Se connecterPartager
บทที่ 5 ตัดสินใจผิด
Date de publication:
2025-05-25 19:18:44“ยินดีที่ได้ร่วมงานนะคะ” เมื่อเอกสารสัญญาถูกลายมือทั้งสองประทับเสร็จเรียบร้อย พิชชาเผยยิ้มภูมิใจก่อนจะลุกขึ้นยืนกล่าวร่วมพันธมิตร มือเล็กกำลังจะยื่นออกมาเพื่อจับมือกับอีกฝ่าย
“ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ” คนสวยถึงกับต้องชักมือกลับไว้ที่เดิม เมื่อถูกชายตรงหน้าพูดตัดบทออกมาเสียก่อน สิ้นสุดคำพูด เดนนิสไม่รอช้า สาวเท้ายาวก้าวออกไปในทันที “เดี๋ยวก่อนค่ะคุณเดนนิส“ มีหรือเธอจะยอมจบเยี่ยงนี้ ร่างเล็กรีบตะโกนตามหลัง วิ่งตามออกไป เมื่อเสียงตะโกนเธอดังลั่นออกไปทั่ว คนที่ถูกเรียกก็หยุดเดินต่อ ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาว “มีอะไรรึเปล่าครับ” “คุณพอจะมีเวลาว่างมั้ยคะ พิชอยากชวนคุณไปทานข้าวสักมื้อ เนื่องในโอกาสเพื่อนร่วมงานก็ได้ค่ะ” ปากอวบเม้มเข้ากันแน่นด้วยความประหม่าเล็กน้อย สายตาทอดมองคนตรงหน้าที่จ้องมองเธอด้วยความนิ่งเฉย หวังว่าเขาจะไม่ใจร้ายปฏิเสธเธอ.. “เดนคะ!!” เดนนิสยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ ก็มีเสียงอันคุ้นหูดังก้อนเข้ามาแทนเสียก่อน ฟางฟางรีบวิ่งแจ้นเข้ามาเกาะแขนหนา “เดนขาาา ฟางหิวแล้วค่ะ”ทำหน้าทำตาน่าสงสารพร้อมซบหน้าลงบนแขนใหญ่ “ขอโทษนะครับคุณพิชชา ผมคงต้องขอปฏิเสธ” ใบหน้าหล่อหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า พรางกล่าวปฏิเสธเธอออกไปอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันกลับไปยิ้มให้กับร่างที่เกาะอยู่ตรงข้าง “ไปกันครับฟาง เดี๋ยวผมพาไปกินข้าว” “ไปกันค่ะ” ฟางฟางยิ้มดีใจกระชับมือกอดแขนอีกคนแน่นก่อนจะหันหลังเดินออกไปพร้อมกัน ทว่าไม่ลืมที่จะหันหน้ากลับมายิ้มเยาะเย้ยพิชชาที่ยืนมองอยู่ด้านหลัง เหอะ..คิดจะแย่งเดนนิสไปงั้นหรอ กลับบ้านไปนอนฝันเอาเถอะ.. ทุกอย่างบ่งบอกอยู่ที่รอยยิ้มแห่งผู้ชนะที่ประกบอยู่บนใบหน้าฟางฟางหมดแล้ว พิชชากำมือแน่นเก็บอารมณ์ความโกรธเอาไว้ไม่ให้ทะลุออกมา ไม่เช่นนั้นฝ่ามือเล็กเธอคงไปลงอยู่บนหน้ายัยนั่นเสียตั้งแต่หันมายิ้มเย้ยเธอแล้ว “ที่ตรงนั้นจะเป็นของเธออีกไม่นานหรอก ยังไงฉันก็ต้องได้ของฉันคืน..” ดวงตาเธอแน่วแน่มากยิ่งเสียกว่าอะไร มองตามสองคนที่กอดแขนกันเดินออกไป พิชชายืนพึมพำเสียงเบาพร้อมกดความเจ็บปวดลงไปในก้นบึ้งของหัวใจ “คุณพิชจะไปไหนต่อมั้ยครับ” เสียงของทิวที่ยืนอยู่ด้านหลังดังขึ้น ทำให้พิชชาหลุดออกจากภวังค์ “ไปหายัยบรีส..” “ทานข้าวก่อนดีมั้ยครับ ยังไม่ได้ทานอะไรเลย ผมเป็นห่วง“ “ไปทานพร้อมยัยบรีสเอาก็ได้” “เอางั้นก็ได้ครับ” สิ้นสุดบทสนทนา ทั้งคู่เดินออกไปจากบริษัทยักษ์ใหญ่ ก่อนจะมุ่งหน้าไปคอนโดหรูของเพื่อนสนิทพิชชา ที่อยู่ไม่ห่างจากบริษัทมาก คอนโด… “ยัยพิชชช กลับมาก็รีบไปหาผู้ก่อนเลยนะมึง“ ทันทีที่เห็นหน้าเพื่อนสนิท บรีสไม่รอช้ารีบโผล่เข้ากอดพิชชาพรางบ่นเสียงดังจนแก้วหูคนฟังแทบแตก พิชชาถึงกับต้องผละกอดออก “เปล่าสะหน่อย กูไปคุยงาน” “เหอะ ให้อภัยก็ได้ ว่าแต่เป็นไงบ้าง”บรีสกล่าวเสียงเบาลงพร้อมกับสายตาที่ทอดมองหน้าคนสวย พิชชาเมื่อได้ยินคำถามก็นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะก้มหน้ากล่าวตอบบรีสเสียงแผ่วเบา “ก็…เปลี่ยนไปเยอะเลย เฉยชามากเลยแหละ แล้วดูเหมือนเค้าจะดูแลผู้หญิงคนนั้นดีด้วยนะ..” “ยัยพิช..อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ กูใจคอไม่ดี ไม่สมกับเป็นพิชชาเอาสะเลย“ “หรือกูตัดสินใจผิดตั้งแต่แรก..”พิชชาเม้มปากแน่นเผยสีหน้าอันเคร่งเครียด “อย่าคิดแบบนั้นสิ มึงทำทุกอย่างก็เพื่อเค้านะ เพื่อที่จะได้ยืนอยู่ข้างๆเค้าโดยไม่มีคนกีดกัน แล้วอีกอย่างตอนนี้คุณเดนนิสก็ยอมร่วมงานกับมึงไม่ใช่รึไง”บรีสเองไม่สบายใจ พยายามพูดปลอบใจเธออย่างสุดความสามารถ เมื่อเห็นเพื่อนตัวเองกำลังนั่งเหนื่อยใจกับเรื่องเดิมๆซํ้าๆ “เพราะเค้าเป็นคนแยกแยะระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกต่างหาก” พิชชาถอนหายใจ ดูเหมือนว่าคำปลอบใจของบรีสจะไม่ค่อยเป็นผลสักเท่าไหร่ เมื่อรังสีความโศกเศร้ายังคงไม่เลือนลาง “เอาเถอะน่า อย่าเศร้า เดี๋ยวคืนนี้พาไปปลดปล่อย รับรองว่าความเศร้าของมึงลอยหายไปในอวกาศแน่นอน” บรีสเผยยิ้มร้าย แค่มองหน้าก็รู้ว่ากำลังคิดอะไร ในเมื่อนั่งอยู่เฉยๆแล้วมันกลุ้มใจนัก ก็คงมีวิธีเดียวที่จะช่วยเพื่อนได้ แม้จะเป็นเพียงแค่ชั่วคราว “ขอให้เป็นแบบนั้น” พิชชาเงยหน้าพิงโซฟาพรางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ห้างใหญ่ใจกลางเมือง… “เดนคะ คุณเหม่ออะไร..” ฟางฟางเริ่มสีหน้าไม่ดี เมื่อหันมองอีกคนทีไรก็พบกับใบหน้าหล่อที่ดูเหม่อลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตั้งแต่ออกจากบริษัทมา “เปล่า คุณไปกินข้าวเองเลยนะ เดี๋ยวผมให้แดนตาม ไปดูแล” “แต่ว่า…” “นี่บัตร ใช้ได้ตามที่ต้องการ” เดนนิสรีบกล่าวตัดบทไม่แม้แต่จะให้โอกาศหญิงสาวได้พูดจบ พร้อมยัดบัตรที่มีจำนวนเงินหลากหลายล้านใส่มืออวบ ก่อนจะหันหลังก้าวออกไปทิ้งฟางฟางไว้กลางห้างพร้อมกับลูกน้องคนสนิท ”เดี๋ยวสิคะเดน!!” ฟางฟางตะโกนตามหลังลั่นห้าง ทุกคนรอบๆต่างหันมองนอกจากคนที่เธอตะโกนหา “เหอะ เวรกรรมมาตกที่กูอีก” แดนที่ยืนอยู่ด้านหลังเผยสีหน้าอันเบื่อเต็มทน กรอกตาไปมาพรางบ่นพึมพำ “นี่แก!!” “มีอะไรครับ” “ไปไกลๆฉันเลยนะ เกะกะลูกตา!“ ฟางฟางตะโกนลั่น รวบรวมอารมณ์โทสะที่กำลังลุกเป็นไฟมาลงใส่หน้าแดนจนหมด ”รอคำนี้มานานแล้วครับ กลับบ้านเองนะครับ ขอให้โชคดี“ แดนเผยยิ้มกว้าง ดั่งกับว่าฟ้าเป็นใจ รีบเพ่นหนีออกไปด้วยความเร็วแสง
Dernier chapitre
ถ่านไฟเก่า บทที่ 52 จบบริบูรณ์
เช้ารุ่งวันต่อมา ในยามที่หญิงสาวยังคงหลับไหล เธอไม่รู้ตัวเลยว่าชายคนรักอุ้มเธอขึ้นรถมาด้วย จนถึงท่าเรือไปยันเกาะแห่งหนึ่ง พอลืมตาตื่นก็พบกับเจ้าตัวที่นอนอยู่ในห้องที่ไม่เคยคุ้นตา ทว่าสิ่งแปลกรอบตัวไม่ได้ทำให้เธอเป็นกระวนกระวาย เมื่อมองไปแล้วมีเขานอนกอดอยู่ข้างกาย เวลานี้เธอรับรู้ได้เลยว่าเขาคือพื้นที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับตัวเอง ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาก็ถึงเวลาที่ชายผู้หลับไหลอยู่ในอ้อมกอดหญิงสาวลืมตาตื่น จึงพาคนน้องออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก ทันไดเปิดประตูออกมา ดวงตาคู่สวยเปร่งประกายทันที เมื่อวิวด้านหน้าคือกลางทะเลใหญ่ บนพื้นนํ้ามีเงาของท้องฟ้าสีประกายอากาศบริสุทธิ์ที่ห่างหายมานานแตะเข้าปลายจมูก พิชชารีบเดินต้อนออกไปยืนอยู่กลางแจ้งของมุมหนึ่งบนเรือ ซึ่งมีพร้อมทั้งที่นอนอาบแดด หรือแม้กระทั่งสระว่ายนํ้าในตัว หญิงสาวรีบเดินไปยืนสูดเอาอากาสสดชื่นเข้าปอด มองไปยันวิวด้านหน้าที่ใครได้เห็นก็นำพาแต่ความสงบเจ้าสู่จิตใจ ”อื้มมม สงบสุขที่สุดดด“ ร่างระหงสูดเอาอากาศเข้าเต็มปอด ด้วยรอยยิ้มหวานที่แต่งแต้มบนใบหน้า บ่งบอกว่าเธอพึงพอใจกับมันขนาดไหน ”ขนาดนั้นเชียวหรอพิชชา หื้ม” ชายที่เดินตามหลังมาอดที
ถ่านไฟเก่า บทที่ 51 หึงโหด
“ฉันบอกว่าไม่โอเคไง ไม่รับคนนี้ ไปหาคนใหม่มา!” พิชชาสั่งเสียงลั่น กอดอกมองหน้าสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง บ่งบอกว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น ทำเอาชายลูกน้องในสูทดำเหงื่อตกทำตัวไม่ถูก เมื่อผู้เป็นนายเองเอาแต่เงียบ คนที่ออกคำสั่งก็เปรียบเสมือนเจ้านายคนที่สอง ส่วนเลขาสาวที่ยังไม่ทันได้เริ่มทำงานก็กำลังจะถูกไล่ออกนั้นแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด “ว่าไงนะคะ!” แนนนี่กัดฟันถาม ผู้หญิงคนนี้คงเป็นแค่เด็กที่ผู้เป็นนายเลี้ยงดูไว้ล่ะสิ มาทำเป็นใช้อำนาจหยิ่งยโส รอให้ตนได้ขึ้นเป็นว่าที่นายหญิงของตระกูลนี้เมื่อไหร่เถอะ จะเอาคืนให้ไม่เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอนปลายเท้าเลยทีเดียว “ฉันไม่พูดซํ้า” เรียวแขนสองข้างยกขึ้นกอดอกพรางยักคิ้วใส่คนมองข้างนึง เป็นการกวนประสาทที่ได้ผลดีเลยแหละ เมื่อเห็นอีกฝ่ายตอบสนองด้วยสีหน้าที่แดงแปร๊ดดั่งระเบิ่ดจะลงนั่นแล้วก็สาแก่ใจ ยิ่งนึกอยากจะกลั่นแกล้งคนที่คิดแต่จะแย่งผัวชาวบ้าน ใบหน้านวลซบลงบนแผงอกแกร่ง ในขณะที่แววตายังคงจับจ้องอยู่บนหน้าซิลิโคนนั่นไม่ละเลือน “คุณเดนนิสคะ—“เมื่อรอให้เจ้านายปริปากช่วยแต่เขากลับเอาแต่เงียบ จึงตัดสินใจเป็นคนกล่าวเรียกเขาหวังจ
ถ่านไฟเก่า บทที่ 50 ไม่โอเค
“กรี๊ดดดด!” เสียงกรี๊ดดังสนั่นทั่วห้อง ในขณะที่ในหัวกำลังมีเสียงเรียกจากชายคนหนึ่งดังเข้ามาแทรก ดั่งว่ากำลังร้องเรียกสติให้กลับคืน “พิชชา… พิชชา… น้องเป็นอะไรพิชชา!” “ฮึกกก!” หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อย ร่างกายเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมา ดั่งกับว่าไปตบตีกับใครมา เมื่อดวงตาเบิ่กกว้างขึ้นสิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าที่คุ้นเคยกำลังโน้มเข้าไกล้เธอพรางเอ่ยเรียกชื่อไม่หยุด ”พิช—-“ เพี๊ยะ!!! คำเรียกยังไม่ทันพ้นคอ ใบหน้าหล่อก็ถูกฝ่ามือเล็กฟาดเข้ามาเต็มแรงจนหันไปตามแรงตบ ทันไดนั้นทั้งความสับสนและอารมณ์หลายอย่างรีบแล่นเข้าสู่โสทประสาท ”ไอ้เดนนิส!!“ ในขณะที่มือหนากำลังกุมพวงแก้มตัวเองพรางครุ่นคิดกับการกระทำของแฟนสาวยังไม่ทันไร ก็มีหมอนใบใหญ่ถูกฟาดเข้าใส่รัวๆจนต้องยกแขนกั้นด้วยความตกใจ “โอ้ยๆ ที่รัก อะไรของน้องเนี่ยโอ้ยย มาตีพี่ทำไม”มือหนารีบคว้าหมอนใบใหญ่ออกจากมืออีกคนเมื่อ พอตั้งตัวได้แล้วมองหน้าแฟนสาวก็เห็นเธอเบ้ปากนํ้าตาคลอเอ่อ ยิ่งนำพาคนมองตกใจกับสิ่งที่เห็น ”พิชชา.. น้องเป็นอะไรครับ หื้อ? ไหนบอกพี่สิ” แม้จะไม่รู้ถึงเหตุผล ทว่าเวลานี้สิ่งเดียวที่สามารถปลอบประโลมแฟนส
ถ่านไฟเก่า บทที่ 49 เลขาคนใหม่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นต่อเนื่องกันเป็นสามครั้ง เรียกความสนใจจากเจ้าของห้องที่นั่งหน้าเครียดทำงาน ก่อนจะส่งเสียงอนุญาตให้คนที่ยืนรอบคำตอบอยู่ด้านนอกได้เข้ามา ประตูเปิดออกนำพาสองคนเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของประธานบริษัท ทว่าคนที่นั่งอยู่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นให้ความสนใจเลย จนลูกน้องต้องเป็นฝ่ายเอ่ยแจ้งจุดประสงค์ที่มาเยือน “บอสครับ นี่คือเลขาคนใหม่ที่จะเข้ามาทำงานแทนคุณพิ้งค์ชั่วคราวครับ เนื้องจากเธอลาป่วย” แดนกล่าวแจ้งผู้เป็นเจ้านายอย่างเป็นทางการ ก่อนหญิงสาวในชุดรัดรูปเข้าทรงสีแดงสดจะกล่าวแนะนำตัวเองเมื่อเดนนิสเงยหน้าขึ้นให้ความสนใจ “สวัสดีค่ะคุณเดนนิส ฉันแนนนี่ค่ะ เรียกแนนเฉยๆก็ได้ค่ะจะได้สะดวก มีอะไรเรียกใช้แนนได้ตลอดเวลาเลยนะคะ” เลขาสาวคนใหม่พูดเสียงละมุน สิ้นสุดบทพูดไม่ลืมที่จะยิ้มหวานให้กับเจ้าชายมาดนิ่งตรงหน้าไปหนึ่งฉาก “อืม ไม่มีอะไรแล้วก็แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว” คนฟังไม่ได้มีพิธีกงการอะไรมาก หากเข้ามาทำธุระเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ เมื่อสิ่งตรงหน้าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ขอเพียงแค่ทำงานได้ไม่ตกบกพร่อง พูดเสร็จก้มหน้าทำงานต่อไม่แม้แต่จะให้ควา
ถ่านไฟเก่า บทที่ 48 รังรัก
“แล้วหลังจากคืนนั้น พี่ก็หาน้องเจอจริงๆ”หญิงสาวอมยิ้มภูมิใจ เมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านมาของเขาและเธอ มันอาจจะเป็นการพบเจอที่แปลก แต่กลับเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี “ถ้าพี่หาน้องไม่เจอ พี่จะคว้าน้องมาครอบครองได้ยังไงล่ะ”เดนนิสกล่าวปนขำเบาๆ เด็กสาวที่กล้าเข้ามาท้าทายเขาคืนนี้ กลายเป็นว่าที่ภรรยาเขาอย่างเต็มตัวแล้วในวันนี้ “ถ้าคืนนั้นพี่เป็นพวกโรคจิต น้องคงแย่” คนพูดยํ้า หากแต่เธอโชคไม่ดีแล้วไปเจอกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขาคงไม่มีชะตากรรมแบบนี้ “เพราะยังไงน้องก็เชื่อในความโชคดีของตัวเองไงคะ“รอยยิ้มหวานประกบบนใบหน้านวล ก่อนหญิงสาวจะหันหลังเดินก้าวเข้าไปในซอยมืดนั้น โดยมีฝีเท้ายาวคอยก้าวตามหลังอย่างติดๆ “ยังเหมือนเดิมเลยแฮะ เหมือนจะไม่ค่อยมีคนมา” สายตากวาดมองรอบๆแล้วยังคงรับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเดิมดั่งคืนนั้น แม้จะมืดจนน่ากลัวทว่ากลับมีบางสิ่งที่เรียกว่าความสวยงามปนเปรือ “คงไม่มีใครกล้ามาในที่แบบนี้แล้วแหละ นอกจากคนพิเรนอย่างน้อง” เสียงชายหนุ่มดังลอดเข้ามาจากแผ่นหลัง นำพาคนสวยหันมองเจ้าของคำพูดด้วยสีหน้าหมั่นไส้ “แหม พูดอย่างกับพี่ไม่มาเนาะ ถ้าจะพิเรนคงเป็นพี่มากกว่า” คนตัวเล็กแขวะกลับอย่างไม่ยอ
ถ่านไฟเก่า บทที่ 47 เจอกันครั้งแรก
“ที่นี่….” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเสียงเบาพรางหันกลับมามองหญิงคนรักอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “อื้ม พี่จำได้มั้ย ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก” พิชชาพยักหน้าเบาๆผลอยยิ้มหวานให้กับชายที่ยืนมองหน้าเธอ นึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ครั้งแรกที่เธอได้พบกับผู้ชายคนนี้ เมื่อไม่กี่ปีก่อน พิชชาเป็นเดินตามถนนอย่างไร้จุดหมาย เมื่อรู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้มีแต่ความน่าเบื่อ เมื่อเดินเข้ามาถึงซอยหนึ่ง สายตาจึงจับจ้องเข้ากับชายร่างโปร่งคนหนึ่งที่ยืนพิงผนังสูบบุหรี่ด้วยท่าทางหล่อเหลานั่น เธอไม่เคยพบกับใครที่สูบบุหรี่ได้หล่อเท่เท่าชายคนนี้มาก่อน แม้จะไม่เห็นรูปร่างเขาชัดเนื่องจากความมืด ทว่าแสงไฟอ่อนๆที่ส่องเข้าไปเผยให้เห็นถึงใบหน้าคมคายจมูกโด่งเป็นสันนั่นทำให้เธอสัมผัสได้ว่าเขาคือเทพบุตร ด้วยนิสัยดื้อรั้นของหญิงสาวเป็นสิ่งที่พาเธอเดินเข้าไปหาชายคนนั้นในซอยที่มืดเปลี่ยวได้อย่างไม่มีความเกรงกลัว “น่าเบื่อชะมัด” ควันบุหรี่ถูกเป่าออกมากระจัดกระจาย ในขณะที่คนสูบกำลังพึมพำถึงความเบื่อหน่ายของชีวิต เสียงฝีเท้าที่เดินไกล้เข้ามาดึงให้เขาเหลือบไปสนใจ สายตาคมจ้องเข้ากับใบหน้านวลของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูสีหน้าเบื่อหน่ายไม่แพ้กับตน เส
ถ่านไฟเก่า บทที่ 14 ท้าทาย
คนโดนขโมยจูบเองไม่รอช้า รีบล็อกท้ายทอยหญิงสาวเข้ามากดจูบอย่างเร่าร้อน ดันลิ้นอุ่นเข้าไปควานหาความหวานด้านในโพรงปาก แลกลิ้นกันดูดเลียปากอย่างร้อนแรงจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง มือหนาลดลงมายันก้นงอนสวยที่นั่งคร่อมอยู่บนตักตน ลูบไล้บีบเคร้นเล่นอย่างมันส์มือ ใสขณะที่ด้านบนกดจูบดูดเลียไม่ย
ถ่านไฟเก่า บทที่ 13 ของว่าง
“นายจะไปไหนก็ไปได้เลยนะ วันนี้ฉันให้นายพัก” พิชชากล่าวอย่างอารมณ์ดี ภายในรถเบนซ์คันหรูที่จอดเทียบท่าอยู่ท่ามกลางลานจอดรถแห่งบริษัทใหญ่ใจกลางเมือง ลูกน้องหนุ่มเหลือบตามองเจ้านายสาวสวยจากกระจกหลังด้วยสายตาสงสัย “อีกแล้วหรอครับ พักนี้คุณพิชชาจะใจดีเกินไปแล้วนะครับ” ทิวเอ่ยตอบอย่างข้องใจ “หรือไม่ชอบ”
ถ่านไฟเก่า บทที่ 12 ยินดีต้อนรับ NC
บนโซฟาขนาดคิงไซส์ภายในห้องนอนกว้าง ชายร่างสมส่วนนั่งยกมือพิงพนักด้ายหลัง มืออีกข้างหยิบแก้วไวน์ราคาแพงขึ้นจิบ สายตาทอดมองกรอบรูปภาพขนาดกลางที่ถูกตั้งไว้บนโต๊ะเบื้องหน้า จ้องเข้าไปนัยตาของหญิงสาวในรูปพร้อมใช้ความคิด ก่อนจะมีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังก้อนขึ้นมาขัดสมาธิ ตริ้ง! คนหล่อละสายตาจากก
ถ่านไฟเก่า บทที่ 11 ของหวาน
“อื้มม“ มือเล็กทาบอยู่บนอกแกร่ง เปล่งเสียงครางออกมาจากลำคอ มือหนากดท้ายทอยหญิงสาวเข้ามาบดจูบแรงๆ คนรอบข้างเริ่มหันมาสนใจ พูดคุยซุบซิบนินทา ไม่นานทั้งคู่จึงผละจูบออกจากกัน พิชชาหอบหายใจถี่ยิบ ลืมตามองใบหน้าเข้ม ก็พบกับสีหน้าชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะมีความเปลี่ยนไป เดนนิสยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ทำเอาคนตั
Vous vous intéresseriez aussi à
เด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก72.8K Vuesคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.0K Vuesเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว176.2K Vuesรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา62.1K Vuesสัญญาระยะเวลาหนึ่งปีกับเจ้านายของฉัน
Marghie60 Vuesใต้อาณัติแฝดมาเฟีย (3P)
Selenex186 Vuesเด็กเลี้ยงของแทนคุณ
Melyssa588 VuesBAD BOSS เจ้านายร้ายหวงรัก
Ladyporn144 Vues
