ตอนที่ 6 วางแผนซื้อรถ(แข่ง)ใหม่

ซันเดย์ทิ้งตัวลงนั่งข้างวีด้า ก่อนจะเลื่อนจานสปาเกตตีที่สั่งมาเผื่อเพื่อน เพราะไม่อยากให้อีกคนต้องไปยืนรออีกนาน ซึ่งเจ้าตัวก็ยิ้มหวานมาให้

เป็นยิ้มที่ทำให้ใจสั่นอย่างประหลาด แม้ว่าวีด้าจะเป็นผู้หญิงแต่เธอก็อดหลงไม่ได้เลย คิดว่าถ้าใครได้เพื่อนไปเป็นแฟนคงจะโชคดีมากแน่ ๆ และน่าจะหวงสุด ๆ เลยด้วย

“อยากหารถสักคันมาไว้ใช้ มีที่ไหนแนะนำบ้างไหม?” เธอเงยหน้าถามเพื่อนทั้งสอง ไม่ได้เจาะจงว่าจะถามใครเป็นพิเศษ ระหว่างนั้นก็ม้วนเส้นสปาเกตตีเหนียวนุ่มเข้าปาก เคี้ยวจนแก้มตุ่ย รอคำตอบไปพลาง

“อยากได้แบบชั่วคราวหรือว่าจะซื้อมาใช้เลยล่ะ?” วีด้าวางช้อนลงข้างจาน เมื่อกระเพาะไม่สามารถย่อยอะไรลงไปได้อีก แล้วหันมาถามเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ

“อยากซื้อมาไว้ใช้สักคัน เผื่อออกไปไหนจะได้ไม่ต้องเรียกรถ ขี้เกียจรอ”

“แล้วเธอจะไปไหนเหรอ? กลัวหลงทางไหมล่ะ? เส้นทางนี้คดเคี้ยวยิ่งกว่าเขาวงกตอีกนะ” ไลลาแซวด้วยรอยยิ้มที่ดูจะกวนไม่น้อย

“ขอให้เส้นสปาเกตตีติดคอยัยขี้แกล้ง” ซันเดย์ว่าแบบขำ ๆ “รู้จักจีพีเอสไหม? หรือบ้านเธอไม่มีเน็ตกันนะถึงได้ล้าหลังไปแล้ว”

แค่ก ๆ ๆ

ทันใดนั้นคำแซวของจอมปากร้ายก็ศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา เพราะไลลาสำลักจนใบหน้าแดงก่ำ อีกทั้งยังขี้หน้าคาดโทษคนปากดีอย่างเอาเรื่อง

“ยัยบ้านี่! นั่นปากเหรอทำไมคมยิ่งกว่ากรรไกรเลยเนี่ย! เน็ตฉันมียะ แค่สงสัยว่าพึ่งมาอยู่เมืองไทยไม่กี่วันจะใช้รถเองแล้วเหรอ?” ไลลาขึงตาใส่คนยิ้มล้อฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจนัก วันแรกร้ายยังไง วันนี้ก็ยังเหมือนเดิม

“ฮ่าฮ่าฮ่า... ดูทำหน้าเข้า ฉันกลัวตายแหละ” เธอตีหน้ายียวนให้ไลลา ก่อนจะเอ่ยถึงเหตุผล “ทำไมฉันต้องกลัวด้วยล่ะ ก็แค่ขับรถเองจะที่ไหนก็เคยขับมาแล้ว เพิ่มประเทศเข้าไปก็ไม่น่าเห็นเป็นไร”

“ถ้าซันสนใจเดี๋ยววีถามพี่ชายให้ เขารู้เรื่องพวกนี้ดีแล้วก็เก่งมาก ๆ ด้วย ไม่ต้องห่วงว่าจะได้รถย้อมแมวมาใช้เลย”

“ใช่ ๆ พี่เจฟฟ์เก่งที่สุดแล้วไม่ใช่แค่เขาคนเดียวนะ แก๊งสิงห์เก่งเรื่องรถทุกคนเลยนะจะบอกให้”

ไลลาเอ่ยเสริมคำพูดของวีด้าทันที เมื่อตัวเลือกที่เสนอคือหนึ่งในหนุ่มฮอตที่สุดของมหา’ลัย

“แก๊งสิงห์?”

ซันเดย์ทวนคำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยผสมกับความสนใจ

“ใช่แล้ว แก๊งสิงห์ หนุ่มหล่อทะลุเพดานโลกทั้งห้าของมิทแทพเราเลย ในนั้นก็มีพี่เจฟฟ์พี่ชายยัยวี แล้วก็พี่อชิระลูกชายอธิการ ตามมาด้วยพี่ไลก้าผู้แสนเย็นชาต่อคนทั้งโลกแต่ยกเว้นยัยวี พี่วิกเตอร์ผู้หล่อแถมขี้เล่นเป็นกันเองสุด ๆ และคนสุดท้ายก็คือพี่อาเชอร์ผู้แสนใจดีแล้วก็ยิ้มหวานมาก ๆ แต่เสียดายที่รอยยิ้มนั้นมักจะมีแค่พี่ซอลได้ไป”

ไลลาพูดออกมาอย่างตื่นเต้น จนซันเดย์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจว่าทำไมเพื่อนคนนี้ถึงดูเหมือนคลั่งไคล้กลุ่มหนุ่ม ๆ พวกนั้นขนาดนี้

เธอย่นจมูกแสดงความหมั่นไส้เพื่อนที่สาธยายความดีของคนกลุ่มนั้นอย่างกับรับสินบนมาอย่างนั้นแหละ แล้วยังสรรเสริญราวกับพวกเขาคือเทพบุตรที่จุติลงมาเกิด

“เกินไปยะ! ไม่ยักรู้ว่าเธอก็เป็นแบบพวกที่นั่งอยู่ข้างหลังนั่น” ซันเดย์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้

“ฉันไม่ได้บ้าผู้ชายทุกคนนะยัยบ้า ถ้าไม่เพราะพวกเขาเป็นรุ่นพี่ที่รู้จัก ฉันก็ไม่ชมขนาดนี้หรอกนะ” ไลลารีบแก้ต่าง “แล้วก็จะบอกอะไรให้นะ พวกเขาไม่แค่หล่อ ยังมีสนามแข่งรถเป็นของตัวเองด้วย! สามในห้าคนนี้ก็คือนักแข่งที่ไม่ว่าใครก็โค่นอันดับพวกเขาลงมาไม่ได้! ชิ! บอกไปเธอก็ไม่เข้าใจหรอก”

ซันเดย์ปล่อยให้ไลลาพูดพร่ำไปเรื่อยเกี่ยวกับคนกลุ่มนั้น จนกระทั่งเอ่ยถึงสนามแข่งรถ ‘สนามแข่งงั้นเหรอ?’

เธอที่กำลังสนใจเส้นสปาเกตตีอยู่ถึงกับทำซ่อมหลุดมือไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนพูดด้วยสายตาเป็นประกายลุกวาว

“อะไรเล่า ก็ฉันพูดความจริง เธอไม่ชอบก็อย่ามาสนใจสิ ทำไมต้องมองฉันเหมือนจะกินแทนสปาเกตตีด้วยยะ”

ซึ่งทำให้วีด้าเปลี่ยนจุดสนใจทันทีเมื่อได้ยินคำของไลลา เธอเอียงคอมองซันเดย์ด้วยความสงสัยว่าเป็นอย่างนั้นจริงไหม ทว่าสายตาของซันเดย์ไม่ได้สื่อความไม่ชอบใจเลยสักนิด

แต่กลับเต็มไปด้วยความลิงโลดมากเลยต่างหาก

“มีอะไรหรือเปล่า?” วีด้าถามตรง ๆ เพราะอยากรู้ว่าอะไรซ่อนอยู่ในดวงตาสีอ่อนคู่นั้นของซันเดย์กันแน่

“ที่ไลลาพูดน่ะ สนามแข่งนั่น พี่ชายวีก็เป็นคนสร้างขึ้นมาเหรอ?” วีด้ามองคนถาม พอเห็นแววตาที่กระตือรือร้นนั้น ไม่น่าเชื่อว่าคนไม่ค่อยใส่ใจอะไรจะนึกสนใจเรื่องของสนามแข่งรถขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ใช่... พี่เจฟฟ์กับเพื่อน ๆ ของเขาก่อตั้งสนามแข่งนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่ง ตอนแรกก็แค่จะสร้างไว้เพื่อประลองกันเล่น ๆ แต่พอไป ๆ มา ๆ กลายเป็นสนามที่ขึ้นชื่อของที่นี่ไปแล้ว”

“โน ๆ แกพูดผิดไม่แค่ขึ้นชื่อหรอกนะ แต่ชื่อเสียงดังกระหึ่มไปทั่วฟ้าทั่วแผ่นดินแล้วจ้ะ! ใครก็ต่างรู้จักสนามแข่งโยโลแห่งสิงห์ผงาดกันทั้งนั้น!” ไลลาเสริมเข้าไปอย่างดี๊ด๊า สีหน้าของเธอแสดงถึงความยิ่งใหญ่ให้กับสิ่งที่ตัวเองเอ่ยออกไป

ซันเดย์ฟังคำพูดของทั้งสองอย่างใจจดจ่อ หูผึ่งกางออกกับข่าวสารใหม่เกี่ยวกับความชอบส่วนตัวของตัวเอง

มองวีด้าที ไลลาทีเธอรู้สึกเหมือนเด็กน้อยกำลังจะได้ของเล่นใหม่ ๆ

เพียงแต่ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตว่าในดวงตาสีน้ำตาลหม่นคู่นั้น มีนัยแอบแฝงที่เต็มไปด้วยความกระหายต่อสิ่งที่ได้รับรู้

วันเสาร์ โชว์รูมรถสปอร์ตนำเข้า

“ซันเข้าใจแล้วค่ะ สัญญาว่าจะไม่ใจร้อน” เธอตอบรับปลายสายหลังจากโทรปรึกษาเรื่องการซื้อรถกับเกย์สัน ซึ่งทางนั้นก็เดาได้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องตัดสินใจแบบนี้

เขาแนะนำรุ่นที่เหมาะกับการใช้งานที่นี่ แต่กลับไม่ตรงใจเธอสักเท่าไหร่ เพราะเหตุผลประการใดเกย์สันย่อมรู้ดีอยู่แล้ว ดังนั้นนอกจากบ่นให้ตามสาย เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้

“งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ เพื่อนซันรออยู่”

(นี่ไปไม่เท่าไหร่ มีเพื่อนแล้วเหรอ ไว้ใจได้แค่ไหนซันเดย์?)

“เห็นอย่างนี้ซันก็เลือกคบคนดีนะคะ รับรองว่าไม่เลือกเอาแบบข้างทางแน่นอน”

(อย่าให้ฉันต้องบินไปจัดการเธอเอง ฉันไม่ได้ส่งเธอไปที่นั่นเพื่อทำตัวเหลวแหลกนะซันเดย์!)

“…..”

ที่เธอเงียบไม่ใช่เพราะโกรธคำพูดนั้นของเกย์สัน แต่เพราะกำลังหาคำอธิบายที่ดีและหนักแน่นพอจะทำให้รุ่นพี่วางใจได้

(ซันเดย์!)

“โอเค ๆ ใจเย็น ๆ หน่อยรู้ว่าห่วง แต่ก็อยากให้เชื่อใจกันบ้าง ไม่ใช่ใครก็ได้ ซันมองพวกเธอเหมือนเห็นตัวเอง ในวันที่อยู่ใกล้พี่และฟาเร่”

(เธอนี่มันน่าโมโหชะมัด งั้นก็ไปเถอะ แล้วก็ส่งรายละเอียดมาให้ฉันด้วย)

“ได้ค่ะ ฝากความคิดถึงให้ฟาเร่ด้วย”

(แฟนฉันเธอจะมาบอกคิดถึงมั่ว ๆ ไง ห๊า!)

เสียงปลายสายเริ่มดีขึ้นจากตอนแรก เพราะห่วงเธอมากไปจึงทำเสียงเครียดใส่แบบนั้น แต่เมื่อเห็นว่ารุ่นน้องแกร่งและฉลาดมากพอ เขาก็เริ่มกลับมาล้อเล่นได้เหมือนเดิม

หลังจากที่วางสายซันเดย์หย่อนมือถือลงกระเป๋า ก่อนเดินไปหาไลลาที่นั่งรออยู่แผนกต้อนรับ พร้อมยิ้มให้กับปัญหาพึ่งจะผ่านไป

“ใครอะ! แฟนเหรอถึงได้คุยตั้งนานสองนาน?”

ไลลาถามด้วยสีหน้าสงสัย

“หึ! ฉันจะไม่เอาความทุกข์มาสุมไว้ในหัวใจตัวเองเด็ดขาด รุ่นพี่ที่แคนาดาน่ะ เขาค่อนข้างเข้าใจเรื่องรถมากกว่าฉัน”

“แค่เลือกมาโชว์รูมนี้ฉันก็แปลกใจแล้วนะ นี่ยังโทรไปปรึกษาทางไกลอีกเหรอ? ตกลงรถที่อยากได้นี่มันต้องเหาะได้ปะ?”

“ก็ไม่แน่นะ” ซันเดย์ยิ้มมุมปาก ไม่น่าเชื่อว่าแค่คำพูดของเธอจะทำให้ไลลาถึงกับอยากจะตะกุยหน้ากัน

จากนั้นก็เดินตามพนักงานที่พี่ชายของวีด้าแนะนำมา อันที่จริงเธอก็อยากตามมาด้วย แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้ยกเลิกไปเสียเฉย ๆ

เย็นวันเดียวกัน

“ฉันเริ่มกลัวเธอขึ้นมาแล้วนะ อยู่ที่นั่นไม่ได้ทำงานกับพวกขายไตให้คนรวย ๆ ใช่ไหม?”

“ใช่! ฉันทำงานกับพวกแก๊งยากูซ่า แล้วก็หลอกพวกสาว ๆ ไปขายไตให้คนรวย” เธอตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง

“.....!!” ไลลาตาโตอย่างตกใจ

“ฮ่าฮ่าฮ่า... ล้อเล่นน่า ใครจะทำเรื่องพวกนั้นกัน” ไลลารู้สึกเหมือนสมองจะขาดผึงกับความไม่แยแสของซันเดย์ ทำให้เธอช็อกไปตั้งกี่ครั้งตั้งแต่เช้าจนถึงบ่าย กับความคิดที่ไม่เหมือนใคร

และที่สำคัญที่สุด... ซันเดย์มีเงินเก็บพอที่จะซื้อรถสปอร์ตด้วยเงินสดได้

“เงินนั่นสามีของแม่ฉันโอนให้ทุกเดือนตั้งแต่ฉันอายุแปดขวบ แล้วก็ได้มาจากส่วนที่ฉันทำงานพิเศษมาด้วย” เธออธิบายด้วยท่าทางเรียบเฉย ไม่มีอะไรต้องปิดบัง เพราะเมื่อให้ใจไปแล้วเรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไรสำหรับไลลา

“โดยที่ไม่แตะต้องเงินนั่นเลย เธอทำได้ยังไง?”

อีกคนทำตาโตอย่างทึ่งในความมีวินัยของเพื่อน ถ้าเป็นตนเองคงเหลือแค่ซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมสักใบเท่านั้น

“แล้วทำไมถึงเรียกว่าสามีแม่ล่ะ?”

ไลลาถามต่อด้วยความสงสัย ทว่าซันเดย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอเลือกเปลี่ยนเรื่องคุยเป็นหัวข้ออื่น

อย่างเช่นเรื่องสนามแข่งโยโลที่เพื่อนชอบพูดถึงเสมอมากกว่า และการเปิดเผยตัวตนของซันเดย์ก็ทำให้ไลลารู้สึกประหลาดใจ และทึ่งในตัวของเพื่อนมาก