เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 7 คนของโภไคย
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-31 19:00:18เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก ทำให้คนที่นั่งอยู่ด้านใน ต้องละจากกองเอกสาร แล้วหันไปเหลือบมองที่ประตูไม้บานสีน้ำตาล
“เข้ามา”
เซอร์คานเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ไม่นานไรอัลก็เปิดประตูเข้ามาภายในห้องทำงานของเซอร์คาน ซึ่งวันนี้มีอิริคนั่งอยู่ที่โซฟาสีน้ำตาลเข้มตัวนิ่มด้วย ไรอัลชำเลืองมองอิริคเล็กน้อย แล้วหันไปหานายตัวเอง
“นายครับรู้แล้วครับว่าใครเป็นคนส่งคนมาวางเพลิงคาสิโนเรา”
เจ้านายหนุ่มเหลือบสายตาไปมองที่อิริค ส่งสัญญาณให้เขาออกไปข้างนอก แต่อิริคก็ยังคงนั่งอยู่ไม่ไปไหน
“อิริค!!...ไม่รู้รึยังไงว่าฉันสั่งให้ออกไป”
“ไม่รู้ครับ ก็คุณเซอร์คานไม่ได้บอกผม”
“นี่นายมันโง่ หรือแกล้งโง่กันแน่เนี่ย...ออกไป!! แล้วรอไรอัลอยู่ข้างนอก เดี๋ยวให้ไรอัลสอนงาน”
“ครับ”
พูดจบอิริคก็รีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วพาตัวเองออกไปจากห้องทำงานของเซอร์คานอย่างไว พลางคิดในใจ ใครจะไปรู้วะในเมื่อไม่ได้บอก เมื่ออิริคออกไปแล้วเซอร์คานก็กลับไปโฟกัสเรื่องสำคัญ ที่ไรอัลกำลังจะรายงานต่อ
“ว่ามา”
เซอร์คานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม สายตาว่างเปล่าจ้องมองไปข้างหน้า เขาอยากรู้เหลือเกินว่าใครมันกล้ากระตุกหนวดเสืออย่างเขา
“แก๊งเลเจนด์ครับ คนของโภไคย”
เมื่อได้ยินชื่อโภไคยเซอร์คานก็แปลกใจไม่น้อย เขาขมวดคิ้วเข้าหากันทันที
“โภไคย? ...เขาว่ากันว่าโภไคยไม่ยุ่งวุ่นวายกับใคร ไม่เคยมีใครเห็นตัวตนของเขา อยู่แบบเงียบ ๆ ไม่สร้างศัตรู แต่ทำไมอยู่ ๆ มาวางเพลิงคาสิโนเรา ให้คนของเราสืบดีแล้วใช่ไหม?”
คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมอย่างเห็นได้ชัด เซอร์คานคิดไม่ตกว่าอยู่ ๆ ทำไมโภไคยถึงมาหาเรื่องเขา แล้วทำไปเพื่ออะไร เขาไปทำอะไรให้
เพราะเกรทเพอร์เซิลและเลเจนด์ ต่างแบ่งโซนการค้าอย่างชัดเจน ไม่ได้ขัดแข้งขัดขากัน ในเมื่อเขาก็อยู่ของเขาเฉย ๆ ถ้าเป็นเรื่องจริง แบบนี้คงต้องได้เห็นดีกัน
“ชัวร์ครับ ผมเจอไอ้นี่ตกอยู่ที่เกิดเหตุ”
ไรอัลหยิบตราประทับทองเหลือง สัญลักษณ์ของแก๊งเลเจนด์ และได้เช็กดูภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว ว่าคนที่มาเป็นคนกลุ่มเดียวกัน ที่เป็นลูกน้องของโภไคย เป็นคนรอบวางเพลิง
“มันจงใจทิ้งไว้...ฉันอยากจะเห็นหน้าไอ้โภไคยจริง ๆ ว่าหน้าตามันเป็นยังไง กิตติศัพท์เลื่องลือ แต่ดันเล่นลอบกัดอย่างกับหมา”
มือหนากำตราประทับทองเหลืองไว้ จนมันแทบแหลกคามือ สายตาวาวโรจน์โกรธจัดจ้องมองไปข้างหน้า ตอนนี้ถ้าโภไคยอยู่ตรงหน้า เซอร์คานคงฆ่าเขาแน่ ๆ
“ให้ผมจัดการเลยไหมครับนาย”
“ยังก่อน...ให้คนของเราไปสืบประวัติไอ้โภไคย ฉันอยากรู้จักมันมากกว่านี้”
“ครับนาย”
“ไปได้...เอ้อ สอนงานอิริคด้วย ฉันให้มันมาเป็นบอดี้การ์ดให้ฉัน นายจะได้ทำงานที่สำคัญ ๆ ที่ฉันมอบหมายให้ได้อย่างเต็มที่”
“ครับนาย”
พูดจบไรอัลก็โค้งคำนับนายตัวเอง แล้วพาตัวเองเดินออกไปจากห้องทำงานของเซอร์คานทันที ตอนนี้ในหัวของเซอร์คานเต็มไปด้วยคำถาม ว่าโภไคยทำแบบนั้นเพื่ออะไร แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ตก เขาไม่อยากสร้างศัตรูเพิ่ม อยากทำธุรกิจแบบสงบ ๆ มากกว่าก่อสงครามกลางเมือง
“กินข้าวก่อนได้ไหมครับพี่ไรอัล”
อิริคเอ่ยขึ้นพลางเอามือลูบหน้าท้องตัวเอง ไรอัลขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม พลางส่ายหัวไปมา
“แล้วทำไมไม่กินมาก่อน”
“ผมตื่นสายครับ”
“เออ ๆ รีบ ๆ เดี๋ยวฉันรอ”
เมื่อได้รับอนุญาตอิริคถึงกับยิ้มกว้าง เขารีบไปหาข้าวทานอย่างเร็ว ปล่อยให้ไรอัลนั่งรออยู่สักพัก ไม่นานอิริคก็กลับมา พร้อมกับถุงผลไม้เต็มไม้เต็มมือ
“อะไรนั่นน่ะ”
ไรอัลทำท่าทางสงสัย มองสิ่งที่อิริคถือมาตาไม่กะพริบ
“ผลไม้ครับ ผมซื้อมาฝาก”
พูดจบอิริคก็ยื่นถุงผลไม้ให้ไรอัลทันที คนตัวสูงได้แต่ส่ายหัวไปมา พลางคิดในใจเจ้านายรับเด็กไร้เดียงสา แบบนี้มาเป็นบอดี้การ์ดตัวเองได้อย่างไรกัน
“นี่มันเวลาทำงานไม่ใช่เวลากินเอาไปทิ้ง!!”
ไรอัลเอ่ยเสียงเคร่งขรึม จ้องมองอิริคด้วยแววตาดุดันอย่างเอาเรื่อง เขาไม่อยากเป็นรุ่นพี่ ที่สอนให้รุ่นน้องทำงานไม่ได้เรื่อง
“เอ่อ...”
อิริคทำหน้าหงอยทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ไรอัลเห็นท่าทางน่าสงสารของอิริค จึงดึงถุงผลไม้มาจากมือของอิริคมาไว้ในมือตัวเอง
“เออ...กินก็กิน ขอบใจมาก”
“เย้!!...ลองกินดู อร่อยมาก ๆ ผมลองแล้ว”
ทั้งสองนั่งกินผลไม้กันอยู่สักพัก ไรอัลก็พาอิริคเดินทัวร์คาสิโน อิริคเห็นผู้คนมากมายมามั่วสุม อยู่ในสถานที่อโคจรแห่งนี้
บทล่าสุด
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 7 คนของโภไคย
เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก ทำให้คนที่นั่งอยู่ด้านใน ต้องละจากกองเอกสาร แล้วหันไปเหลือบมองที่ประตูไม้บานสีน้ำตาล“เข้ามา”เซอร์คานเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ไม่นานไรอัลก็เปิดประตูเข้ามาภายในห้องทำงานของเซอร์คาน ซึ่งวันนี้มีอิริคนั่งอยู่ที่โซฟาสีน้ำตาลเข้มตัวนิ่มด้วย ไรอัลชำเลืองมองอิริคเล็กน้อย แล้วหันไปหานายตัวเอง“นายครับรู้แล้วครับว่าใครเป็นคนส่งคนมาวางเพลิงคาสิโนเรา”เจ้านายหนุ่มเหลือบสายตาไปมองที่อิริค ส่งสัญญาณให้เขาออกไปข้างนอก แต่อิริคก็ยังคงนั่งอยู่ไม่ไปไหน“อิริค!!...ไม่รู้รึยังไงว่าฉันสั่งให้ออกไป”“ไม่รู้ครับ ก็คุณเซอร์คานไม่ได้บอกผม”“นี่นายมันโง่ หรือแกล้งโง่กันแน่เนี่ย...ออกไป!! แล้วรอไรอัลอยู่ข้างนอก เดี๋ยวให้ไรอัลสอนงาน”“ครับ”พูดจบอิริคก็รีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วพาตัวเองออกไปจากห้องทำงานของเซอร์คานอย่างไว พลางคิดในใจ ใครจะไปรู้วะในเมื่อไม่ได้บอกเมื่ออิริคออกไปแล้วเซอร์คานก็กลับไปโฟกัสเรื่องสำคัญ ที่ไรอัลกำลังจะร
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 6 นี่มันแกล้งกันชัด ๆ 2
เช้าวันรุ่งขึ้น“อื้อ...คนจะนอน”เสียงอ้อแอ้พึมพำอยู่ในลำคอของอิริคดังขึ้น เมื่อมีอะไรบางอย่างมาสะกิดเขาให้ตื่นจากการหลับใหล เซอร์คานเอาเท้าแตะเบา ๆ ที่ขาของอิริค เพื่อปลุกให้เขาตื่น แต่ก็ไม่ได้ทำให้อิริคตื่นขึ้นมาจากภวังค์ได้เขาเดินไปหยิบขวดน้ำเย็นแล้วเปิดฝาเอาน้ำเทราดลงบนใบหน้าของอิริค คนตัวเล็กกว่าสะดุ้งสุดตัว กระเด้งราวกับกุ้งเต้น เมื่อความเย็นปะทะลงบนใบหน้า อิริคลืมตาตื่นขึ้นมาจากภวังค์การหลับใหลทันที“นี่คุณทำอะไรเนี่ย”น้ำเสียงขุ่นเคืองแสดงถึงความไม่พอใจ มือไม้เช็ดน้ำออกจากใบหน้าตัวเอง ตอนนี้เขาเปียกไปหมดราวกับลูกหมาตกน้ำ“ปลุกนายไง ปลุกแล้วไม่ตื่น ก็ต้องใช้วิธีนี้...ลุกได้แล้วฉันต้องไปทำงาน”“ปลุกดี ๆ ก็ได้ นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะครับ”“ไม่มากหรอกสำหรับคนแบบนาย”“.........”พูดจบเซอร์คานก็เดินหนีอิริคเข้าไปในห้องแต่งตัวทันที คนที่เพิ่งตื่นรีบเก็บที่นอน แล้วสืบเท้าก้าวเดินเพื่อที่จะเ
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 5 นี่มันแกล้งกันชัด ๆ
อิริคนอนซมหมดสภาพบนเตียงคิงไซส์ เพราะเซอร์คานเล่นเอาเขาแทบไม่ให้เขาได้มีเวลาพัก แม้เขาจะอ้อนวอนร้องขอว่าให้พอก่อน แต่เซอร์คานก็ไม่ยอมหยุด ยังคงทำตามใจอยาก ทำกับเขาราวกับว่าเป็นเครื่องระบายอารมณ์ความใคร่“ลุกขึ้นมาแต่งตัวได้แล้ว มัวนอนอยู่ทำไม...ฉันจะกลับบ้าน”เซอร์คานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จ้องมองคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาว่างเปล่า เย็นชาไร้ความรู้สึกอิริคค่อย ๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ให้เข้าที่ ก่อนที่จะเดินตามหลังเซอร์คานไปติด ๆ พลางคิดในใจ จะไม่ให้เขาได้พักบ้างเลยหรืออย่างไร ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเอาเสร็จไปเมื่อกี้นี้เอง ขอเขานอนพักสักหน่อยก็ยังดี ให้ล้างห้องน้ำยังไม่ทันหายเหนื่อย ก็มาเอาเขาต่อ แล้วจะไม่ให้เขาเหนื่อยได้ยังไงทั้งคู่เดินมาที่รถยุโรปคันสีดำที่จอดอยู่ลานจอดรถของคาสิโน อิริคมองซ้ายมองขวาหาพนักงานขับรถ ซึ่งตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน“มองหาอะไร...ต่อไปนี้นายต้องเป็นคนขับรถให้ฉันอิริค”“ผมต้องเป็นคนขับรถด้วยเหรอ?”“ใช่ไง...หรือนายมีปัญหา!!”“เปล่าครับ”อิริคก้มหน้าหลุบต่ำ เมื่อเห็นสายตาอำมหิตของเซอร์คาน ที่จ้องมองมายังเขา เขาเปิดประตูด้านหลังให้
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 4 งานที่สอง ( NC 20+ )
⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️อิริคเหงื่ออาบท่วมตัว เขาลงมือขัดห้องน้ำทุกห้องในคาสิโน นาฬิกาที่สวมใส่อยู่ในข้อมือข้างซ้ายถูกยกขึ้นมาดู เวลานี้เป็นเวลา 23.38 น. เขาจึงเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานของเซอร์คาน เสียงประตูถูกผลักเข้ามา เซอร์คานที่กำลังเอนหลัง แล้วหลับตาพริ้มจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ“เสร็จแล้วเหรอ”“ครับ”อิริคตอบเสียงเรียบ พลางชำเลืองตามองเซอร์คานด้วยสายตาไม่ค่อยพอใจนัก ที่ถูกใช้ให้ไปล้างห้องน้ำแบบนั้น อิริคกำลังจะหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟาตัวสีน้ำตาลเข้ม แต่ก็ต้องหยุดชะงัก“ใครบอกให้นั่ง”“อะไรของคุณอีก ขอผมพักบ้างไม่ได้รึไง?”“นายกล้าเถียงฉันเหรอ?”“ผมไม่ได้เถียง ผมแค่ถาม”“มานี่”อิริคขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม ด้วยความหงุดหงิด ที่ถูกใช้งานเยี่ยงทาส แต่เขาก็ต้องยอมทำตามที่เจ้านายคนใหม่สั่งอย่างขัดไม่ได้ สองเท้าก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเซอร์คาน เซอร์คานเอาขายกขึ้นมาวางพาดไว้บนโต๊ะอย่างกวน ๆ
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 3 งานแรก ( NC 20+ )
⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️คฤหาสน์เซอร์คานเมื่อเข้าไปด้านในตัวคฤหาสน์ อิริคหันซ้ายหันขวามองด้วยความตื่นตาตื่นใจ เขาไม่เคยเห็นอะไรสวยงามแบบนี้มาก่อนเลย ภายในตกแต่งด้วยสิ่งของมากมายที่มีไม่กี่ชิ้นในโลกแชนเดอเลียด้านบนสวยสะดุดตา เป็นคริสตัลระยิบระยับ ห้อยระย้าลงมาสวยจับใจ จนเขาอดที่จะมองไม่ได้ พื้นเป็นหินอ่อนอย่างดี ผนังตกแต่งด้วยภาพวาดที่สวยงาม น่าจะเป็นภาพที่ได้มาจากการประมูลราคาแพงถึงภายในคฤหาสน์จะดูสวยงามมากแค่ไหน แต่ก็มีกลิ่นอายแห่งความเย็นยะเยือก ราวกับบ้านผีสิงอยู่ดี ภายในคฤหาสน์เงียบเชียบเหมือนไม่มีคนอยู่ เพราะเซอร์คานรักความเป็นส่วนตัวมากที่สุด จึงไม่มีลูกน้องคนไหน เดินป้วนเปี้ยนอยู่ในคฤหาสน์เลยอิริคถูกพามาที่ชั้นสองของคฤหาสน์ เขาเดินไปสุดทาง ห้องสุดท้ายขวามือเขา คือห้องนอนของเซอร์คาน ไรอัลเปิดประตูให้อิริคเข้าไปรอด้านใน เขาเดินเข้าไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ“เข้าไปรอข้างใน”“ครับผม”พูดจบไรอัลก็เดิน
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 2 ลูกจ้างคนใหม่
“มานั่งตรงนี้”เซอร์คานเรียกอิริคให้ไปนั่งตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา สายตาของอิริคสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ต่างจากเซอร์คาน ที่ดวงตาคู่นั้นไร้แวว แฝงไปด้วยความเย็นชาและดุดันสัญญาจ้างนายอิริค เหมราช อายุ 28 ปี ยอมรับและยินดีที่จะเป็นลูกน้องของ นายเซอร์คาน เอเรนจะทำหน้าที่ตามที่นายจ้างสั่ง โดยไม่มีข้อยกเว้นทุกประการ และจะทำงานอย่างสุดความสามารถโดยมีข้อปฏิบัติดังนี้1.ต้องรายงานตัวทุกครั้ง ตั้งแต่ตื่นนอน จนถึงเวลาก่อนนอน และผู้ถูกว่าจ้างต้องพักอาศัยอยู่ที่เดียวกันกับนายจ้าง ไม่ว่านายจ้างจะอยู่ที่ไหนก็ตาม ผู้ถูกว่าจ้างก็ต้องติดตามนายจ้างไปทุกที่ ยกเว้นแต่นายจ้างสั่งไม่ให้ไปด้วย2.ทุกครั้งที่นายจ้างสั่งงานจะต้องปฏิบัติตามโดยไม่มีข้อยกเว้นใด ๆ ทั้งสิ้น3.ต้องทำงานตลอด 24 ชั่วโมง โดยไม่มีพัก จนกว่าจะได้รับอนุญาต4.ต้องทำหน้าที่เป็นคู่นอนของนายจ้าง เมื่อนายจ้างต้องการ โดยไม่สามารถขัดขืนใด ๆ และทำด้วยความเต็มใจ และเต็มที่ที่สุด ห้ามอิดออดโดยเด็ดขาด5.ห้ามมีแฟนหรือมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับผู้อื่น เป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ และจงรักภักดีต่อนายจ้าง6.ห้ามหลงรักนายจ้างของตัวเอง7.เมื่อนายจ้า
บางทีคุณอาจจะชอบ
พาลินโดรม
จินต์พิชา988 viewsหายใจเข้าพุทธ หายใจออกเธอ
ตื่นจากนิรันดร์909 viewsหมอกพรางรัก (Missing Love)
ณคีรีิน1.2K viewsผมเป็นผู้ชายนะครับ
สตอเบอรี่สีชมพู1.2K viewsต้องมนต์เมีย
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)715 views[Mpreg] เร้นรักพันธนาการหัวใจ
จูเหยียน Zhu Yan 164 viewsคู่หมั้นคุณภพ mpreg
Meithimm515 viewsวังมังกร : หลงจู่ในนิทรา
เมี๊ยวโรเซ่ซ่าปั๊บปั๊บ177 views
