บทที่ 16 ครั้งนี้เพลงเป็นคนนัด

เพลง: เย็นนี้ว่างไหมคะ

เพลงพิณมองข้อความที่เพิ่งส่งไป แล้วอยากลบทันที ไม่ใช่เพราะส่งผิดคน ปัญหาคือส่งถูกคนนี่แหละ เธอวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ ตั้งใจกลับไปอ่านเอกสารตรงหน้า แต่ยังไม่ทันถึงบรรทัดที่สาม โทรศัพท์ก็สั่น

เพลงพิณพลิกกลับมาดู

คณิน: ว่างครับ

เร็วเกินไปไหม

เพลง: ไม่ต้องเช็กตารางก่อนเหรอคะ

คราวนี้เขาหายไปเกือบนาที ก่อนตอบ

คณิน: เช็กแล้วครับ ยังว่างอยู่

เพลงพิณหลุดหัวเราะ อย่างน้อยก็รู้จักแก้ตัวแล้ว

คณิน: มีอะไรหรือเปล่าครับ

นิ้วเธอหยุดเหนือหน้าจอ ไม่มี วันนี้ลูกอยู่กับศิรากร ไม่มีของต้องแพ็ก ไม่มีเจ้าหนี้นัด ไม่มีเรื่องอยากถาม และเธอก็ไม่ได้ต้องการให้คณินช่วยอะไร

เพลง: ไม่มีค่ะ

เพลง: ไปกินข้าวกันไหม

คราวนี้อีกฝ่ายเงียบไปนานผิดปกติ

เพลงพิณเริ่มสงสัยว่าเขาตกใจจนทำโทรศัพท์หลุดมือหรือเปล่า

แล้วข้อความก็ขึ้นมา

คณิน: ได้ครับ

แค่นั้น?

คนชวนกลับเป็นฝ่ายหมั่นไส้

เพลง: ตอบแค่นี้?

คณิน: ผมกำลังพยายามไม่ทำให้คุณเปลี่ยนใจครับ

เพลงพิณเม้มปากกลั้นยิ้ม

เพลง: หกโมงครึ่งค่ะ เพลงเลือกร้านเอง

คณิน: ครับ

เพลง: แล้วห้ามมาก่อนครึ่งชั่วโมง

คณิน: สิบนาทีได้ไหมครับ

เธอหัวเราะออกมา ยังไม่ทันตอบ เสียงโทรศัพท์อีกเครื่องบนโต๊ะก็ดังขึ้น เพลงพิณเหลือบมองชื่อที่หน้าจอ รอยยิ้มค่อย ๆ จางลง คนที่เธอรอให้ติดต่อมา ในที่สุดก็ติดต่อมาเอง

“พี่ได้ยินว่าเพลงกำลังไล่ดูเอกสารเก่า”

น้ำเสียงปลายสายยังเป็นแบบเดิม คุ้นเคย เป็นกันเอง ราวกับช่วงหลายวันที่ผ่านมาไม่มีอะไรผิดปกติ เพลงพิณเอนหลังพิงเก้าอี้

“ค่ะ ช่วงนี้ตัวเลขไม่ค่อยตรงกัน เพลงเลยอยากดูใหม่”

“จริง ๆ ไม่มีอะไรหรอก ตอนนั้นงานมันเยอะมาก จำได้ไหม ช่วงที่เราขยายยอดกันเร็ว ๆ เอกสารมันเลยมีตกหล่นบ้าง”

“อ๋อ”

เพลงพิณตอบเพียงเท่านั้น

อีกฝ่ายรีบพูดต่อ “บางล็อตของเข้าก่อน เอกสารตามทีหลัง บางอันย้ายของกันระหว่างคลัง ทีมก็ลงไม่ทัน เป็นช่วงนั้นทั้งนั้นแหละ”

“แล้วรายการที่จ่ายเงินไป แต่ไม่มีของเข้าล่ะคะ”

ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง

“อันไหน”

“มีอยู่สองสามรายการค่ะ เพลงยังไล่อยู่”

เธอไม่ได้บอกยอด ไม่บอกวันที่ และไม่บอกว่าในมือมีอะไร

“ถ้าเป็นช่วงปลายปี น่าจะเป็นมัดจำโรงงานนะ”

เพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา

“โรงงานไหนคะ”

“ต้องดูอีกที พี่จำไม่ได้”

“แล้วเอกสารเบิกของที่ไม่มีปลายทางล่ะ”

“อันนั้นน่าจะย้ายคลัง”

“คลังไหนคะ”

“คลังสำรองไง”

ปลายปากกาหยุด เพลงพิณมองกระดาษตรงหน้า เมื่อครู่ยังบอกว่าจำรายละเอียดไม่ได้ ตอนนี้กลับตอบได้ทันที

“เพลงนึกว่าเราเลิกใช้คลังสำรองก่อนหน้านั้นแล้วเสียอีก”

ปลายสายเงียบ

เพียงวินาทีเดียว แต่ชัดพอ

“ไม่ใช่ ๆ ยังใช้อยู่พักหนึ่ง เพลงอาจจำสลับ”

“เหรอคะ”

“ใช่ ช่วงนั้นเพลงยุ่งมาก ทั้งไลฟ์ ทั้งงานข้างนอก เรื่องพวกนี้พี่จัดการให้เกือบหมด เพลงจะจำไม่ละเอียดก็ไม่แปลก”

เพลงพิณมองลายเซ็นตัวเองบนเอกสาร ประโยคนั้นฟังดูสมเหตุสมผล เพราะมันเป็นเรื่องจริงครึ่งหนึ่ง ช่วงนั้นเธอยุ่งจริง และปล่อยให้คนที่ไว้ใจจัดการหลายอย่างแทนจริง

“งั้นเดี๋ยวเพลงส่งรายการไปให้ช่วยดูได้ไหมคะ”

“ส่งมาสิ”

“ได้ค่ะ”

“เพลงไม่ต้องเครียดนะ มันคงไม่ได้มีอะไรหรอก บริษัทโตเร็ว ระบบตามไม่ทันก็เป็นแบบนี้”

“ค่ะ”

“มีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอด”

“ขอบคุณค่ะ”

เพลงพิณวางสาย ไม่ได้ส่งอะไรไป เธอหยิบกระดาษอีกแผ่นจากแฟ้มขึ้นมาเทียบวันที่ คลังสำรองหยุดใช้ก่อนรายการเบิกสินค้าชุดแรกที่มีปัญหาเกือบสองเดือน ถ้าความทรงจำของเธอผิด เอกสารยกเลิกสัญญาคลังคงไม่ผิดตามไปด้วย

เพลงพิณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาพนักงานที่ช่วยรวบรวมข้อมูล

“เอกสารสามรายการที่เรากำลังตามอยู่ ยังไม่ต้องส่งให้ใครนะคะ”

“ค่ะพี่เพลง”

“แล้วข้อมูลที่ดึงกลับมาได้ทั้งหมด สำรองไว้อีกชุด แยกออกไปเลย”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

เพลงพิณมองบันทึกที่เพิ่งจด

มัดจำโรงงาน

ย้ายคลังสำรอง

คำอธิบายสองอย่าง แต่ไม่มีอย่างไหนตรงกับข้อมูลที่เธอมี

“ยังไม่มีค่ะ”

เธอขีดเส้นใต้สองคำนั้น

“แค่ตอนนี้พี่รู้แล้วว่าเรายังไม่ควรบอกใครว่าเรารู้อะไรบ้าง”

หกโมงสามสิบสอง เพลงพิณเดินเข้าร้านอาหาร คณินนั่งอยู่แล้ว

เธอหยุดมองนาฬิกาตัวเอง ก่อนเดินไปที่โต๊ะ

“คุณมากี่โมง”

“หกโมงยี่สิบ”

“สิบสองนาที”

“รถติดน้อยกว่าที่คิดครับ”

“เพลงบอกสิบ”

“ผมผิดสองนาที”

“รับง่ายจัง”

“ผมไม่อยากให้เดตที่คุณเป็นคนนัดเองเริ่มด้วยการเถียง”

เพลงพิณดึงเก้าอี้ออก แล้วชะงัก

“ใครบอกว่าเดตคะ”

คณินเงียบ สีหน้าคนที่จัดการงานใหญ่ได้ทั้งบริษัทเหมือนเพิ่งเหยียบกับดักเข้าเต็ม ๆ

เพลงพิณนั่งลง

“ผมเข้าใจผิด?”

“เพลงชวนกินข้าวค่ะ”

“ครับ”

“ไม่ได้ใช้คำว่าเดต”

“ครับ”

“ผิดหวังเหรอคะ”

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง

“นิดหน่อยครับ”

เพลงพิณหลุดหัวเราะ

“คุณนี่ตรงเกินไปจริง ๆ”

“งั้นผมถามใหม่ได้ไหม”

“ว่า?”

“ผมถือว่าเป็นเดตได้หรือยัง”

เธอหยิบเมนูขึ้นมาเปิด

“แล้วแต่คุณค่ะ”

“ได้ครับ”

น้ำเสียงพอใจเสียจนเพลงพิณต้องซ่อนหน้าหลังเมนู คืนนี้ไม่มีลูกวิ่งเข้ามาแทรก ไม่มีพัสดุให้ช่วยแพ็ก ไม่มีอาหารที่เขาซื้อมาเพราะเธอลืมกินข้าว

มีแค่คนสองคนนั่งเลือกว่าจะสั่งอะไร

คณินสั่งอาหารไปสองอย่าง ก่อนหันมาถาม “คุณอยากกินอะไรเพิ่มไหม”

“พอแล้วค่ะ”

“วันนี้กินน้อย?”

“วันนี้เพลงอยากกินของหวาน”

“งั้นสั่งไว้เลยไหมครับ”

“คุณนี่ต้องวางแผนทุกอย่างจริง ๆ”

“ของหวานหมดได้ครับ”

“ถ้าหมดก็กินอย่างอื่น”

คณินนิ่งไป

“ทำไมคะ”

“ผมไม่ค่อยถนัดวิธีนี้”

“วิธีไหน”

“หมดก็เอาอย่างอื่น”

เพลงพิณหัวเราะ “น่าสงสารจัง”

“คุณพูดเหมือนผมมีปัญหาหนัก”

“ก็หนักนะคะ ชีวิตต้องเหนื่อยมากแน่ ๆ ถ้าทุกอย่างต้องเป็นอย่างที่วางไว้”

“ปกติผมวางแผนแล้วมันก็เป็นแบบนั้นครับ”

“น่าหมั่นไส้กว่าเดิมอีก”

เขาหัวเราะ

อาหารจานแรกมาถึง คณินไม่ได้ถามว่าเธอมีปัญหาอะไร ไม่ถามเรื่องหนี้ ไม่ถามว่าทำไมจู่ ๆ ถึงชวนเขามา

จนเพลงพิณเป็นฝ่ายพูดเอง

“วันนี้มีคนโทรมาโกหกเพลงค่ะ”

มือที่กำลังตักอาหารของเขาหยุด

“เรื่องบริษัท?”

“ค่ะ”

“แน่ใจว่าโกหก?”

เพลงพิณพยักหน้า “ยังไม่รู้ว่าโกหกเพราะอะไร แต่คำตอบไม่ตรงกัน”

“แล้วคุณทำยังไง”

“ทำเป็นเชื่อ”

คณินมองเธอ ก่อนพยักหน้าเพียงครั้งเดียว ไม่มีคำแนะนำตามมา

เพลงพิณรออยู่สองวินาที

“แค่นี้?”

“คุณไม่ได้ถามผมนี่ครับ”

เธอหัวเราะ

“พัฒนาขึ้นนะคะ”

“ผมเรียนรู้เร็ว”

“เมื่อก่อนคงเริ่มข้อหนึ่ง ข้อสอง ข้อสามไปแล้ว”

“ในหัวมีครับ”

“ห้ามพูด”

“ครับ”

เพลงพิณตักอาหารเข้าปาก

ผ่านไปครู่หนึ่ง คณินจึงถาม

“แล้วที่ชวนผมวันนี้ เพราะเรื่องนั้นหรือเปล่า”

เธอชะงัก คำถามง่าย ๆ กลับทำให้ตอบยากกว่าคำถามเรื่องเอกสารเสียอีก

เพลงพิณวางช้อน

“เปล่าค่ะ”

“งั้นมีเรื่องอื่น?”

“ไม่มี”

คณินรอ

เธอเริ่มหงุดหงิดที่เขาไม่ช่วยพูดอะไรให้มันง่ายขึ้น

“ก็แค่อยากกินข้าว”

“ครับ”

“แล้วก็นึกถึงคุณ”

หลุดออกไปแล้ว

เพลงพิณนิ่ง

คณินก็นิ่ง

เธอรีบหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม “หมายถึงนึกได้ว่าคุณน่าจะว่าง”

“อ๋อ”

“อ๋ออะไร”

“ไม่มีอะไรครับ”

“คุณยิ้มอยู่”

“ผมห้ามไม่ได้ครับ”

“งั้นหยุดมองเพลง”

คณินก้มหน้าลงมองจานตัวเองทันที

เพลงพิณกลับยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแพ้หนักกว่าเดิม เธอหยิบเมนูของหวานขึ้นมา

“จะกินอะไรคะ”

“อะไรก็ได้ครับ”

“เมื่อกี้ยังบอกว่าของหมดไม่ได้”

“วันนี้หมดก็เอาอย่างอื่นครับ”

เพลงพิณเงยหน้ามองเขา

คณินยังยิ้มอยู่

“เรียนรู้เร็วจริง ๆ ด้วย”

เธอสั่งของหวานมาหนึ่งอย่างแล้วแบ่งกันกิน

คืนนั้นไม่มีใครช่วยใครแก้ปัญหา คณินไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษด้วยซ้ำ

แต่ตอนแยกกันหน้าร้าน เพลงพิณกลับเป็นฝ่ายพูดก่อน

“ถึงบ้านแล้วบอกด้วยนะคะ”

คณินเลิกคิ้ว

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

“ไม่มีอะไรครับ”

“ถ้ายังทำ เดี๋ยวไม่ต้องบอกแล้ว”

“ผมจะบอกครับ”

เพลงพิณเดินไปขึ้นรถ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นบันทึกจากบทสนทนาช่วงบ่าย

คำโกหกสองคำยังอยู่ตรงนั้น พรุ่งนี้เธอจะกลับไปจัดการมัน

แต่คืนนี้ เธอไม่ได้มาหาคณินเพราะอยากให้เขาช่วย และนั่นต่างหากที่ทำให้เธอนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยนานกว่าปกติ.