Masukเช้าวันรุ่งขึ้น
“อื้อ...คนจะนอน”
เสียงอ้อแอ้พึมพำอยู่ในลำคอของอิริคดังขึ้น เมื่อมีอะไรบางอย่างมาสะกิดเขาให้ตื่นจากการหลับใหล เซอร์คานเอาเท้าแตะเบา ๆ ที่ขาของอิริค เพื่อปลุกให้เขาตื่น แต่ก็ไม่ได้ทำให้อิริคตื่นขึ้นมาจากภวังค์ได้
เขาเดินไปหยิบขวดน้ำเย็น แล้วเปิดฝาเอาน้ำเทราดลงบนใบหน้าของอิริค คนตัวเล็กกว่าสะดุ้งสุดตัว กระเด้งราวกับกุ้งเต้น เมื่อความเย็นปะทะลงบนใบหน้า อิริคลืมตาตื่นขึ้นมาจากภวังค์การหลับใหลทันที
“นี่คุณทำอะไรเนี่ย”
น้ำเสียงขุ่นเคืองแสดงถึงความไม่พอใจ มือไม้เช็ดน้ำออกจากใบหน้าตัวเอง ตอนนี้เขาเปียกไปหมดราวกับลูกหมาตกน้ำ
“ปลุกนายไง ปลุกแล้วไม่ตื่น ก็ต้องใช้วิธีนี้...ลุกได้แล้วฉันต้องไปทำงาน”
“ปลุกดี ๆ ก็ได้ นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะครับ”
“ไม่มากหรอกสำหรับคนแบบนาย”
“.........”
พูดจบเซอร์คานก็เดินหนีอิริคเข้าไปในห้องแต่งตัวทันที คนที่เพิ่งตื่นรีบเก็บที่นอน แล้วสืบเท้าก้าวเดินเพื่อที่จะเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ อิริคใช้เวลาประมาณ 20 นาทีในการอาบน้ำ เสียงโวยวายของเซอร์คาน ทำให้เขารีบลนจนแทบจะทำอะไรไม่ถูก
“นี่ฉันสายแล้วนะ ควักไส้ออกมาล้างรึยังไง!!”
เซอร์คานยกข้อมือข้างซ้ายขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 08.33 น. แล้ว เมื่อได้ยินเสียงเจ้านายหนุ่มเอ่ยตะโกน อิริครีบลนหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ทันที เสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวสีดำถูกสวมใส่ เขาหยิบสูทตัวสีดำมาสวมทับอีกทีหนึ่ง
ชุดนี้เป็นชุดที่เซอร์คานให้คนเตรียมเอาไว้ให้ สำหรับบอร์ดี้การ์ดส่วนตัวของเขา ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองที่กระจกบานใสอยู่คู่หนึ่ง พลางถอนหายใจเบา ๆ
เมื่อเสร็จแล้วเขาจึงพาตัวเองมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซอร์คาน อิริคก้มหน้าลงต่ำ เพราะรู้ว่าต้องโดนด่าอย่างแน่นอน
“นายทำให้ฉันสาย ต่อไปนี้ 06.00 น. นายต้องตื่นขึ้นมาก่อนฉัน อาบน้ำแต่งตัวรอฉันเข้าใจไหม”
“ทำไมต้องตื่นเช้าขนาดนั้นด้วยครับ”
“เช้าบ้านนายสิ 06.00 น. เนี่ยเหรอเรียกว่าเช้า”
คนตัวสูงทำหน้าตาบูดบึ้งราวกับไปกินรังแตนมา เมื่อลูกน้องที่เพิ่งรับเข้ามาทำงานไม่ได้เรื่อง วันแรกก็พาเขาไปคาสิโนสายเสียแล้ว
เขายังมีเอกสารมากมายที่ต้องสะสาง แต่ต้องมาสายเพราะอิริค ความฉุนเฉียวมันมีมากล้น จนเขาอยากจะจับลูกน้องตัวเองมาหักคอ
เซอร์คานเดินนำหน้าอิริคไปด้านล่าง เขาเดินไปที่โต๊ะอาหาร ที่มีอาหารวางเรียงเต็มโต๊ะ แม่บ้านได้จัดเตรียมอาหารไว้ให้เขาแล้ว เซอร์คานเหลือบสายตามองลูกน้องตัวเอง ส่งสัญญาณให้อิริคขยับเก้าอี้ให้เขานั่ง
“อะไรครับ?”
“นี่นายแกล้งไม่รู้หรือไม่รู้จริง ๆ เนี่ย”
“ไม่รู้จริง ๆ ครับ”
“ขยับเก้าอี้ให้ฉันนั่งสิ”
“ทำไมคุณไม่ขยับเองล่ะครับ?”
“อิริค!!...นี่นายเป็นลูกน้องฉันนะ”
สายตาวาวโรจน์โกรธจัด จ้องมองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง เมื่ออิริคยืนต่อปากต่อคำเขา ราวกับว่าเขาคือเพื่อนเล่น
อิริครีบทำตามคำสั่งของมาเฟียหนุ่ม เขาค่อย ๆ ขยับเก้าอี้ให้เซอร์คานนั่ง และยืนอยู่ด้านหลัง รอให้เซอร์คานรับประทานอาหารจนเสร็จ
“ฉันอิ่มแล้ว”
พูดจบเซอร์คานก็รวบช้อนและส้อมเข้าหากัน แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสาวเท้าก้าวเดินนำหน้าอิริคไปที่รถยุโรปสีดำคันหรูทันที อิริครีบเดินมาเปิดประตูให้เซอร์คาน เมื่อเซอร์คานเข้าไปด้านใน ประตูรถก็ถูกปิดลงเบา ๆ
“อิ่มคนเดียว...ฉันยังไม่ได้กินเลย หิวเหมือนกันนะโว้ย!!”
อิริคขยับสูทตัวสีดำให้เข้าที่ เขาบ่นพึมพำอยู่คนเดียว แล้วสืบเท้าก้าวเดินไปที่ฝั่งคนขับรถ เข้าเปิดประตูและพาตัวเองเข้าไปในรถ และสตาร์ทรถขับพุ่งทะยานออกไปจากตัวคฤหาสน์อย่างเร็ว
มู่เฉินขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันอย่างงง ๆ พลางหันไปมองโภไคย เมื่อเห็นภาพที่อยู่ไกล ๆ เขาก็พอจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมไรอัลถึงห้ามเขาไว้ เซอร์คานกำลังกดจูบโภไคยอย่างดูดดื่ม ไม่แคร์สายตาลูกน้องแม้แต่น้อย“อื้ออออ...”มือเรียวดันแผงอกแกร่งของเซอร์คานให้ผละออกจากตัวเขา โภไคยอายจนหน้าแดง ที่เซอร์คานเล่นบทหวาน ต่อหน้าลูกน้องหลายร้อยคน ทุกคนต่างพากันอมยิ้มไม่หุบ จนโภไคยแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน“ไปข้างบนกัน”เสียงแหบพร่า กระเส่าออกมาจากลำคอของเซอร์คาน สายตาวิบวับ เปร่งประกายเต็มไปด้วยแรงปรารถนา จ้องมองมายังโภไคย ราวกับว่าอยากจะจับเขากดกระแทกเสียตรงนี้“ได้ไง งานยังไม่เลิกเลย ลูกน้องก็อยู่กันเยอะแยะ”โภไคยตีเข้าที่แขนของเซอร์คาน ที่จ้องแต่จะหื่นใส่เขาตลอดเวลา เซอร์คานก็ยังไม่วายที่จะเอามือบีบก้นงอนของโภไคยเป็นการเอาคืน“อ๊ะ!! พูดแล้วยังไม่ฟังอีก อายลูกน้องบ้างสิ”พูดจบโภไคยก็เดินหนีเข้าไปด้านในคฤหาสน์ทันที คนตัวสูงยกยิ้มมุมปาก พลางนึกในใจเข้าทางเขาล่ะ เซอร์คานรีบวิ่งตามโภไคยเข้าไปอย่างไวมือหนาคว้าเอวของโภไคยมาแนบไว้ใกล้ลำตัว ก่อนที่จะดันตัวของอีกฝ่ายให้ชิดติดผนัง ริมฝีปากหยักทาบประกบทับ กดจูบดูดด
1 สัปดาห์ต่อมางานรวมแก๊งมาเฟียของ แก๊งเกรทเพอร์เซิล และ แก๊งเลเจนด์บรรดาชายฉกรรจ์กว่าครึ่งพัน มารวมตัวกันที่ลานกว้างของคฤหาสน์ ที่จัดงานเลี้ยงฉลองการรวมตัวของทั้งสองแก๊งใหญ่ให้เป็นหนึ่งเดียว ในนามว่า แก๊งยูไนท์ สื่อความหมายถึงความรวมกันเป็นหนึ่งเดียวข่าวการรวมตัวกันของแก๊งเกรทเพอร์เซิล และแก๊งเลเจนด์ แผ่กระจายเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว การรวมกันเป็นหนึ่งของทั้งสองแก๊ง ยิ่งทำให้ผู้คนต่างพากันเกรงกลัว เซอร์คาน และ โภไคย ในวันนี้เหล่าบรรดาพี่ ๆ น้อง ๆ ของทั้งสองแก๊ง ต่างสนุกสนานกับงานเลี้ยง ที่นาน ๆ จะมีสักครั้งหนึ่ง ทุกคนต่างผ่อนคลาย ดื่มสังสรรค์กันอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังคงมีบางส่วนที่คอยคุ้มกันอยู่รอบ ๆ บริเวณงานเลี้ยง“พี่ไรอัลครับ ไปทำงานที่กวางโจว มาเกือบจะอาทิตย์แล้ว เป็นไงบ้างครับ หึ ๆ”โภไคยเอ่ยถามไรอัล พลางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เพราะไรอัลถูกเซอร์คานบังคับ ให้ไปดูงานที่กวางโจวแทนเขา ระหว่างที่มู่เฉินลาพัก ถ้ามีเรื่องด่วนจริง ๆ ถึงค่อยโทรตามให้โภไคยไปสะสาง“ก็ดีครับ เริ่มปรับตัวได้แล้วครับตอนนี้”ไรอัลยิ้มพลางยกแก้วบรั่นดีกระดกดื่มพรวดเดียวจนหมดแก้ว“ไม่เข้าใจคุณเซอร์คานจริง ๆ ห่างกั
“พ่อครับ...ผมอยู่นี่ครับ”เสียงทุ้มต่ำคุ้นหู ทำให้โรเจอร์เงยหน้าขึ้นไปมอง เป็นเซอร์คาน เขายืนอยู่ข้าง ๆ โภไคย รอยยิ้มอ่อน ๆ ของเซอร์คานส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นพ่อ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาโรเจอร์ ที่กำลังกอดลูคัสไม่ยอมปล่อย“ฉันฝันไปใช่ไหม...นี่ฉันอยู่ในฝันรึเปล่า ฉันกำลังอยู่ในความฝัน แกใช่เจ้าลูคัสไหม ใช่ไหม?”โรเจอร์ผละตัวออกจากลูคัสทันที เพราะคิดว่าสิ่งที่เห็นคือภาพลวงตา มือเหี่ยว ๆ หยิกเข้าไปที่แขนของลูคัสเต็มแรง“โอ๊ย!!! พ่อ หยิกผมทำไมเนี่ย ผมเจ็บนะ”ลูคัสเอามือลูบแขนตัวเองไปมา พลางทำหน้ายู่ใส่พ่อของตัวเอง ที่ตอนนี้นั่งหน้าเหวออยู่ ราวกับว่าถูกผีหลอก เซอร์คานหย่อนก้นนั่งลงข้าง ๆ ผู้เป็นพ่อ แล้วจับมือเหี่ยว ๆ มาลูบที่ใบหน้าของเขาโรเจอร์มือสั่นเทาไปหมด เขายกมือทั้งสองประคองใบหน้าของลูกรัก น้ำตาที่หยุดไหลเมื่อครู่ กลับมาล้นเอ่ออีกครั้ง คนเป็นพ่อลูบคลำใบหน้าของลูกชาย ราวกับว่าสิ่งที่เห็นคือภาพลวงตา เขากำลังพินิจพิจารณา ว่ามันคือเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน“เซอร์คาน...แกจริง ๆ ใช่ไหม แกยังไม่ตายจริง ๆ เหรอ?”
ชายชราที่นั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่บนเตียง สายตาของเขาเหม่อลอยไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ราวกับว่าชีวิตนี้เขาหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว โรเจอร์ไม่แม้แต่คิดอยากจะมีชีวิตอยู่ เขานั่งเฝ้าพร่ำเพ้อคิดถึงเซอร์คาน ทุกวินาทีที่หายใจ“เปิดประตู”เมื่อได้ยินคำสั่งของนายหนุ่ม ลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง ก็เปิดประตูให้โภไคยเข้าไปด้านใน คนตัวสูงก้าวเดินไปช้า ๆ แล้วยืนหยุดอยู่ตรงหน้าโรเจอร์ เขาทอดสายตามองชายแก่ที่แลดูสิ้นหวัง ไม่รู้แม้กระทั่งว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ ๆ เขายังคงนั่งเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น“คุณโรเจอร์”เมื่อได้ยินเสียงของโภไคย โรเจอร์ค่อย ๆ หันมามองตามเสียง เขาน้ำตาไหลพราก“แกเอาลูกฉันคืนมา เอาลูกฉันคืนมา ฮือ ๆ ไม่อย่างนั้นก็ฆ่าฉันให้ตายไปเลย ฉันไม่อยากอยู่แล้ว”โภไคยพ่นลมหายใจออกมาจากปากของตัวเอง ยืนกอดอกตัวเองหลวม ๆ พลางเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มตัวเอง สายตายังคงทอดมองคนที่ร้องไห้ไม่หยุด“คุณสำนึกผิดบ้างไหมเนี่ย?”“ฉันรู้แล้วว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน ได้โปรดฆ่าฉันเถอะนะ ฆ่าฉัน...ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเซอร์คาน”
คำร้องขอของโภไคยไม่เป็นผล ยิ่งได้ยินอย่างนั้น เซอร์คานก็ยิ่งตอกอัดความแข็งขืนเข้าไปในรูจีบอย่างไม่ยั้ง คนใต้ล่างโยกคลอนตามจังหวะของแรงกระแทก มือไม้ของโภไคยปัดไปมา พยายามหาที่ยึดเหนี่ยว เขาจิกท่อนแขนแกร่งของเซอร์คานแน่น จนมันเป็นรอยแดงยาว เพื่อระบายความเสียดเสียวริมฝีปากอวบอิ่มกัดแน่นเข้าหากันจนเป็นห้อเลือด โภไคยเงยหน้าตาเหลือกลอย บิดร่าไปทั้งตัว ยิ่งเซอร์คานเห็นเมียรักเสียวกระสัน เขายิ่งกระหน่ำกระแทกย้ำ ๆ จี้จุดเสียวของโภไคยไม่หยุดหย่อน มือเรียวคว้าแก่นกายของตัวเองมารูดรั้งไปมาถี่ ๆ เพราะตอนนี้โภไคยกำลังใกล้ถึงฝั่งฝันแล้ว“แรงกว่านี้ จะเสร็จแล้ว ซะ เซอร์คาน ขอแรงกว่านี้”เสียงโภไคยร้องครางกระเส่า ลำตัวบิดร่าไปมา มือก็ยังไม่วายรูดรั้งแก่นกายอันใหญ่ ของตัวเองไม่ยอมหยุด เมื่อถูกกระทำทั้งด้านหน้าและด้านหลังไปพร้อม ๆ กัน เหมือนแสงรำไรรออยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม โภไคยเชิดหน้าอ้าปากค้าง หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ร่างกระตุกเกร็งไปทั้งตัว พร้อมกับฉีดพ่นน้ำกามออกมาราวกับเขื่อนแตก“อื้ออออออ ผะ...ผมเสร็จแล้ว”เซอร์คานยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่ายในตอนนี้ เขาจับท่อนเอ็นใหญ่ออกจากช่องทางหลั
⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️แกร๊ก!!เสียงกลอนประตูถูกล็อก โภไคยเดินกลับมาหาเซอร์คาน ที่กำลังยืนทำหน้าหงอยอยู่“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะครับ”“เมียไม่ให้เอา”เซอร์คานตอบเสียงอ่อย ๆ โภไคยกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะค่อย ๆ คุกเข่าลงตรงหน้าคนตัวสูง แล้วใช้มือเรียวควักแก่นกายอันใหญ่ ที่แข็งชันพร้อมที่จะออกศึก ปลายหัวหยักกระตุกหงึดทักทายโภไคยทันที เมื่อถูกมือเรียวสัมผัสมัน ท่อนเอ็นอันใหญ่ถูกรูดรั้งไปมาช้า ๆ คนที่คุกเข่าอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเซอร์คาน ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา“อ่าาา…ซี้ดดดดด”แค่เพียงแก่นกายถูกชักรูด เซอร์คานก็เสียวกระสันไปทั้งตัว น้ำสีขาวขุ่นไหลเยิ้มออกมาอยู่ตรงส่วนปลาย โภไคยค่อย ๆ แลบลิ้น แล้วแตะลงตรงหัวเห็ดสีชมพูระเรื่อ เขาค่อย ๆ โลมเลียดูดดุนมันราวกับไอศกรีมแท่งโปรด เสียงดังแลดูลามก มันเป็นตัวจุดเชื้อไฟในกายเซอร์คานได้เป็นอย่างดีโภไคยดูดเลียแก่นกายจนแก้มตอบ ริมฝีปากสวมครอบ ชักเข้าชักออกตามจังหวะ คนต
“มาทำอะไรที่นี่?”อิริคหันหน้ามาหาเซอร์คาน แล้วระบายยิ้มอ่อน ๆ ให้เขา“ผมมาหาแม่ครับ”พูดจบอิริคก็ก้มเอาช่อดอกกุหลาบสีขาว วางลงหน้าหลุมฝังศพ เซอร์คานตกใจไม่น้อย เขาไม่คิดว่าแม่ของอิริคจะตายแล้ว ทำไมอิริคไม่บอกเรื่องนี้กับเขาเลย บอกแค่ว่าจะพามาหาแม่แค่นั้นเองเสียงฮึดฮั
“ใครวะ?”เซอร์คานบ่นพึมพำอยู่คนเดียว ก่อนที่จะตัดสินใจกดปุ่มรับสาย((“สวัสดีครับ”))("สวัสดีครับคุณเซอร์คาน")((“นั่นใครพูดสาย”))("ผมโภไคย...สบายดีไหมครับ") 
คฤหาสน์เซอร์คานรถยุโรปคันสีดำเทียบจอดที่คฤหาสน์ใหญ่ของเซอร์คาน อิริคเปิดประตูและก้าวขาออกมาจากรถ เขาพาตัวเองเดินเข้าไปด้านในคฤหาสน์พลางคิดหาคำเพื่อรายงานนายตัวเอง ที่เด็กคนนั้นไม่ยอมมาด้วย เขาจะพูดตามความจริงในสิ่งที่ได้ยินดี หรือจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
“นี่ทำอะไรของพี่น่ะ?”เสียงดังจากด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังจับอิริคกดอยู่ต้องหันไปมอง เซอร์คานตวัดหางตาไปมอง คนที่เขามาใหม่อย่างคาดโทษก่อนที่จะเก็บอาวุธร้ายของตัวเองให้เข้าที่ อิริคเมื่อเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาด้านในเขารีบดึงกางเกงขึ้นสวมใส่เข้าที่เข้าทางให้เรียบร้อยทันที น่าอายสิ้



![ผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



