ตอนที่ 7 ซ่อนความผิดให้เธอ

วันต่อมา Mittap University

หลังจากได้ข้อมูลที่ต้องการจากไลลา ซันเดย์ก็เริ่มมีแผนในใจ ที่เหลือก็แค่รอให้รถส่งไปแปลงโฉมเสร็จเรียบร้อยก็จะได้กลับไปสู่รันเวย์ที่คุ้นเคยอีกครั้ง แต่ในระหว่างนี้ก็เลือกใช้บริการรถสาธารณะไปก่อน แม้ว่าจะต้องรอนานสักหน่อยแต่ก็ยังดีกว่าเดินไปขึ้นรถหน้าหมู่บ้าน

ช่วงนี้เธอเริ่มปรับตัวเข้ากับเมืองไทยมากขึ้น ถึงจะไม่ใช่บ้านเกิดทว่าเลือดในตัวก็เป็นของแผ่นดินนี้

เธอเดินไปเรื่อย ๆ จนถึงตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ โดยไม่รู้ว่าอะไรทำให้มักจะเดินผ่านเส้นทางนี้ แทนที่จะตรงไปยังตึกนิเทศฯ พลันหางตาก็เหลือบไปยังต้นไม้ใหญ่ข้างทาง

“หึ! ใครเขาจะมานอนที่เดิมซ้ำ ๆ กันล่ะ”

เธอส่ายหัวให้กับความคิดที่ย้อนกลับไปยังวันแรกที่ก้าวเข้ามายังมหาวิทยาลัย และเจอกับชายประหลาดคนนั้น แม้จะไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนาม แต่กลับมีบางสิ่งที่มันสะกิดใจ ดวงตาคู่นั้นดูคุ้นเคยอย่างไรไม่รู้

แต่จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อมันเป็นครั้งแรกที่เราเจอกัน

“สงสัยความทรงจำของแกจะเริ่มทำงานผิดปกติมากขึ้นทุกวันแล้วสินะ”

จากระยะสายตา หากเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเธอจะถึงห้องเรียนก่อนวีด้าแน่นอน แค่คิดถึงรอยยิ้มแสนสวยของเพื่อนก็ทำให้ร่างกายรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา สองขาเรียวเริ่มก้าวเร็วขึ้น

ทว่าก่อนที่เธอจะพ้นตึกวิศวกรรมศาสตร์ก็ต้องหยุดชะงักทันที เมื่อกำแพงเคลื่อนที่ราวกับตั้งใจจะดักรอเธออยู่แล้ว กระโดดมาขวางเอาไว้ก่อน!

“แกนี่ตรงต่อเวลาจนเดาทางได้ง่ายจริง ๆ นะ”

ซันเดย์ดึงความทรงจำกลับมา จากสถานการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต กลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือกลุ่มเดียวกับที่เคยทำร้ายวีด้า และเคยถูกเธอขู่จนต้องวิ่งหนีกระเจิงไป

ผ่านมาตั้งเป็นเดือนแล้ว แต่ทำไมถึงพึ่งจะโผล่หัวมาเอาตอนนนี้?

และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... พวกหล่อนยังคงทำตัวเหมือนเดิม สร้างความวุ่นวายไปทั่ว ราวกับไม่สนใจข้อบังคับหรือไม่ก็อาจจะมีพวกที่หนุนหลัง จึงทำให้พวกหล่อนคิดว่าผลที่ตามมาไม่สำคัญอะไร

“แต่ก็นะ น่าจะน้อยกว่าพวกเธอ ที่ตั้งใจมาดักรอฉันแบบนี้” ซันเดย์ยิ้มมุมปาก เสียงที่เคยหวานกลับกลายเป็นเย็นชากว่าเดิม ตอบกลับไปอย่างไม่ยี่หระ ให้พวกหล่อนรู้ว่าแค่จำนวนคนไม่ทำให้เธอหวาดกลัวเลยสักนิด

“ปากดี! แกเป็นรุ่นน้องต้องให้ความเคารพพวกเราสิ ครั้งที่แล้วถือว่าแกยังใหม่ ยังไม่รู้ว่าเราคือรุ่นพี่”

หญิงสาวตัวสูงที่สุดในกลุ่มก้าวออกมา ดวงตาจิกมองด้วยท่าทางดูแคลน หล่อนโบกรองพื้นหนาเตอะจนดูลอยไม่เข้ากับผิว มองซันเดย์อย่างกำลังข่มขวัญให้เกรงกลัว

“แต่ถ้าวันนี้แกคุกเข่าขอโทษ พวกเราจะถือว่าเรื่องนี้มันจบไป แถมยังเลี้ยงแกไว้เป็นสมุน ไม่ต้องกลัวว่าจะลำบากที่นี่ ตกลงไหม?” อีกคนรีบยื่นข้อเสนอทันที

“ใช่! คุกเข่าขอโทษพวกฉันซะ แล้วพวกฉันจะปล่อยแกไป ยังจะยืนนิ่งอยู่อีก คิดว่าอยู่ในประเทศฉันแล้วจะทำตัวจองหองได้เหรอ? คิดว่าเป็นเพื่อนกับยัยวีด้านั่น แล้วพวกฉันจะกลัวแกงั้นเหรอ?” คนสุดท้ายกระชากเสียงกร้าว

“ก่อนที่จะให้ใครขอโทษหรือนับถือ ก็ต้องดูตัวเองก่อนว่าทำตัวให้น่าเคารพได้มากแค่ไหน”

ซันเดย์ยิ่งกดเสียงให้แข็งกร้าวขึ้น เมื่อพวกหล่อนลากวีด้ามาเกี่ยว ถึงเรื่องมันจะเริ่มจากจุดนั้น แต่ก็ไม่ยอมให้ใครแตะต้องเพื่อนรักของเธอได้แน่

“อ๋อ! เผื่อพวกเธอลืมที่นี่คือประเทศไทย ของคนไทย ไม่ใช่ของพวกเธอสักหน่อย! ดังนั้นฉันไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้คนที่กำลังทำให้ผืนแผ่นดินนี้ต่ำลงเลยสักนิด”

“อ๊ายย... ไร้การศึกษา!” สาวผมแดงกรีดเสียงออกมาด้วยความโกรธจัด ชี้หน้าซันเดย์ ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า “แกมันพ่อแม่ไม่สั่งสอน ปล่อยให้มาทำตัวต่ำ ๆ ไร้มารยาทในบ้านคนอื่น!”

“ว่าไงนะ! พ่อแม่ไม่สั่งสอนงั้นเหรอ?”

ซันเดย์ย้ำคำนั้นซ้ำอีกครั้ง ซึ่งอีกฝ่ายไม่รู้เลยว่าได้เติมน้ำมันลงบนกองไฟที่ใกล้จะมอดดับลง ให้กระพือความเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง พริบตาเดียวเปลวไฟก็ลุกลามแผดเผาทุกอย่างจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน

สติสัมปชัญญะขาดผึง ไม่เหลือเหตุผลอะไรที่จะยับยั้งซันเดย์ไม่ให้ลงมือขั้นรุนแรง

กระเป๋าใบใหญ่ลอยนำหน้าเธอไป ก่อนที่เท้าหนัก ๆ จะถีบเข้าที่หน้าท้องของคนตัวสูงจากนั้นหมุนตัวหลบคนที่พูด แล้วปล่อยหมัดเข้าเต็ม ๆ ที่ข้างแก้มด้วยแรงโกรธจนใบหน้าอีกฝ่ายสะบัดไปอีกทาง พร้อมกับเลือดสด ๆ ที่ไหลออกมาจากขอบปาก

และซันเดย์ก็ไม่คิดจะปล่อยให้คนสุดท้ายได้หนีไปได้ เท้าเล็กภายใต้ผ้าใบราคาแพงวาดไปที่กลางหลังของคนที่เหลือจนล้มลงไปกองกับพื้น...

ความรุนแรงนั้นดังก้องพอที่จะเรียกให้ผู้มีอำนาจมาระงับเหตุการณ์ และลงโทษผู้ที่กระทำอย่างรุนแรงได้ แต่กลับไม่มีแม้แต่เงาของใครสักคนเดินผ่านทางเดินนั้นเลย

นั่นก็เพราะว่า...

“มึงจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้เหรอ? ถ้ายัยเด็กนั่นฆ่าสามคนนั้นตาย คิดว่าเรื่องมันจะจบง่าย ๆ งั้นเหรอวะ?”

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิดมากกว่าความกลัว ถามคนที่ยืนเฝ้าดูอยู่มุมหนึ่งของทางเดินฝั่งตรงข้าม ซึ่งสามารถมองเห็นเส้นทางได้โดยรอบ

วันนี้เป็นเวรของพวกเขาที่ต้องลงมาตรวจความเรียบร้อย และดูว่ามีรุ่นน้องคนไหนมาหลบแถวนี้บ้าง แต่กลับเห็นเหตุการณ์ผิดกฎเกิดขึ้นเสียได้

ถ้าไม่ถูกหิ้วคอไว้ ใช่! เขากล่าวไม่ผิดหรอก เพราะไอ้ก้ามันคว้าคอเสื้อไว้แล้วลากมาหลบตรงนี้ แล้วจะหลบทำไม? แทนที่จะไปห้ามกลับมานั่งดูอย่างไม่ทุกข์ร้อน ทั้งที่ก็รู้กฎของที่นี่ดี (ถึงจะไม่เคยทำตามก็ตามเถอะนะ)

“กูไม่พูด มึงไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนทำ ยังไงพวกนั้นก็อยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว”

“อีกแล้ว? มึงพูดเหมือนรู้ว่าพวกหล่อนไม่ได้ทำเป็นครั้งแรก แบบนี้ยัยหัวทองนั่นจะรอดเหรอวะ?”

“กูก็พูดอยู่ว่ามึงไม่พูด กูไม่พูด ใครมันจะรู้ หัดเคาะขี้เถ้าออกจากหัวบ้างนะมึงอะ อย่าเอาแต่เตะท่าว่านเสน่ห์ไปเรื่อย”

“อ้าว! ไอ้เวรนี่ คนที่มึงควรพูดแบบนั้นต้องไอ้อชินู้นไม่ใช่กู”

“หึ!”

“หึ! จะหัวเราะก็ให้มันเต็มเสียงสิวะ” วิกเตอร์ ทิ้งตัวนั่งลงบ้าง เอียงคอมองไปยังอีกฝั่งเป็นระยะ

แต่... ต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความทึ่งกับสิ่งที่เห็น

“เฮ้ย! มึงไม่ได้ตั้งใจช่วยยัยผมทองนั่นใช่ไหม?”

ไลก้าไม่ตอบอะไร เพียงพุ่งสายตาไปยังจุดเดียวกับที่วิกเตอร์มอง ก่อนจะยิ้มมุมปากเหมือนอย่างที่มักทำเวลาพบเจอเรื่องที่ถูกใจ

“รูดซิปปากมึงให้สนิทซะ แล้วก็เลิกเรียกคนอื่นแบบนั้นสักที ถ้ากูเรียกมึงว่าไอ้ผมเทาบ้างมึงจะชอบไหม?”

วิกเตอร์อ้าปากค้าง หาคำพูดตัวเองไม่เจอ ได้แต่ยืนนิ่งมองไลก้าที่ค่อย ๆ ก้าวห่างไป

จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองที่จุดเดิม ซึ่งเคยมีหญิงสาวทั้งสี่คนยืนอยู่ตรงหน้า ทว่าตอนนี้กลับเหลือเพียงสามคนที่ยังคุกเข่าอยู่กับที่ เนื้อตัวพวกหล่อนเต็มไปด้วยคราบสกปรกและเปื้อนเปรอะ!

“มันยังไงกันวะ!”

 ใต้ตึกคณะนิเทศศาสตร์

โชคดีที่ในเวลานี้นักศึกษาส่วนใหญ่ต่างก็ขึ้นไปเรียนกันหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นคราบสกปรกเหล่านี้คงจะกลายเป็นจุดสนใจไม่น้อย แต่ถึงจะพ้นจากเรื่องนี้ไปได้ ก็ยังมีเรื่องหนักหนากว่ารออยู่

ซันเดย์พ่นลมหายใจร้อนออกมาอย่างคิดไม่ตก

รถที่ส่งไปแปลงโฉมก็เสร็จแล้ว เงินเก็บที่เหลืออยู่ก็น่าจะพอใช้ และเธอก็หางานเสริมทำไปในระหว่างนี้ คิดว่ายังไงก็สามารถใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยจนจบได้แน่ ๆ

แต่ปัญหาก็เกิดจนได้ คนพวกนั้นดันมาแตะต้องบาดแผลในอดีตที่ไม่เคยสมานให้เปิดออกเป็นแผลสดอีกครั้ง!

นัยน์ตาสีน้ำตาลหม่นจ้องมองภาพในกระจกที่สะท้อนตัวตนของเธออย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นโครงหน้า ดวงตา หรือริมฝีปาก ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เกิดจากความผิดพลาดของคนสองคน โดยที่เด็กน้อยคนหนึ่งไม่ได้เรียกร้องจะเกิดมาสักนิด

แต่... สุดท้ายแม่ก็ยินดีที่จะคลอดเธอออกมาในต่างแดน ด้วยความยากลำบาก อดทนเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งให้รู้สึกว่าไม่เคยขาดอะไร

แต่ท่านจะรับรู้ได้อย่างไรว่าทุกครั้งที่เธอออกไปจากอ้อมกอดของแม่ ต้องเผชิญกับคำพูดดูถูกเหยียดหยาม และคำล้อที่สะกิดบาดแผลในใจบ่อยครั้ง จนเด็กที่เคยสดใสร่าเริง กลับกลายเป็นคนเงียบขรึม เก็บตัว และสุดท้ายก็เริ่มซ่อน ‘จุดอ่อนไหว’ ของตัวเองไว้เพื่อไม่ให้ใครมาทำร้ายมันได้

เมื่อมันคือปมในใจ ที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ก็ยังคงทำร้ายเธออย่างแสนสาหัสอยู่ดี!

หลังจากที่ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับอดีตอยู่นาน ซันเดย์ก็วักน้ำเย็นจัดล้างความรู้สึกเหล่านั้นออกไปให้หมด เธอรู้ดีว่าต้องเดินไปข้างหน้า ไม่มีทางที่จะถอยหลัง

และต้องเตรียมพร้อมรับมือกับผลของการกระทำของตัวเองในวันนี้!

ดังนั้นหลังจากเรียกสติกลับมาได้แล้วจึงเปิดประตูออก

แก๊ก~

.

.

พรึ่บ~

“ใส่มันซะ ถ้าไม่อยากเป็นจุดสนใจของคนทั้งมหา’ลัย” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบ หลังเสื้อฮู้ดสีเทาเข้มคลุมศีรษะคนตัวเล็กจนมิด แล้วเดินลับไปมุมตึกทันทีด้วยความรวดเร็ว 

แม้ซันเดย์จะรีบดึงเสื้อตัวนั้นออกจากใบหน้า แต่ก็ไม่มีโอกาสได้เห็นใบหน้าเจ้าของเสื้อตัวใหญ่สักนิด มีเพียงกลิ่นหอมเหมือนไม้แห้งสะอาดที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายเท่านั้น

“เหมือนเคยได้ยินเสียงแบบนี้ที่ไหนนะ?”