Chapter 9 เลขาของท่านประธาน

Rrrr!!! สมาร์ตโฟนเครื่องแพงที่วางอยู่บนเตียงดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง ซึ่งทำให้เควินจิ้มก้นบุหรี่ลงไปในกระถางดอกไม้ ก่อนจะเดินเข้ามากดรับสายผู้เป็นมารดา                                                              

“สวัสดีครับแม่”                                                                         

“แม่ได้ข่าวว่าท่านประธานเพิ่งเลือกเลขาคนใหม่ หวังว่าคงถูกใจลูกนะ เห็นฝ่ายบุคคลบอกว่าเธอพูดได้กว่าห้าภาษไม่ใช่เหรอ” น้ำเสียงของหญิงสูงวัยแฝงความไม่ชอบใจอยู่ในที ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเลขาคนใหม่เป็นใคร ถ้านางรู้ว่าพราวมุกคือคนที่ตัวเองกำลังเอ่ยถึง มีหวังหัวใจวายตายแน่นอน                                           

“ขนาดตัวอยู่ต่างประเทศยังรู้เรื่องของผมเป็นอย่างดี แบบนี้แสดงว่าคุณแม่กำลังคิดจะบินกลับเมืองไทยเร็ว ๆ นี้ใช่ไหมครับ” คราวนี้เควินเริ่มเป็นกังวล เพราะเขากลัวมารดาจะทำแผนล่ม อุตส่าห์ตั้งใจมาเอาคืนเธอ เขาจะปล่อยให้ทุกอย่างสะดุด เพียงเพราะมารดาไม่ได้เด็ดขาด                      

“แม่รอกลับพร้อมหนูณิชาน่ะ แต่ยังไม่ได้กำหนดวัน ยังไงเดี๋ยวค่อยคุยกันอีกทีนะ”               

“ได้ครับแม่”                                                                              

“นานแล้วที่ไม่ได้กลับ อดคิดถึงเมืองไทยไม่ได้ ว่าแต่แกเถอะ... เตรียมตัวให้พร้อมด้วยนะ แม่หาฤกษ์ไว้แล้วปลายปีหมั้นหมายกับหนูณิชาซะ แม่แก่แล้วนะอยากอุ้มหลานเต็มทีแล้ว” ดูเหมือนคำพูดของมารดาเริ่มทำให้เควินหงุดหงิดใจ เขาเดินออกไปหยิบไวน์ในตู้มาจิบ พลางคิดหาคำตอบที่ฟังดูกลาง ๆ ไม่เป็นการปฏิเสธโดยตรง                                                                                      

“ผมขอศึกษาดูใจเธอไปอีกสักพักนะครับคุณแม่ ไม่นานหรอกรับรองว่าแม่ได้อุ้มหลานสมใจแน่”           

“แกพูดเองนะเควิน แม่ไม่ได้หูเฝื่อนไปใช่ไหม ไม่รู้ล่ะยังไงสะใภ้ของเควีกรุ๊ปต้องเป็นหนูณิชาคนเดียวเท่านั้น” ไม่ว่าเควินจะพูดออกมาด้วยเหตุผลใด แต่สำหรับมารดาของเขาแล้วมันคือสัญญาณที่ดี เพราะอย่างน้องลูกชายของนางก็เอ่ยปากออกมาว่ากำลังคบหาดูใจอยู่กับณิชาว่าที่สะใภ้คนโปรดของนาง                 

“แม่ครับ แม่เชื่อเรื่องพรหมลิขิตหรือเปล่า” เควินไม่รู้ตัวว่ากำลังเอ่ยถามอะไรออกไป จู่ ๆ ใบหน้าของพราวมุกก็ลอยเข้ามา เธอยังคงสวยสะดุดตาไม่สร่างซา แบบนี้เขาจะกล้าตอบตกลงมารดาส่งเดชไปได้ยังไงกัน หรือว่าเขากำลังตกหลุมรักเธออีกครั้ง บ้าไปแล้วหรือยังไงกัน                  

“เชื่อสิ ไม่ว่าจะพลัดพรากจากกันไปอยู่คนละขั้วโลก หรือแม้แต่หนีกันไปมีใครอีกคน สุดท้ายถ้าคนที่ใช่...หากฟ้าเบื้องบนเป็นใจลิขิตเอาไว้ ยังไงก็ต้องได้กลับมาเจอกัน เหมือนลูกกับหนูญิชาไง”                  

ในเวลานี้หัวใจของเควินไม่ได้มีใครเลยมันว่างเปล่าไปหมด แต่ทว่าในหัวของเขากลับมีเพียงใบหน้าของพราวมุกลอยเข้ามา ส่วนคนที่มารดาเอ่ยถึงไม่เคยอยู่ในฝันของเขาด้วยซ้ำ ชายหนุ่มเริ่มสับสนในสิ่งที่กำลังจะทำ เขาต้องการทำร้ายพราวมุก หรือเป็นเพราะว่าอยากให้เธอมาอยู่ข้างกายเขากันแน่

            เมื่อพราวมุกก้าวเข้ามาทำงานในตำแหน่งเลขานุการ ของท่านประธานเควีกรุ๊ปวันแรก หญิงสาวไม่ได้คาดหวังอะไรนอกจากเงินเดือน และการเอาคืนอดีตชายคนรัก ที่เธอมักจะตื่นมาฝันร้ายกลางดึกแทบทุกคืน

หลังจากกล้ำกลืนฝืนทน ตรากตรำทำงานมาหลากหลายอาชีพ ไม่ว่าจะเป็นซักรีด หรือแม้แต่ออกไปตระเวนหานวดตามบ้าน ก่อนจะมาเป็นแม่ค้าออนไลน์ จวบจนกระทั่งได้งานในตำแหน่งที่หลายคนปรารถนา

ชายหนุ่มรูปร่างสมาร์ตเขาดูหล่อเหลาสมชายชาตรี มองมุมไหนเควินก็ดูดี ในเวลานี้ท่านประธานหนุ่มกำลังเดินออกมาจากลิฟต์ของผู้บริหาร เขามุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงาน โดยมีสายตาของบรรดาสาว ๆ พนักงานออฟฟิศ มองท่านประธานหนุ่มอย่างไม่วางตา ก่อนจะหันไปซุบซิบกันตามประสาผู้หญิงเห็นหนุ่มหล่อ

แต่ทว่าเลขาหน้าห้องของเขากลับเอาแต่สนใจเอกสารตรงหน้า พราวมุกตั้งใจศึกษางานจากชาร์ลี หลังจากเขาส่งมอบงานให้กับเธอตั้งแต่เช้า ก่อนที่เควินจะเข้าบริษัท นิ้วมือเรียวกดแป้นพิมพ์เป็นระวิง ไม่ว่าเธอจะมาทำงานที่นี้ด้วยเหตุผลใดก็ตามที พราวมุกก็ไม่อยากถูกใครตราหน้าว่าทำงานบกพร่องในหน้าที่  

เควินยังคงจ้องมองไปที่ดวงหน้าฟ้าประธาน เธอกำลังสะกดสายตาคมไม่ให้สนใจสิ่งรอบข้าง ราวกับเขากำลังต้องมนต์ รูปร่างของเธอยังคงดูดีไม่มีที่ติ พราวมุกดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แต่หน้าตาของเธอยังงดงาม

ไม่เปลี่ยนแปลง ยิ่งอยู่ในชุดทำงานสไตล์หวาน ๆ รวบผมเอาไว้หลวม ๆ ยิ่งมองก็ยิ่งน่าหลงใหล พลอยทำให้เควินหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ผู้หญิงที่ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้นและเต้นแรงได้ คงมีเพียงแค่พราวมุกเท่านั้น

“คุณชาร์ลีคะ ตอนบ่ายท่านประธานนัดพบลูกค้าเอาไว้หนึ่งท่าน แล้วก็มีตอนเย็นอีกกับชาวสิงคโปร์ แบบนี้ดิฉันต้องตามไปด้วยหรือเปล่าคะ น่าจะหลังเลิกงานน่ะคะ”                                                  

“ผมขอรายละเอียดทั้งหมดด้วยด่วน!” เสียงเข้มดังขึ้น ซึ่งทำให้พราวมุกถึงกับใจเต้นระรัว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมต้องตื่นเต้นด้วย                 

“คุณเควิน...” หญิงสาวอุทานออกมาเบา ๆ หลังจากท่านประธานหนุ่มเดินเข้าไปในห้องทำงาน เธอไม่มีแม้แต่เวลาจะมาตื่นเต้นด้วยซ้ำ

พราวมุกคว้าแฟ้มเอกสารเดินตามเควินเข้าไปด้านในทันที หญิงสาวอยากจะแสดงให้เขารู้ ว่าเธอเข้มแข็งกว่าที่เขาคิดเอาไว้ ถ้าหากเขาอยากให้ชีวิตของเธอพังไม่มีชิ้นดี เขาเองก็ต้องเตรียมตัวตั้งรับกับความพ่ายแพ้ย่อยยับกลับไปเช่นกัน                                                                                

“นี่ค่ะเอกสารทั้งหมด” พราวมุกวางแฟ้มลงที่โต๊ะทำงานตรงหน้าท่านประธานหนุ่ม  

“มาทำงานแต่เช้าดีนี่”                                                                

“ฉันมีความรับผิดชอบมากเกินกว่าที่ใครหลายคนมองข้าม”                       

“คุณดูไม่ตกใจเลยนะที่เจอผม”                                                   

“ทำไมฉันต้องตกใจด้วยคะ ในเมื่อเราต่างก็มีทางเดินเป็นของตัวเอง”          

“พูดแบบนี้แสดงว่าผมต้องทบทวนความจำคุณหน่อยไหม... หืม” เควินพูดพลางลุกจากเก้าอี้ เขาเดินอ้อมเข้าหาพราวมุก แต่ทว่าหญิงสาวกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนี เธอยังคงยืนนิ่งเป็นรูปปั้น แววตาเป็นประกายที่เขาเคยเห็นกลับแฝงไปด้วยความเย็นชา                                                      

“สบายดีไหม ได้ข่าวว่ามีลูกด้วยไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ให้พ่อเขาช่วยเลี้ยงคิดว่าตัวเองเป็นซุปเปอร์มัมหรือไง”                                                        

ในถ้อยคำประชดประชันเหล่านั้น เป็นดั่งเข็มอาบยาพิษทิ่มแทงมายังหัวใจของพราวมุกซ้ำ ๆ นับสิบนับล้านครั้ง เธอออยากบอกกับเขาออกไปดัง ๆ ว่าบิดาของเด็กสองคนคืออสุรกายในร่างคน แต่ก็กลัวเควินจะสงสัย จึงแสร้งพูดออกไปด้วยประโยคบาดใจไม่แพ้กัน                         

“ฉันกับสามีก็ช่วยกันเลี้ยงลูกมาอย่างดี คุณเป็นคนนอกไม่ควรยุ่งเรื่องครอบครัวคนอื่นนะคะ มันดูเสียมารยาทอย่างมาก” พราวมุกพยายามพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแข็ง ทั้งที่ภายในใจกำลังเจ็บปวดรวดร้าวแสนสาหัส                                                                                       

“หึ! หึ! พอดีว่าผมขี้เสือกเสียด้วยสิ เอาไงล่ะทีนี้ ชีวิตของคุณคงว้าวุ่นน่าดูเลยว่าไหม” เขาพูดพลางแสยะยิ้มออกมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ทำเอาพราวมุกต้องพยายามเก็บอาการโกรธไม่ให้พุ่งพล่านมากไปกว่านี้ เพราะเธอไม่อยากต่อปากต่อคำกับเควินตั้งแต่แรกเจอ                             

“ฉันขอตัวไปศึกษารายละเอียดของงานก่อนนะคะ ถ้ามีอะไรสงสัยก็โทรเรียกละกัน” พราวมุกพยายามที่จะไม่เข้าใกล้ผู้ชายอันตรายอย่างเควิน

หญิงสาวรีบเดินเฉิดฉายออกไปราวนางพญา เธอไม่ได้สนใจเลยว่าตัวเองจะถูกท่านประธานตำหนิหรือไม่ หลังจากที่พราวมุกพยายามเก็บความรู้สึกกดดันเอาไว้ ภายในหัวใจของเธอล้วนสะสมความเจ็บปวดแสนทรมาน จนมันแทบระเบิดออกมาเป็นเสี่ยง ๆ                                         

“คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้กล้าผยองใส่ผม คุณเปลี่ยนไปมากเลยนะพราวมุก” ท่านประธานหนุ่มสบถออกมาด้วยน้ำเสียงแข็ง เวลาผ่านไปทำให้หญิงสาวไม่เหลือเค้าความอ่อนหวาน เธอแสดงท่าทีต่อเขาราวกับคนละคน เหมือนเขาและเธอไม่เคยรู้จักกันมาก่อน