LOGINShare
บทที่ 6 นี่มันแกล้งกันชัด ๆ 2
publish date:
2026-01-30 19:00:51เช้าวันรุ่งขึ้น
“อื้อ...คนจะนอน”
เสียงอ้อแอ้พึมพำอยู่ในลำคอของอิริคดังขึ้น เมื่อมีอะไรบางอย่างมาสะกิดเขาให้ตื่นจากการหลับใหล เซอร์คานเอาเท้าแตะเบา ๆ ที่ขาของอิริค เพื่อปลุกให้เขาตื่น แต่ก็ไม่ได้ทำให้อิริคตื่นขึ้นมาจากภวังค์ได้
เขาเดินไปหยิบขวดน้ำเย็น แล้วเปิดฝาเอาน้ำเทราดลงบนใบหน้าของอิริค คนตัวเล็กกว่าสะดุ้งสุดตัว กระเด้งราวกับกุ้งเต้น เมื่อความเย็นปะทะลงบนใบหน้า อิริคลืมตาตื่นขึ้นมาจากภวังค์การหลับใหลทันที
“นี่คุณทำอะไรเนี่ย”
น้ำเสียงขุ่นเคืองแสดงถึงความไม่พอใจ มือไม้เช็ดน้ำออกจากใบหน้าตัวเอง ตอนนี้เขาเปียกไปหมดราวกับลูกหมาตกน้ำ
“ปลุกนายไง ปลุกแล้วไม่ตื่น ก็ต้องใช้วิธีนี้...ลุกได้แล้วฉันต้องไปทำงาน”
“ปลุกดี ๆ ก็ได้ นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะครับ”
“ไม่มากหรอกสำหรับคนแบบนาย”
“.........”
พูดจบเซอร์คานก็เดินหนีอิริคเข้าไปในห้องแต่งตัวทันที คนที่เพิ่งตื่นรีบเก็บที่นอน แล้วสืบเท้าก้าวเดินเพื่อที่จะเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ อิริคใช้เวลาประมาณ 20 นาทีในการอาบน้ำ เสียงโวยวายของเซอร์คาน ทำให้เขารีบลนจนแทบจะทำอะไรไม่ถูก
“นี่ฉันสายแล้วนะ ควักไส้ออกมาล้างรึยังไง!!”
เซอร์คานยกข้อมือข้างซ้ายขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 08.33 น. แล้ว เมื่อได้ยินเสียงเจ้านายหนุ่มเอ่ยตะโกน อิริครีบลนหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ทันที เสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวสีดำถูกสวมใส่ เขาหยิบสูทตัวสีดำมาสวมทับอีกทีหนึ่ง
ชุดนี้เป็นชุดที่เซอร์คานให้คนเตรียมเอาไว้ให้ สำหรับบอร์ดี้การ์ดส่วนตัวของเขา ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองที่กระจกบานใสอยู่คู่หนึ่ง พลางถอนหายใจเบา ๆ
เมื่อเสร็จแล้วเขาจึงพาตัวเองมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซอร์คาน อิริคก้มหน้าลงต่ำ เพราะรู้ว่าต้องโดนด่าอย่างแน่นอน
“นายทำให้ฉันสาย ต่อไปนี้ 06.00 น. นายต้องตื่นขึ้นมาก่อนฉัน อาบน้ำแต่งตัวรอฉันเข้าใจไหม”
“ทำไมต้องตื่นเช้าขนาดนั้นด้วยครับ”
“เช้าบ้านนายสิ 06.00 น. เนี่ยเหรอเรียกว่าเช้า”
คนตัวสูงทำหน้าตาบูดบึ้งราวกับไปกินรังแตนมา เมื่อลูกน้องที่เพิ่งรับเข้ามาทำงานไม่ได้เรื่อง วันแรกก็พาเขาไปคาสิโนสายเสียแล้ว
เขายังมีเอกสารมากมายที่ต้องสะสาง แต่ต้องมาสายเพราะอิริค ความฉุนเฉียวมันมีมากล้น จนเขาอยากจะจับลูกน้องตัวเองมาหักคอ
เซอร์คานเดินนำหน้าอิริคไปด้านล่าง เขาเดินไปที่โต๊ะอาหาร ที่มีอาหารวางเรียงเต็มโต๊ะ แม่บ้านได้จัดเตรียมอาหารไว้ให้เขาแล้ว เซอร์คานเหลือบสายตามองลูกน้องตัวเอง ส่งสัญญาณให้อิริคขยับเก้าอี้ให้เขานั่ง
“อะไรครับ?”
“นี่นายแกล้งไม่รู้หรือไม่รู้จริง ๆ เนี่ย”
“ไม่รู้จริง ๆ ครับ”
“ขยับเก้าอี้ให้ฉันนั่งสิ”
“ทำไมคุณไม่ขยับเองล่ะครับ?”
“อิริค!!...นี่นายเป็นลูกน้องฉันนะ”
สายตาวาวโรจน์โกรธจัด จ้องมองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง เมื่ออิริคยืนต่อปากต่อคำเขา ราวกับว่าเขาคือเพื่อนเล่น
อิริครีบทำตามคำสั่งของมาเฟียหนุ่ม เขาค่อย ๆ ขยับเก้าอี้ให้เซอร์คานนั่ง และยืนอยู่ด้านหลัง รอให้เซอร์คานรับประทานอาหารจนเสร็จ
“ฉันอิ่มแล้ว”
พูดจบเซอร์คานก็รวบช้อนและส้อมเข้าหากัน แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสาวเท้าก้าวเดินนำหน้าอิริคไปที่รถยุโรปสีดำคันหรูทันที อิริครีบเดินมาเปิดประตูให้เซอร์คาน เมื่อเซอร์คานเข้าไปด้านใน ประตูรถก็ถูกปิดลงเบา ๆ
“อิ่มคนเดียว...ฉันยังไม่ได้กินเลย หิวเหมือนกันนะโว้ย!!”
อิริคขยับสูทตัวสีดำให้เข้าที่ เขาบ่นพึมพำอยู่คนเดียว แล้วสืบเท้าก้าวเดินไปที่ฝั่งคนขับรถ เข้าเปิดประตูและพาตัวเองเข้าไปในรถ และสตาร์ทรถขับพุ่งทะยานออกไปจากตัวคฤหาสน์อย่างเร็ว
Latest chapter
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 57 การรอคอยที่หวนคืน
เมื่อคนด้านนอกได้ยินเสียงอนุญาตของโภไคย เขาก็ผลักประตูเข้าไป ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ราว 188 เซนติเมตร ผมสีทองทั้งหัว มีใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน รับกับปากกระจับได้รูป เขายืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง แล้วยิ้มอ่อน ๆ ให้โภไคย“เมื่อไรจะกลับบ้าน มัวแต่ทำงานไม่คิดถึงผัวเลยนะ”เซอร์คานเอ่ยตัดพ้อ ทอดมองโภไคยด้วยสายตาเง้างอน ราวกับลูกแมวน้อย คนที่กำลังง่วนอยู่กับเอกสารกองโต ไม่ได้กลับไปหาเขาหลายอาทิตย์แล้วพอไรอัลโทรบอกว่าวันนี้โภไคยจะเข้าไปหา เขาก็นั่งรอทั้งวัน แต่ก็ไม่เห็นโภไคยจะเข้ามาสักที จนเซอร์คานทนรออีกต่อไปไม่ไหว เลยต้องหอบสังขารมาที่คาสิโนเอง“ก็แก๊งเลเจนด์มีเรื่องให้ต้องเคลียร์นี่ครับ ผมไม่อยู่ก็ไม่ได้ด้วยสิ แถมงานที่นี่ก็ยังไม่เสร็จเลย เห็นไหมกองเท่าภูเขา”คนตัวสูงก้าวเดินมาด้านหลังโภไคย ก่อนที่จะเอาใบหน้าแสนหล่อเหลา ซุกที่บ่าของโภไคย ราวกับลูกแมวน้อยโภไคยเหลือบสายตาไปมอง คนที่ซบอยู่ด้านหลัง พลางส่งยิ้มให้เขาอ่อน ๆ นับวันเซอร์คานยิ่งทำตัวเหมือนลูกแมวขี้อ้อนเข้าไปทุกที“แผลเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้ดีขึ้นรึยั
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 56 คิดถึงเซอร์คาน 2
ตลอดระยะเวลา 5 ปีที่ผ่านมา มันคงทรมานแสนสาหัสมาก ๆ ถ้าเป็นพวกเขาก็คงทำใจได้ยาก เหมือนอย่างตอนนี้ ที่พี่ชายของเขาไม่ได้มานั่งอยู่บริหารเกรทเพอร์เซิลมือเรียวหยิบปากกาที่เหน็บไว้ ที่กระเป๋าเสื้อเชิ้ตตัวสีดำ โภไคยอ่านเอกสารอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเซ็นลงนาม แล้วยื่นให้ลูคัสไป“เรียบร้อยครับ”“ขอบคุณครับ งั้นผมไปก่อนนะ...อย่าคิดมากล่ะ ผมเข้าใจในสิ่งที่คุณทำลงไปทั้งหมด ผมเข้าใจคุณกับพี่ของผม มันคือการตัดสินใจของพี่เซอร์คาน ผมเคารพในการตัดสินใจของพี่ผม”“ครับงั้นเดี๋ยวผมไปทำงานก่อน เอกสารกองท่วมหัวแล้วพี่ไรอัลบอก ฮ่า ๆ”โภไคยฝืนหัวเราะ เพื่อไม่ให้ลูคัสคิดมาก พูดจบพวกเขาก็แยกย้ายกัน โภไคยและไรอัลพากันมาที่ห้องทำงาน ประตูไม้บานสีน้ำตาลถูกเปิดออก ทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนกรอบรูปของทั้งสองที่ถ่ายคู่กัน ถูกตั้งไว้ที่โต๊ะทำงานมันยังคงวางอยู่ที่เดิม โภไคยหันไปมองกองเอกสารที่สูงท่วมหัว จนเขาถึงกับส่ายหัวไปมา“เอกสารที่ต้องเซ็นเยอะเลยครับ ดีที่คุณโภไคยเข้ามา”โภไคยเ
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 55 คิดถึงเซอร์คาน
การจากไปของเซอร์คานทำให้โรเจอร์ กลายเป็นภาวะซึมเศร้า เขาอยู่เหมือนคนไร้ชีวิต นั่งเหม่อลอยไร้จุดหมาย ร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด กินไม่ได้นอนไม่หลับหลับตาครั้งใดก็เห็นแต่ภาพ ที่ลูกของตัวเองนอนลงไปแน่นิ่งอยู่กับพื้น แต่เขาก็ไม่สามารถตายตามลูกไปได้ เพราะเขาจะตายได้ก็ต่อเมื่อ โภไคยเป็นคนมอบความตายให้ก็เท่านั้น ถ้ายังไม่ได้รับอนุญาตจากโภไคย โรเจอร์ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะลาจากโลกนี้ไปโรเจอร์ถูกขังไว้ในคุกชั้นใต้ดินของแก๊งเลเจนด์ มีคนเฝ้าดูตลอดเวลาไม่ให้คาดสายตา เพราะโภไคยเกรงว่าโรเจอร์จะทำร้ายตัวเอง เขาให้จิตแพทย์มาคอยพูดคุยดูแลโรเจอร์อย่างใกล้ชิดโภไคยยังไม่ต้องการให้โรเจอร์ตายในตอนนี้ โรเจอร์จะต้องอยู่ชดใช้กรรม ให้สาสมกับสิ่งที่เขาทำมากกว่านี้ ระยะเวลาแค่ 3เดือนมันยังน้อยไป สำหรับการทุกข์ทรมานใจ กับการที่สูญเสียคนรักไปอย่างไม่มีวันกลับ“มู่เฉินเดี๋ยวฉันจะไปมาเก๊า ไปดูคาสิโนที่นั่นสักหน่อย ป่านนี้พี่ไรอัลคงหัวหมุนแย่แล้ว นายอยู่ดูแลที่นี่ให้ดี ๆ ล่ะ แล้วกำชับคนเฝ้าไอ้แก่นี่ไว้ให้ดี ๆ อย่าให้มันคิดทำร้ายตัวเอง ฉันยังไม่อยากเห็นมันตายตอนนี้”
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 54 อำลารัก
“มาทำอะไรที่นี่?”อิริคหันหน้ามาหาเซอร์คาน แล้วระบายยิ้มอ่อน ๆ ให้เขา“ผมมาหาแม่ครับ”พูดจบอิริคก็ก้มเอาช่อดอกกุหลาบสีขาว วางลงหน้าหลุมฝังศพ เซอร์คานตกใจไม่น้อย เขาไม่คิดว่าแม่ของอิริคจะตายแล้ว ทำไมอิริคไม่บอกเรื่องนี้กับเขาเลย บอกแค่ว่าจะพามาหาแม่แค่นั้นเองเสียงฮึดฮัดของใครบางคนดังขึ้น เรียกความสนใจให้เซอร์คานให้หันไปดู มู่เฉินผลักโรเจอร์ให้เดินไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างของโรเจอร์ถูกไพล่หลัง แล้วถูกมัดด้วยเชือกไนลอนอย่างแน่นหนา ข้อมือทั้งสองข้าง มีเลือดไหลซึมออกมาจากการเสียดสี“คุณพ่อ!!”อิริคหันไปมองตามเสียงร้องเรียกจากด้านหลัง เขายกยิ้มมุมปากบาง ๆ ให้กับโรเจอร์และมู่เฉิน แล้วหันไปยิ้มให้เซอร์คานเล็กน้อย“เซอร์คานมาไหว้แม่สิครับ ไหน ๆ ก็มาถึงนี่แล้ว”อิริคเอ่ยขึ้น พลางพยักหน้าเรียกเซอร์คานเข้ามาใกล้ ๆ เขา เซอร์คานตัวแข็งทื้อ พยายามประมวลความคิด เรียบเรียงเหตุการณ์ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นอิริคมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วมู่เฉินไปเอาตัวพ่อเขามาทำไม แล้วโภไคยล่ะ ตอนนี้คนของโภไคยล้อมรอบเต็มไปหมด แต่เขายังไม่เห็นโภไคยแม้แต่เงา
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 53 สองนายใหญ่
“ใครวะ?”เซอร์คานบ่นพึมพำอยู่คนเดียว ก่อนที่จะตัดสินใจกดปุ่มรับสาย((“สวัสดีครับ”))("สวัสดีครับคุณเซอร์คาน")((“นั่นใครพูดสาย”))("ผมโภไคย...สบายดีไหมครับ")เมื่อได้ยินชื่อของโภไคย เซอร์คานถึงกับเดือดดาลขึ้นมาทันที นี่มันกล้ามาก ปล้นสินค้าเขายังไม่พอ ยังกล้าโทรมาเยอะเย้ยเขาขนาดนี้เลยเหรอ ถ้ามีโภไคยต้องไม่มีเซอร์คาน((“ไอ้หมาลอบกัด!!”))เซอร์คานเค้นเสียงดังลั่นใส่ปลายสาย จนโภไคยต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหูของตัวเอง("ไม่ได้ลอบกัดนะครับ ถ้าลอบกัดผมจะโทรมาแจ้งให้ทราบเหรอครับ ว่าอาวุธของคุณถูกผมทำลายหมดแล้ว หึ ๆ")น้ำเสียงยียวนกวนประสาท ที่เอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ราวกับว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสิ่งที่ทำลงไป ทำให้อีกฝ่ายเดือดดาลสุดขีด จนแทบอยากจะแหกอกโภไคยให้แหลกเป็นชิ้น ๆ((“ไอ้ระยำ!!...กูไปทำอะไรให้มึง!!”))น้ำเสียงเกรี้ยวกราดตวาดดังลั่น คำถามของเซอร์คานทำให้โภไคย ถ
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 52 เกิดเหตุร้าย
1 สัปดาห์ต่อมาไรอัลวิ่งหน้าตาตื่นมาหาเซอร์คานที่ห้องทำงาน เขาพรวดพราดเข้ามาโดยไม่เคาะประตู เซอร์คานกับอิริคที่กำลังนัวเนียกันอยู่ ถึงกับต้องเด้งตัวออกจากกันทันที“มือไม่มีเคาะประตูรึยังไง!!”มาเฟียหนุ่มเอ็ดลูกน้องมือขวาเสียงดังลั่น ที่เข้ามาโดยพลการ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่รับอนุญาตจากเขา สายตาดุดันจ้องมองไรอัล จนเขาสั่นกลัวไม่น้อย“ขอโทษครับนาย...เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ”“เรื่องอะไร!!”เซอร์คานเอ็ดไรอัลเสียงดังแต่ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่จริง ๆไรอัลคงไม่รีบร้อนพรวดพราด เข้ามาแบบนี้แน่ ๆ“อาวุธล็อตที่ขนไปเมื่อคืนถูกปล้นครับ คนของเราตายเกือบหมดเลยครับ เหลือรอดมาแค่สองคน แล้วของก็ถูกขโมยไปหมด ไม่เหลือเลยครับ”ไรอัลรายงานยาวเหยียด เกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เซอร์คานถึงกับไปไม่เป็น อาวุธล็อตนี้เป็นล็อตใหญ่ และต้องส่งมอบให้กับลูกค้ารายใหญ่ภายในวันนี้ แถมลูกค้ารายนี้เป็นรายสุดท้าย ที่เพิ่งดิลกัน กว่าจะได้ไม่ง่ายเลย“แม่งเอ๊ย!!..
ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 16 ภาพบาดตา
ไรอัลและอิริคสืบหาตัวผู้ชายสามคน ที่อยู่ในกล้องวงจรปิด เขาแกะรอยตามมันมายังกวางโจว พวกมันทั้งสามพากันเดินเข้าไปในคาสิโนของโภไคย ทั้งสองแอบมองมันอยู่ห่าง ๆ เพราะรอบ ๆ คาสิโนมีคนของโภไคยคุ้มกันไว้อย่างแน่นหนา“ไอ้สามคนนั้นเป็นคนของโภไคยจริง ๆ ด้วย”ไรอัลเอ่ยขึ้นหันไปพูดกับ
Last Updated : 2026-03-19ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 13 บทลงโทษ
อิริคเดินทางไปที่คฤหาสน์ของเซอร์คาน เพื่อขับรถไปรับเซอร์คานไปคาสิโนในตอนเช้า สองขายาวก้าวเดินไปข้างหน้า ใจกล้า ๆ กลัว ๆเพราะเมื่อคืนเขาทิ้งเซอร์คานไว้แบบนั้น อิริคเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนของเซอร์คาน เขากลืนน้ำลายฝืด ๆ ก้อนใหญ่ลงคอ ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปด้านใน“คุณเซ
Last Updated : 2026-03-18ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 11 ส่งมอบของให้น้องชาย
“งั้นเราไปกันเถอะครับคุณลูคัส ผมไม่อยากใช้อากาศหายใจร่วมกับพี่ชายคุณ”พูดจบอิริคก็เดินไปที่รถคันสีดำของลูคัสทันที ไม่สนใจว่าเซอร์คานผู้เป็นนาย ว่าจะว่าอะไรไหมกับคำพูดของเขา ลูคัสหันไปมองอิริคที่เดินดุ่มๆ ไปไม่สนใจใครเขายกมือขึ้นมาเกาหัวยิก ๆ แล้วหันไปหาพี่ชายตัวเองด้วยความงุนงง ไหน
Last Updated : 2026-03-18ทรยศรักนายมาเฟีย บทที่ 12 ทวงของคืน
นาฬิกาบอกเวลา ว่าตอนนี้เป็นเวลา 00.12 น.เซอร์คานยังคงนั่งดื่มอยู่คนเดียว ตอนนี้เขาสภาพดูไม่ได้ เมาจนคุยแทบไม่รู้เรื่องในหัวตอนนี้มีภาพของอิริคและลูคัสกำลังร่วมรักกันอย่างดุเดือด มือหนากำหมัดแน่น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาเป็นคนที่ยกอิริคให้ลูคัสเอง จะมาว่าอิริคและลูคัสไม่ได้ ถ้าเกิด
Last Updated : 2026-03-18
You may also like
ตั้งใจท้อง
saengram1.9K viewsวิศวะขอรักคุณหมอ Mpreg
กุหลาบดิน2.5K viewsเมียตัวแทน (Mpreg)
กุหลาบดิน2.1K viewsSecret Love Friend แอบรักเพื่อน
มินิซ่าส์1.9K viewsนาย CEO เจ้าของบริษัท กับเสมียนหยงเฟยเจ้าแห่งแดนมังกร
Lirigrhog438 viewsการันต์กันธีต์
โบกร657 viewsท่านอ๋องบัดซบ!!! เล่ม 1
ลูกแกะขนปุย4.1K viewsWe're the same นายกับฉันเหมือนกันเลยนะ
มินิซ่าส์2.1K views
