ตอนที่ 19 อุปสรรคมีมากกว่าที่คิด

กลิ่นกำยานอ่อนๆ หอมอบอวลสลับกับลมหนาวที่พัดพาความเย็นยะเยือกผ่านระเบียงไม้คดเคี้ยว ยามนี้แผนการร้ายครั้งใหม่ของเสนาบดีเว่ยและฮองเฮาได้เริ่มเคลื่อนไหวขึ้นอย่างเงียบเชียบในส่วนลึกของพระราชวัง...

‘เว่ยลี่ฮวา’ หลานสาวคนสำคัญของเสนาบดีเว่ยผู้มีรูปโฉมงดงามสะคราญตา ผิวขาวดุจหิมะและนัยน์ตาดั่งหงส์ที่แฝงไปด้วยเล่ห์กลร้ายกาจ บัดนี้ได้เดินหมากก้าวแรกเข้าสู่ตำหนักส่วนพระองค์ขององค์รัชทายาทอย่างอุกอาจ

นางใช้สิทธิ์ในการเป็นเครือญาติขุนนางใหญ่แฝงกายเข้ามา และเมื่อสบจังหวะที่จูเซวียนหรงประทับอยู่เพียงลำพัง ดรุณีเจ้าเล่ห์ก็เริ่มใช้เสน่ห์ยั่วยวนอย่างหนัก เว่ยลี่ฮวาแสร้งทำเป็นซวนเซคล้ายจะลมจับ เรือนร่างอ้อนแอ้นของนางถลันเข้าแนบชิดกับแผงอกหนาแน่นของ ‘จูเซวียนหรง’ สองมือบางโอบไล้ลาดพระอังสา พยายามส่งสายตาหวานเชื่อมและเอื้อยเอ่ยวาจาสะอึกสะอื้นหมายจะให้องค์ชายหนุ่มบังเกิดความลุ่มหลง

ทว่าในจังหวะนั้นเอง...

‘มัสยา’ ในร่างของเสิ่นเมี่ยวหลิงก้าวเท้าเดินใกล้เข้ามาในตำหนักพอดี เธอตั้งใจจะเข้ามาสอบถามเรื่องรายละเอียดการเตรียมหินและท่อนซุงเพื่อเริ่มสร้างฝายกั้นน้ำชิ้นแรก ทว่าภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้คำพูดทั้งหมดถูกกลืนลงคอไปจนสิ้น ภาพของสตรีผู้งดงามหยาดเยิ้มผู้หนึ่งกำลังอิงแอบแนบชิดอยู่ในอ้อมพระกรขององค์รัชทายาทหนุ่ม...

กึก...

ในวินาทีนั้น หัวใจดวงน้อยของมัสยาพลันหล่นตุบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที ความรู้สึกโหวงเหวง ชาหนึบ และเจ็บแปลบแวบหนึ่งแล่นจี้เข้าสู่กลางอกอย่างกะทันหัน...

มัสยาเบิกตากว้างลนลานในความคิด เธอไม่รู้เลยว่าเหตุใดตัวเองถึงต้องรู้สึกเจ็บปวดและหน่วงในใจเยี่ยงนั้นเมื่อเห็นเขาอยู่กับหญิงอื่น...ทว่ามันก็เป็นเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น สัญชาตญาณสาวไทยมองโลกแง่บวกและฝีปากกล้าสั่งให้เธอสะบัดศีรษะไล่ความว้าวุ่นออกไปทันที ก่อนจะก้าวเท้าออกไปตะโกนถามองค์รัชทายาทเสียงดังลั่นตำหนัก

“เอ่อ...ขออภัยที่เข้ามาขัดจังหวะเพคะ! จะให้หม่อมฉันออกไปยืนรอข้างนอก จนกว่าองค์รัชทายาทจะเสร็จภารกิจกับแม่นางผู้นั้นก่อนหรือไม่เพคะ?!”

คำพูดกวนประสาทระคนแดกดันแฝงประชดดังก้อง

จูเซวียนหรงซึ่งกำลังพยายามผลักไสเรือนร่างของเว่ยลี่ฮวาออกด้วยความอึดอัดและรอจังหวะหลุดพ้นอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเสียงของมัสยา พระองค์ก็รีบผละออกจากเว่ยลี่ฮวาทันทีโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่คมตวัดมองสตรีดื้อรั้นด้วยความโล่งอก

“ช้าก่อน เสิ่นเมี่ยวหลิง! รอข้า...เออ รอข้าก่อน ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”

พระองค์ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองหลานสาวเสนาบดีเลยสัดนิด พระองค์รีบก้าวเดินตามร่างของมัสยาออกไปทันที การแสดงท่าทีเมินเฉยอย่างไร้เยื่อใยเยี่ยงนี้ ทำให้เว่ยลี่ฮวาโกรธขึ้งจนใบหน้างดงามบิดเบี้ยว นางกำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะรีบตรงดิ่งกลับจวนไปรายงานเรื่องราวทั้งหมดให้ ‘ท่านลุงเว่ย’ รับทราบทันที

เมื่อ ‘เสนาบดีเว่ย’ ได้รับรายงานเรื่องราวขององค์รัชทายาทหนุ่ม ขุนนางชั่วก็หรี่ตาลง แววตาเหี้ยมเกรียมฉายประกายรับรู้ได้ทันทีว่า แผนการใช้เสน่ห์หญิงงามเยี่ยงนี้คงไม่ได้ผลเป็นแน่แท้ หากยังมีสตรีประหลาดนางนั้นคอยเป็นก้างขวางคอ ทว่าคิดจะส่งคนไปลอบกำจัดสตรีนางเสียสติผู้นั้นก็ไม่อาจทำได้ง่ายดายแล้ว เพราะยามนี้นางกลายเป็นคนขององค์รัชทายาทที่ได้รับการคุ้มกันจากองค์รักษ์เกราะดำแน่นหนา

“ในเมื่อแผนเยี่ยงนี้ไม่ได้ผล...ก็ต้องใช้แผนบังคับให้สมสู่!”

เสนาบดีเว่ยแค่นเสียงเหี้ยม วางกลอุบายใหม่ทันที

“ลี่ฮวา...ในงานเลี้ยงวังหลวงที่กำลังจะมาถึง ข้าจะเตรียม ‘ยาปลุกกำหนัด’ ชนิดรุนแรงที่สุดเอาไว้ เจ้าจงหาจังหวะเหมาะมอมสุราจูเซวียนหรงเสีย เมื่อฤทธิ์ยาปะทุจนมันควบคุมตนเองมิได้ ข้าจะจัดฉากให้เจ้ารองรับอารมณ์ดิบของมันต่อหน้าธารกำนัล คราวนี้แหละมันจะดิ้นไม่หลุด!”

สองลุงหลานนัดแนะตระเตรียมการเล่ห์กลร้ายกาจกบฏ รอคอยจังหวะเวลาที่เหมาะสมเพื่อลงมือทันที

.

.

ในขณะที่อีกด้านหนึ่งของจูเซวียนหรงและมัสยา...

ทั้งสองเดินตามกันมาทรุดนั่งวางแผนการสร้างฝายกั้นน้ำอยู่ริมลานกว้างใกล้สถานที่คอกม้าท้ายตำหนัก บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบ ไร้ซึ่งข้ารับใช้และผู้คนพลุกพล่าน...

จูเซวียนหรงลอบสังเกตดวงหน้างดงามของมัสยาอยู่ตลอดเวลา ทว่าใบหน้าสะสวยของเธอกลับเรียบเฉย นิ่งสนิท และเป็นปกติธรรมดาราวกับภาพเหตุการณ์หญิงงามอิงแอบเมื่อครู่มิได้มีผลกระทบใดๆ ต่อจิตใจนางเลยสักนิด นางไม่แสดงอาการหึงหวง หรือแววตาประชดประชันออกมาให้พระองค์ได้ชื่นใจเลยแม้แต่น้อย

ความนิ่งเฉยของนางกลับทำให้องค์รัชทายาทหนุ่มเริ่มเกิดความไม่พอใจและน้อยพระทัยลึกๆ ในอก พระองค์คิดว่ามัสยาไม่ได้รู้สึกชอบหรือมีใจให้กับตนเองเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว ในใจของนางคงคิดแต่เรื่องจะหนีกลับโลกอนาคตแปลกประหลาดนั่นท่าเดียว

“เจ้า...อยากกลับบ้านเมืองของเจ้าขนาดนี้เชียวหรือ?”

จูเซวียนหรงแกล้งส่งเสียงทุ้มต่ำประชดประชันเอ่ยถาม พร้อมกับขยับกายสืบเท้าตามกดดันเด็กสาวที่กำลังก้มหน้านับแผงไม้

“ข้าบอกเจ้าไปแล้วเยี่ยงไร ว่าเจ้าไม่มีวันที่จะได้กลับไปโลกของเจ้าอีกต่อไปแล้ว เสิ่นเมี่ยวหลิง!”

“ท่านจะบ้าหรือไง! ข้าบอกแล้วไงว่าข้า...”

มัสยาหันกลับมาตั้งใจจะเถียงสวนอีกฝ่าย ทว่าในจังหวะนั้นเอง จูเซวียนหรงที่เดินตามหลังมาติดๆ ในระยะประชิดทำให้ร่างกายของทั้งสองปะทะชนกันอย่างจัง แรงกระแทกประกอบกับพื้นดินคอกม้าที่ขรุขระ ส่งผลให้ร่างระหงของมัสยาเสียหลักหงายหลังเกือบล้มลงสู่พื้น!

“ระวัง!”

จูเซวียนหรงอุทานลั่น ด้วยสัญชาตญาณ พระองค์เอื้อมวงแขนแกร่งเข้าคว้าเอวบางของนางไว้ได้ทันท่วงที ทว่าแรงเหวี่ยงและน้ำหนักตัวที่โถมเข้ามาทำให้พระองค์มิอาจทรงตัวอยู่ เลยตัดสินใจพลิกหมุนวรกายอันกำยำของตนเองลงสู่เบื้องล่างเพื่อรองรับร่างระหงเอาไว้ไม่ให้นางต้องบาดเจ็บ

ตุ้บ!

ร่างของทั้งสองล้มลงไปบนกองฟางหนานุ่มในคอกม้าพร้อมกัน โดยที่มัสยาในร่างเสิ่นเมี่ยวหลิงนอนเกยประทับอยู่บนแผงอกหนาขององค์รัชทายาทหนุ่มพอดิบพอดี ใบหน้าหล่อเหลาและดวงตากลมโตสบประสานกันในระยะห่างไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหน้างาม จนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ

บรรยากาศโดยรอบเป็นสถานที่คอกม้าอันอับสายตาและไร้ผู้คน ปลุกเร้าอารมณ์ดิบและความหึงหวงโกรธขึ้งในอกของจูเซวียนหรงให้ปะทุขีดสุด พระองค์ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย ขยับพลิกวรกายอย่างรวดเร็วและพลิกร่างของมัสยาลงไปอยู่เบื้องล่างแทน ก่อนจะก้มพระพักตร์ลงมาบดเบียดริมฝีปากหยักลึกมอบรสจูบอันหนักหน่วง ร้อนแรง และดูดดื่มให้แก่นางทันทีอย่างเอาแต่ใจ!

“อื้อออ!...”

มัสยาตาโตด้วยความตกตะลึง จูบครั้งนี้ของจูเซวียนหรงช่างรุนแรง ดุดัน ราวกับต้องการจะสูบวิญญาณและความคิดที่จะหนีหายของเธอให้หลุดออกจากร่าง เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาพัวพันตักตวงความหวานละมุนอย่างบ้าคลั่งตามอารมณ์รักและหึงหวงที่กักเก็บมา มัสยาที่ตกอยู่ในวงแขนแกร่งเริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสซาบซ่านชวนให้สมองขาวโพลน

ทว่าเมื่ออารมณ์พิศวาสพุ่งสูงจนจูเซวียนหรงเริ่มควบคุมตนเองมิได้ ฝ่ามือหนาอันร้อนผ่าวขยับลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าไหมเนื้อนุ่ม ก่อนจะเลื่อนขยับมาเกาะกุมบีบเคล้นเข้าที่เนิบอกอวบอิ่มข้างหนึ่งของมัสยาอย่างลืมพระองค์!

สัมผัสรุกรานที่มากล้นตรงก้อนเนื้อนุ่มดั่งไฟช็อต ส่งผลให้มัสยาได้สติฟื้นตื่นขึ้นมาทันที!

“ไม่นะ! คนฉวยโอกาส!”

เมี่ยวหลิงรวบรวมแรงทั้งหมดใช้ฝ่ามือผลักอกหนาแกร่งของจูเซวียนหรงออกจากการเกาะกุมร่างของตัวเองอย่างสุดกำลัง ดิ้นจนหลุดพันธนาการและถอยฉากออกไปนั่งหอบหายใจ ใบหน้างดงามแดงก่ำด้วยความโกรธระคนเขินอายล้นอก หัวใจของเธอเต้นแรงผิดจังหวะท่ามกลางกองฟางแผ่กลิ่นอายรัญจวนใจชวนให้ว้าวุ่นใจยิ่งนัก!

............................