลยนะ?" ผมถามพลางมองทุกคนทีละคน"ครบหมดแล้ว บัญญัติ เสื้อผ้าสบายๆ กับยาก็ใส่กระเป๋าแล้ว" ลลิตาตอบยืนยันความพร้อมของเธอ"ฉันก็พร้อมแล้ว รีบไปกันเถอะ ฉันอึดอัดกับห้องใต้ดินนี่จะแย่อยู่แล้ว" อัญชัญบ่นอย่างใจร้อน"ไปกันตอนนี้เลย เดินตามผมมาข้างหลัง แล้วตอนลงไปให้เกาะกลุ่มกันไว้"พวกเราเดินอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 448
ผมได้แต่อึ้งไปเมื่อได้ยินคำเรียกแสนรักของเธอเมื่อกี้ ลลิตาไม่ลังเลเลยที่จะเรียกผมแบบนั้น เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอรักผมจริงๆ อะดรีนาลีนที่กระตุ้นหัวใจผมมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาค่อยๆ เริ่มสงบลงความเหนื่อยล้าและความตึงเครียดในที่สุดก็ได้รับการชดเชยจนคุ้มค่า แม้ผมจะรู้ว่านี่เป็นเพียงการคลี่คลายความขัดแย้งเบื้องต้นเท่านั้น เพราะผมยังไม่ได้เผชิญหน้ากับไพโรจน์โดยตรง"ผมสัญญาแล้วไงว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย ลลิตา?" ผมตอบกลับ พลางกอดเธอกลับอย่างอ่อนโยน"ใช่ แต่ฉันก็ยังตื่นตระหนกมากอยู่ดีที่ต้องรอนายอยู่ที่นี่"ผมค่อยๆ คลายอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้นออกจากตัว มือทั้งสองข้างของผมประคองใบหน้าสวยของเธอไว้ จากนั้นผมก็จูบหน้าผากของลลิตาอยู่นานพอสมควร หญิงสาวหลับตาลงและยิ้มหวานมากขณะมองผมจากทางห้องกินข้าวของครอบครัว มีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา อัญชัญกับดาราเดินเข้ามาหาพวกเราสองคนกลางห้องอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงทั้งสองคนเข้ามากอดแขนผมจากด้านซ้ายและขวาพร้อมกัน"นายทำให้พวกเราหัวใจจะวายตลอดจริงๆ นะ บัญญัติ" อัญชัญบ่น พลางซบศีรษะลงบนไหล่ซ้ายของผม"ขอโทษนะที่ทำให้พวกคุณเป็นห่วงตลอด ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วล่ะ" ผม
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 447
"สรุปว่าเขาจะปลอดภัย แล้วกลับมาเดินได้อีกใช่ไหมครับ หมอ?"แพทย์ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นให้คำยืนยันทางการแพทย์ด้วยวาจาเกี่ยวกับการหายดีอย่างสมบูรณ์ของบาดแผลทางร่างกายทั้งหมดของพี่กฤษณ์"ผมรับประกันได้ว่าเขาจะหายเป็นปกติทั้งหมด โดยไม่มีความพิการทางร่างกายใดๆ ภายในไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า ไม่มีเลือดออกในสมอง หรือความเสียหายของอวัยวะภายในที่ร้ายแรงเลยครับ""งั้นก็แค่แผลภายนอกใช่ไหมครับ หมอ?""มีแค่กระดูกซี่โครงซ้ายร้าวเล็กน้อยสองซี่ และแผลฉีกขาดภายนอกบางส่วนที่พวกเราเย็บเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าเขาก็ย้ายไปห้องพักผู้ป่วยวีไอพีระดับสูงที่คุณจองไว้ได้แล้วครับ"ผมถอนหายใจโล่งอกเมื่อได้รับคำยืนยันเรื่องอาการของหัวหน้ารักษาความปลอดภัยของผม ภาระหนักราวกับก้อนคอนกรีตที่กดทับอกผมมาตลอดก่อนหน้านี้ เหมือนสลายหายไปในอากาศจนไม่เหลือ"ค่อยยังชั่วหน่อย ฝากดูแลเขาให้ดีที่สุดด้วยนะครับ หมอปิยะ แล้วก็ช่วยให้แน่ใจด้วยว่าไม่มีคนนอกหรือพวกนักข่าวเข้าไปในห้องเขาได้""นั่นเป็นขั้นตอนมาตรฐานของเราสำหรับผู้ป่วยห้องวีไอพีระดับสูงอยู่แล้วครับ คุณบัญญัติ จะมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายในเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอดยี่สิบส
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
다른 추천
หลงเมียน้อย (NC20+)
สนามอารมณ์13.1K 조회수หนิงชิง
橙花7.1K 조회수ทายาทอันดับหนึ่ง
ปรมาจารย์ยูผู้เล่นควัน93.0K 조회수เกลียดที่สุด หยุดที่รัก
ฮาลาปัญ2.0K 조회수ปฏิบัติการ ตามล่า อำนาจ ของ ฮาร์วีย์ ยอร์ก
หมาป่าผู้คลั่งรักมันฝรั่ง1.2M 조회수สามีเก่าฉันไม่ใช่คนธรรมดา
เด็กเสิร์ฟไวน์95.2K 조회수หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์
เจ้าสำนัก476 조회수
