LOGINอาทิตย์ต่อมาชั่วโมงเรียนสื่อสารโฆษณา
“ไม่สบายหรือเปล่าซัน?” วีด้าเอาหลังมืออังหน้าผากเพื่อนที่เอาแต่นั่งเหม่อลอย และมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้
ซันเดย์ที่ถูกถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย เอียงหน้าพร้อมยิ้มให้เพื่อนตัวเล็กกว่า ทั้งริมฝีปากและดวงตาเผยความอ่อนโยน
“เปล่า... สบายดีแค่ช่วงนี้คิดถึงวีมากเลยทำให้ไม่มีสมาธิ”
“แหวะ! ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ คนไม่รู้จะคิดว่าพวกเธอสองคนคบกัน เดี๋ยวพวกหนุ่ม ๆ จะร้องไห้กันทั้งมหา’ลัย” ไลลาโพล่งขึ้นทันทีเมื่อเห็นซันเดย์ทำตัวหวานใส่วีด้าไปเรื่อย
“งั้นเราคบกันจริง ๆ ดีไหม?” ซันเดย์เล่นตามบทที่ไลลาชี้ทางให้ โดยการซบหน้ากับไหล่ของวีด้า พลางเหลือบมองไปทางอีกฝั่งเพื่อเพิ่มความสมจริง
“ไม่เอาน่า ซันอย่าบ้าจี้ตามไลลามันเลย รายนั้นปากเปราะไปเรื่อย”
เสียงหวานของวีด้าเอ่ยปราม ไม่ให้ความคิดพิเรนทร์ของเพื่อนทั้งสองพาไปไกลกว่านี้ ก่อนจะเบนสายตาไปหยุดกลีบปากที่เริ่มขยับของไลลาที่เตรียมจะเปิดหัวข้อใหม่ขึ้นมาอีก
‘เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย’
“ไม่เป็นอะไรแน่นะ?” วีด้ายังคงไม่วางใจ ถามอีกครั้งเพื่อให้มั่นใจหากเพื่อนเป็นอะไรจะได้พาไปหาหมอได้ทัน
“จริง ๆ ไม่เป็นอะไรสักนิด” แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจกลับว้าวุ่นจนไม่รู้จะเริ่มต้นคิดจากตรงไหน
นอนไม่หลับมาหลายคืนจนใต้ตาคล้ำไปหมดแล้ว คิดเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร? และทำไมถึงเอาเสื้อมาให้เธอ แล้วเขารู้เห็นอะไรเกี่ยวกับเธอบ้าง?
พยายามหาคำตอบต่าง ๆ นานา แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่
อีกทั้งสามคนนั้นก็ดูเหมือนจะหายสาบสูญไปเหมือนไม่มีตัวตนอยู่ที่นี่ ทุกอย่างรอบตัวเธอดูแปลกประหลาดไปหมด!
เป๊าะ ~
ซันเดย์สะดุ้งโหย่งเมื่อเสียงดีดนิ้วของไลลาดังใกล้หู เธอสั่นหัวเพื่อขับไล่เรื่องราวที่เกิดขึ้นออกไปจากความคิดเหมือนมันเป็นแค่ความฝัน
และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ในเมื่อเธอไม่ต้องออกจากสถานศึกษานี้ ยังคงได้อยู่กับสองคนนี้ต่อไป ก็ถือว่าเป็นโชคดีของเธอ
ช่วงบ่ายวันเดียวกัน
“รถที่ฉันส่งไปทำเสร็จจะได้อาทิตย์หน้า เธออย่าลืมที่คุยกันไว้นะ”
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ หรือแค่เปลี่ยนบางส่วนไม่ได้แปลงโฉมทั้งคัน?”
“แปลงโฉมอะไรล่ะ ไม่มีหรอก แค่ตีโครงทั้งคันแล้วใส่ชุดแต่งให้แค่นั้นแหละ”
“แค่นั้น? นั่นแทบจะเรียกได้ว่าโมใหม่ทั้งคันเลยนะ! เธอคิดอะไรอยู่กันแน่?”
ไลลาถามด้วยความตกใจเมื่อซันเดย์พูดเหมือนกับว่า แค่ทำการเช็กเครื่องและเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่อง ไม่ได้ทำใหม่ทั้งคันเลยอย่างที่พูด
สรุปแล้วเพื่อนคนนี้เป็นคนยังไงกันแน่ ทำไมถึงดูลึกลับขนาดนี้
“เอาไว้เธอพาฉันไปที่สนามนั้นแล้วจะรู้เอง แต่ก่อนที่รถจะเสร็จ เธอห้ามพูดเรื่องนี้ต่อหน้าวีเชียวนะ ไม่งั้นโดนบ่นหูชาแน่”
“กลัวเป็นด้วยเหรอ? มันจะทำอะไรเธอได้? ออกจะสปอยล์กันขนาดนั้น”
ไลลาแบะปากเมื่อพูดถึงวิธีการปฏิบัติของวีด้าที่แตกต่างไปจากเธอ ที่ดูเหมือนจะเอาใจใส่ซันเดย์เป็นพิเศษ
ไม่เหมือนกับตนเองที่เพื่อนกล้าใช้เสียงแข็งใส่ ดุจนบางครั้งเหมือนทะเลาะกัน
“กลัวสิ กลัวว่าวีจะไม่เห็นฉันในสายตาแล้วก็ไม่ยิ้มให้เหมือนทุกวัน”
“ฮ่าฮ่าฮ่า... นี่อายุเท่าไหร่ถึงกลัวเพื่อนไม่รัก ไม่เล่นด้วยเนี่ย ฮึ?”
“.....”
“ซันเดย์!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า... แค่ฉันเงียบเธอก็หน้าเสียแล้วเหรอ เอาเป็นว่าอย่าพูดไปแล้วกัน เดี๋ยวฉันค่อยบอกวีทีหลัง”
“เธอนี่มันร้ายเกินไปแล้วซันเดย์” ไลลาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะกลัวว่าจะทำให้เพื่อนรู้สึกไม่ดี
และแล้ววันที่ซันเดย์รอคอยก็มาถึง เธอไหว้ขอบคุณเพื่อนเกย์สันที่ช่วยเป็นธุระเรื่องนี้ให้ และยังไม่ลืมกำชับให้ระวังในการใช้งาน แนะนำให้คุ้นเคยกับมันก่อนที่จะนำไปใช้บนท้องถนน
สำหรับซันเดย์แล้ว นั่นคือสิ่งที่เธอคาดหวังไว้ และสถานที่ที่เธอเลือกจะนำลูกรักออกมาซ้อมมือก็คือถนนเขตชานเมือง ที่ซึ่งไม่ค่อยมีการสัญจรหลังจากสองทุ่มไปแล้ว ถนนที่มีเลนชัดเจนทำให้เธอสามารถควบคุมสมาธิได้ง่ายขึ้น
แลมโบกีนี่สีส้มดำพุ่งทะยานไปบนรันเวย์ โดยมีผู้ควบคุมหลังพวงมาลัยคือ นักแข่งอันดับต้นแห่ง Laurentian สนามแข่งรถชื่อดังของแคนาดา ที่เหล่าทายาทมหาเศรษฐีต่างหมายตาเพื่อพิสูจน์ความเร็วในทุกแมตช์สำคัญ
ซันเดย์จับพวงมาลัยอย่างมั่นคงราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย การเคลื่อนไหวของเธอลื่นไหลและเป็นธรรมชาติ เพราะการฝึกฝนมาด้วยความชำนาญท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์คำรามกระหึ่ม
เธอขับเคลื่อนไปอย่างไม่รีบร้อน หากแต่เฉียบคม เยือกเย็นและแม่นยำในทุกอิริยาบถ
ดวงตาสีน้ำตาลหม่นคู่นั้นนิ่งสงบ เปี่ยมไปด้วยความมั่นคงในจุดหมายปลายทาง เธอหมุนพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียวอย่างเชี่ยวชาญ
ขณะที่มืออีกข้างเปลี่ยนเกียร์อย่างรวดเร็ว ราวกับว่ารถที่พุ่งทะยานไปข้างหน้า คือลมหายใจของชีวิตเธอเอง
.
.
.
อีกฝั่งถนนเรียบชานเมืองเวลาสี่ทุ่มไร้ซึ่งรถสัญจร แลมโบกีนี่สีเทาพุ่งทะยานกลับบ้านพัก หลังจากผู้เป็นเจ้าของได้นำมันออกมาขับรับลมเล่น ยังลานกว้างของพื้นที่การขนส่งทางเรือ
วันต่อมา สนามแข่ง YOLO เวลาหนึ่งทุ่มเศษ ๆ
ทันทีที่เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มก้าวเข้ามายังห้องทำงานรวมของแก๊งสิงห์ สายตาของวิกเตอร์ที่จ้องมองมาอย่างเขม็งก็ทำให้บรรยากาศอึมครึม แต่เจ้าของร่างสูงนั้นกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด
เขายังคงเดินไปที่เคาน์เตอร์หยิบวอดก้ามาเทใส่แก้ว ก่อนที่จะก้าวไปนั่งบนโซฟาประจำตัว พลางกระดกน้ำสีอำพันนั้นขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เดี๋ยวนี้มึงกล้าทำตัวเกเรเหมือนไอ้อชิแล้วเหรอวะ ไอ้ก้า?”
เมื่อเพื่อนทำตัวไม่สะทกสะท้านต่อสายตา วิกเตอร์จึงเลือกใช้คำพูดสะกิดเอา เพราะระยะที่เขานั่งอยู่นั้นห่างจากไลก้ามาก แต่ถ้าเป็นแก้วในมือนั้นลอยมาแทนละก็... หลบไม่ทันแน่!
ไลก้ากระดกวอดก้าที่เหลือจนหมด ก่อนวางแก้วกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง ดังพอจะสะเทือนไปถึงไอ้คนปากมากตรงหน้า
นัยน์ตาเรียวคมแฝงความดุดัน จ้องเข้าไปอย่างจงใจเพื่อให้วิกเตอร์นิ่งเหมือนถูกสะกด
มุมปากหยักได้รูปกระตุกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นแววสั่นไหวในดวงตาของเพื่อน จากนั้นเขาก็เอนตัว วาดขาทั้งสองข้างขึ้นบนโซฟา ก่อนจะทิ้งตัวนอนราบไปกับความยาวของมันที่รองรับร่างของเขาได้พอดี
“ถ้ากูจะทำอย่างไอ้อชิจริง พวกมึงไม่มีทางจับได้หรอก” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่คมกริบและทิ่มแทง “แค่ไปสูดอากาศข้างนอก อย่าทำตัวเป็นเมียกูได้ไหมเตอร์ เอาเวลาไปฝึกดีกว่าคราวหน้าจะได้ไม่ต้องไล่ตามตูดกูแบบนั้นอีก”
แม้เปลือกตาจะปิดสนิท ทว่าริมฝีปากหยักได้รูปกลับเชือดเฉือนจนวิกเตอร์ชะงัก เขากระชากลมหายใจเข้าลึกแล้วก็หุบลงอย่างกับคนใบ้ สมองประมวลผลไม่ทัน ไม่รู้จะหาคำไหนมาตอบกลับคนปากร้ายอย่างไลก้าดี
“ฮ่าฮ่าฮ่า... ชนะน็อกไปหนึ่ง!” อาเชอร์หัวเราะออกมาอย่างสะใจ “มึงก็รู้ว่ามันไม่มีทางยอมให้จับผิดได้หรอก ยังเสือกเอานิ้วไปแหย่ให้มันกัด เจ็บไหมล่ะ ต้องทำแผลไหม?”
วิกเตอร์ไม่พอใจเพราะโดนทิ่มแทงเข้าอย่างจัง เลยหันมาเอาคืนเพื่อนบ้าง
“เงียบไปเลยมึง เมื่อกี้ยังผสมโรงกับกูอยู่เลยเรื่องมัน ไอ้นกสอง อย่าให้ถึงตากูนะ!”
“เอ้า! ใครสองหัว คว..” อาเชอร์ถามกลับเสียงแข็ง
ซอลที่นั่งเงียบอยู่นานเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม
“เถียงกันก็ไม่ได้อะไร ยังไงก็ไม่จบหรอก มาดูงานนี่ซอลยังเช็กของไม่เสร็จเลย” เธอคว้าต้นแขนของอาเชอร์ เพื่อหยุดคำหยาบที่กำลังจะเปล่งออกมา
นี่แหละตัวช่วยของวิกเตอร์ ซอลคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่พวกเขาทุกคนยอมให้ขึ้นเสียงใส่ได้อย่างไม่มีข้อแม้
วิกเตอร์ยิ้มกว้าง ยักคิ้วใส่อาเชอร์อย่างผู้ชนะ
“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!”
เป็นอันจบเพียงเท่านั้น กลับเข้าสู่วงโคจรเดิม เพราะสิงห์ที่ไม่ว่าจะคำรามใส่กันแรงแค่ไหน กัดกันจนสุดเคี้ยวเท่าใด
แต่ท้ายที่สุดก็ยังยืนอยู่ข้างกัน ไม่หันหลัง ไม่ว่าจะถูกผลักจนสุดขอบสนาม ก็ยังกลับมายืนหยัดเคียงข้างกันเหมือนเดิม
วิกเตอร์มองดูตารางการแข่งขันในมือถือ พลางถามคนที่นอนสบายมือสอดใต้หัว
“เออ! เรากำลังจะจัดแข่งรอบพิเศษใช่ไหม? มึงจะลงด้วยรึเปล่า? น่าจะมีหลายทีมมาแข่งนะนัดนี้”
“ไม่ ยังไงก็กลุ่มเดิม ถึงแม้จะมีทีมใหม่มา ก็น่าจะสูสีกันอยู่ดี มึงตัดชื่อกูออกได้เลย” น้ำเสียงแหบต่ำเอ่ยขึ้น เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
ตั้งแต่เห็นประกาศและเช็กแล้วว่า ไม่มีใครที่ทำให้เขาต้องลงไปเล่นด้วยเลยสักคน
“อืม แล้วไอ้อชิมันจะลงด้วยไหม?” วิกเตอร์ถามหาอีกคน ที่ดูเหมือนจะขยันหนีไปจากห้องรวมบ่อยเสียเหลือเกิน
“ไม่รีบไม่ใช่รึไง? เอาไว้มันมาค่อยถามก็ได้ แล้วนี่ไอ้เจฟฟ์ล่ะอยู่ห้องมันเหรอ?” อาเชอร์หันหลังกลับมาให้ความเห็น และมองหาเพื่อนอีกคนที่ยังไม่โผล่หัวมา
“มันลงไปดูงานข้างล่างตั้งนานแล้ว รายนั้นมึงคิดว่าจะปล่อยอะไรให้รอดสายตาไปได้เหรอ ‘ยิ่งคนเยอะยิ่งต้องระมัดระวัง’” วิกเตอร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้น และในช่วงท้ายยังเลียนเสียงคนที่เอ่ยถึงอีกด้วย
“หึ! ฟังจนจำคำพูดมันได้แล้วใช่ปะ? แต่ก็อย่างมันพูด ยิ่งคนเยอะยิ่งต้องระวัง แล้วก็เชื่อว่าพวกเราทำมันออกมาได้ดีแน่” ไลก้าทอดเสียงออกมาเนิบนาบ
“อันนี้มันใช่อยู่แล้ว พวกเรามันสิงห์ผงาดนี่หว่า!” อาเชอร์พูดออกมาอย่างมั่นใจ
“หอมจังเลยค่ะ” ว่าที่คุณแม่เอ่ยพลางมองตามถ้วยข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ ที่ควันลอยฟุ้งอย่างน่ากิน ดวงตาเธอเปล่งประกายด้วยความสุข กลิ่นหอมของอาหารเช้าเรียกน้ำย่อยจนแทบรอไม่ไหว“ก็พี่ใส่ความรักลงไปด้วยไง ถึงได้หอมขนาดนี้” ไลก้ายิ้มก่อนจะวางถ้วยตรงหน้าเธออย่างระมัดระวัง“งั้นซันว่าความรักคงล้นหม้อแน่เลยค่ะ... ขอทานก่อนนะคะ”“ค่อย ๆ นะยังร้อนอยู่เดี๋ยวลวกปาก”“อ้า... ร้อนจริงด้วยแต่ก็อร่อยมากเลยค่ะ” เธอยิ้มกว้างอย่างเอ็นจอยเต็มที่“ระวังหน่อยสิ จะเป็นแม่คนอยู่แล้วยังดื้อไม่เลิก”“ก็คนมันหิวนี่คะ... มาทานด้วยกันสิ” เธอเป่าข้าวต้มก่อนจะตักขึ้นมาแล้วยื่นให้เขา“ฟู่ว~ ฟู่ว~ อ้าปากสิคะ คุณพ่อ”“อ้า...” ไลก้ายอมตามคำสั่งอย่างว่าง่ายพร้อมกับยิ้มอบอุ่นที่ระบายทั่วใบหน้า“อร่อยไหมคะ?”“อร่อยครับ” เขาตอบทั้งที่ยังเคี้ยวไม่หมดด้วยความพอใจเป็นความสุขที่เริ่มต้นจากสิ่งเล็ก ๆ แต่ค่อย ๆ เติบโตขึ้น จนเติมเต็มทุกพื้นที่ในบ้าน ทั้งไลก้าและซันเดย์ต่างเรียนรู้ที่จะปรับตัว ใช้ชีวิตร่วมกันในบทบาทใหม่ ว่าที่พ่อและแม่ของชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังจะถือกำเนิด พวกเขาก้าวไปทีละก้าวอย่างระมัดระวังอย่างมั่นคง และเต็มเปี่ยมด้วยความร
หนึ่งปีผ่านไปซันเดย์ก้าวลงจากชั้นบนด้วยอาการงัวเงีย เปลือกตาปรือปรอยทั้งง่วงทั้งกระหายน้ำยามเช้า ทว่าเพียงปลายเท้าแตะพื้นชั้นล่างความมึนงงก็ถาโถมจนเธอต้องคว้าราวบันไดไว้แน่น“เฮ้อ คงต้องหาเวลานอนให้มากกว่านี้เสียแล้ว” เธอบ่นกับตัวเองเสียงเบานับตั้งแต่ซันเดย์กับไลก้าตัดสินใจสร้างครอบครัวร่วมกัน เธอก็ย้ายมาอยู่บ้านของเขา ส่วนบ้านเดิมนั้นเธอฝากให้แคลร์ดูแลแทนชีวิตคู่พาเอารอยยิ้มอันอบอุ่นมาพร้อมช่วงเวลาพ่อแง่แม่งอนเป็นระยะ ยิ่งเมื่อแต่ละคนต่างรับผิดชอบงานของตัวเอง ซึ่งเธอ วีด้า และไลลาพึ่งร่วมกันก่อตั้งบริษัทโฆษณาได้ครึ่งปี และทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นยกเว้นสามีผู้คอยเร่งให้เธอกลับบ้านเร็วขึ้น เลิกหมกมุ่นอยู่แต่กับงานราวกับลืมไปว่าเมื่อก่อนเขาเองก็เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน“เป็นอะไรหรือเปล่า? พี่ก็บอกให้รอก่อนแล้วนี่” เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูเข้มผิดปกติ ตามมาด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบก้าวลงบันไดมาอย่างร้อนรนเธอหันมายิ้มอ่อนให้กับสามีที่พอดีลงมายืนในระดับเดียวกัน แม้จะสบเข้ากับดวงตาคมที่มองมาด้วยสายตาดุ ทว่าก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นใจเท่าไรนัก เพราะแววตานั้นแม้จ้องเขม็ง หากแต่ก็เต็มไปด้วยความเป
หนึ่งปีต่อมาเช้าตรู่ในเมือง Dragmouth ประเทศอังกฤษ บรรยากาศสดชื่นยามเช้าปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่ ทว่าในบ้านใหญ่หลังหนึ่งกลับเต็มไปด้วยความคึกคักของสองสามีภรรยาวัยกลางคนที่กำลังเตรียมตัวออกไปทำงานให้ ‘นายใหญ่’ ของพวกเขาอีกวัน ก่อนจะเดินทางไปยังประเทศไทยในอีกสามวันข้างหน้าจอมพล มือขวาคนสนิทของไรอัน ฟลานดีส กำลังง่วนกับการตรวจความเรียบร้อยของเอกสารและอุปกรณ์ที่ต้องใช้ ขณะเดียวกัน เขาก็หันไปมองภรรยาที่ยังยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจก พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม“ที่รัก... คุณช่วยรีบกว่านี้อีกหน่อยได้ไหม ไม่งั้นเราคงไม่ทันแน่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแกล้งหยอก แม้ในใจจะรู้ดีว่ายังมีเวลาเหลือเฟือ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อหญิงคนรัก เพียงเพื่อจะได้เห็นใบหน้ายิ้มของเธอ“พี่ลองยกนาฬิกาดูหน่อยสิคะ ยังเหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาประชุมเช้านี้เสียอีก” สุ้มเสียงหวานแต่หนักแน่นของเธอดังขึ้นก่อนที่จะเดินมาถึงตัวสามีเสียด้วยซ้ำเกรซ มือขวาอีกคนของไรอัน ฟลานดีส และยังเป็นภรรยาสุดที่รักของจอมพล ใบหน้าราบเรียบแต่แฝงแววตำหนิในแววตาสีเทาอ่อนคู่นั้น เมื่อถูกเร่งเร้าโดยไม่มีเหตุอันควรเธอมองเขาด้วยสายตานิ่งขรึม ขณะ
คาซ่าการ์เด้น ต้นเดือนมกราคม ปี 25xxในช่วงโค้งสุดท้ายของชีวิตนักศึกษา ทุกอย่างดูจะราบรื่นสำหรับ "ซันเดย์" คนหัวกะทิผู้ไม่เคยต้องวิตกกับเรื่องผลการเรียน ยกเว้นเสียก็แต่...ตืด... ตืด... ตืด...เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลหม่นเต็มไปด้วยความพะว้าพะวัง เมื่อตัดสินใจกดโทรกลับไปหามารดา เกือบหนึ่งเดือนเต็มที่เธอครุ่นคิด ซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะมีกล้าพอเปิดบทสนทนาเคลียร์ความรู้สึกที่คั่งค้างระหว่างกัน(ฮัลโหล... แม่อยู่ในครัวนะลูก)เสียงสิรินภาเล็ดลอดผ่านสายมาอย่างกระหืดกระหอบด้วยเพราะเธอวางโทรศัพท์ไว้ห่างตัว และยิ่งรู้ว่าคนที่โทรเข้ามาคือลูกสาว น้ำเสียงที่เคยเร่งรีบก็พลันอบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แทบจะละมือจากสิ่งที่ทำอยู่ในทันทีซันเดย์เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ระบายยิ้มอ่อน ๆ ออกมา เธอจินตนาการภาพของท่านกำลังหั่นผัก เตรียมอาหารอย่างกระตือรือร้น ด้วยแววตาเปี่ยมสุข เพื่อเธอหรือไม่ก็สองพ่อลูก แต่ทำไมในอดีตเธอถึงเคยมองว่าแม่เอาใจแค่สามี หลงลืมไปว่าลูกสาวคนนี้ แม่เคยอุ้มท้องอย่างยากลำบากถึงเก้าเดือน และเลี้ยงดูเพียงลำพังมาตลอดแปดปี‘แกมันโง่มากจริง ๆ ซันเดย์’“ไม่เห็นต้องรีบเลย หนูรอได้อยู่แล้วค่ะ”(ทำไมเสียงเป
ในค่ำคืนที่มีดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้าเหนือเมืองใหญ่ สายลมเย็นบางเบาพัดความเย็นกระทบกาย ขณะทั้งสองนั่งเคียงกันบนดาดฟ้าของโรงแรม The Lush Nest ที่เปิดมุมมองสู่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันงดงามราวภาพฝันไลก้าเตรียมมื้อดินเนอร์ไว้ด้วยความใส่ใจ เขาจองพื้นที่ทั้งดาดฟ้าไว้เพื่อเธอเพียงคนเดียว บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าที่เปล่งประกายเป็นฉากหลังตัดกับความเงียบสงบ และความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างคนทั้งสองเสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ไปกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ประดับอยู่บนใบหน้าของไลก้าและซันเดย์ อาหารรสเลิศถูกจัดวางอย่างประณีต และเครื่องดื่มในแก้วคริสตัลก็ช่วยเติมเต็มค่ำคืนให้ยิ่งโรแมนติกยิ่งขึ้น“น่าจะบอกซันก่อน ดูสิ... ชุดที่ซันใส่มันไม่เข้ากับบรรยากาศเลยสักนิด” เธอก้มมองเสื้อยืดตัวบางที่คลุมทับด้วยแจ็กเกตยีน และกางเกงยีนสีซีดคู่ใจ“เธอแต่งแบบนี้แหละดีแล้ว” เขาตอบพร้อมสบตาเธอด้วยแววตาอ่อนโยน “เพราะถ้าเธอแต่งตัวเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ แต่ต้องแลกกับความไม่สบายตัว มันก็ไม่มีความหมายอะไรเลย”หลังจากปลอบโยนเธอเรื่องครอบครัวจนถึงเวลานัดหมายที่วางแผนไว้กับอาเชอร์และซอล เขาก็พาเธอออกมาทานอาหารตาม
“พี่มักจะคิดว่าพวกเราพยายามกันพี่ออกไป แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่เลยสักนิด แด๊ดรักพี่เหมือนลูกคนหนึ่ง ผมเองก็รักพี่เหมือนพี่สาว แล้วทำไมพี่ถึงพยายามผลักเราออกจากความหวังดีนั้นล่ะครับ” แคลร์พยายามหาคำตอบเรื่องนี้มานาน แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบสักที“พี่ไม่...” จะบอกว่า ไม่เคยรู้สึกแบบนั้น เหรอ? ทั้งที่ความรู้สึกเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นจริง“ธอร์นมีพร้อมทุกอย่าง นายก็เป็นลูกชายของเขา จะคิดแบบนั้นมันก็ไม่แปลก แต่สำหรับพี่... พี่ก็เป็นแค่ลูกของผู้หญิงที่พ่อของนายอยากใช้ชีวิตด้วย เท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ”“ไม่จริงเลย แด๊ดไม่เคยมองพี่เป็นคนนอก ท่านรักพี่จริง ๆ ผมยืนยันได้”“ก็นายเป็นลูกเขานี่”“ก็จริงครับ แต่พี่รู้อะไรไหม เด็กพวกนั้นที่เคยล้อพี่ตอนเด็ก พวกเขาเจอกับอะไรบ้างรู้ไหม? แด๊ดจัดการเรื่องนั้นเอง พ่อแม่ของเด็กพวกนั้นถูกตำหนิอย่างหนักที่ไม่อบรมลูก จนต้องย้ายโรงเรียนไปเลยนะครับ”แคลร์พูดยาว สีหน้าและน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“แล้วยังเรื่องที่พี่เข้ารับการรักษาอีก... พี่รู้ไหมว่าแด๊ดตามหาคนที่ช่วยพี่ไปทุกที่ ท่านอยากขอบคุณเขาอย่างมาก เพราะถ้าไม่ได้คนคนนั้นช่วยไว้... พวกเราอาจต้องเสียใจไปตลอดชี
บ่ายวันจันทร์ Mittap Universityทางเดินทอดยาวสู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ในยามเย็น คลาคล่ำไปด้วยเหล่านิสิตจากหลากหลายชั้นปี บ้างจับกลุ่มเดินเลี้ยวไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้มหาวิทยาลัยบ้างเร่งฝีเท้าเพื่อกลับบ้าน ส่วนอีกบางกลุ่มยังคงปักหลักกับกองหนังสือ เตรียมติวสอบกันอย่างขะมักเขม้นเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วลอยละ
“อื้อ~”“อย่าพึ่งครางสิเด็กน้อย พี่แค่เล่นกับเธอแค่นั้น” คำว่าเล่นของเขาคือกำลังลากก้านนิ้วถูไถติ่งเนื้อน้อย ขณะที่ท้องนิ้วสากระคายเสียดสีกับจุดอ่อนไหวซันเดย์ก็สะท้านเฮือก ปลายเท้าหดเกร็ง มือเล็กปัดป่ายเพื่อหาที่ยึดกระทั่งคว้าหมอนใบใหญ่ถึงได้กำมันไว้จนแน่น“เสียว... อย่าทรมานกันแบบนี้ อื้อ...” สะโ
เคยได้ยินคำนี้ไหม... ‘ความลับไม่มีในโลก!’ และตอนนี้สิ่งนั้นกำลังเกิดขึ้นจริงตรงหน้า เพราะความลับที่พวกเราคิดว่าปิดได้อย่างแนบเนียน กลับถูกเปิดเผยในวินาทีสุดท้าย... และเมื่อมันหลุดออกมาแล้ว ความสัมพันธ์ก็แตกร้าว ความเชื่อใจก็สูญสิ้น และหายนะก็เกิดขึ้น!เธอไม่เคยเห็นความสัมพันธ์แบบนี้ คนที่ยอมเจ็บเพื
อาทิตย์ต่อมา... เชียงรายหลังจากที่แผนทุกอย่างดำเนินไปตามที่วางไว้ สมาชิกทุกคนต่างพยายามตีเนียนให้แนบเนียนที่สุด ยกเว้นเพียงวีด้าและเจฟฟ์ที่ยังไม่รู้ความจริงแต่ยังมีอีกคนหนึ่งที่เข้ามาเกี่ยวข้องโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่ นั่นคือ ควีน สาวน้อยผู้บอบบางแต่เปี่ยมด้วยหัวใจนักสู้ เธอกลายมาเป็นฟันเฟืองสำคัญใน







