ตอนที่ 20 พิษร้ายในจอกสุรามังกร

โคมไฟแก้วเจียระไนสลักลายมงคลนับร้อยดวงทอแสงสว่างไสวไปทั่วท้องพระโรงกวางหมิง กลิ่นอายความหรูหราของงานเลี้ยงวังหลวงอบอวลไปด้วยเครื่องคาวหวานเลิศรสและเสียงดนตรีเครื่องสายที่บรรเลงขับกล่อมอย่างแผ่วเบา ทว่าภายใต้ความรื่นเริงจอมปลอมนั้น บรรยากาศกลับอัดแน่นไปด้วยความกดดันอันหนักหน่วงราวภูเขาไฟที่กำลังรอวันปะทุ

ที่เบื้องบนประทับสูงสุด ร่างอันซูบผอมขององค์ฮ่องเต้ประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร โดยมี ‘ขันทีฟาง’ คอยยืนประกบชิดและใช้โอสถรวมถึงความพยายามอย่างที่สุดในการประคับประคองพระวรกาย เพื่อให้ฝ่าบาททรงพยุงสติอันเลอะเลือนเปิดงานเลี้ยงครั้งนี้ให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

เมื่อกลองสัญญาณสงบลง ฮ่องเต้ผู้มีสติคืนกลับมาเพียงชั่วคราวทรงทอดพระเนตรมองเหล่าข้าราชบริพาร ก่อนจะเอ่ยสุรเสียงแหบพร่าทว่าดังก้องไปทั่วที่ประชุม

“ราษฎรทนทุกข์เพราะภัยแล้ง...ตัวข้าเองก็ชราภาพและประชวรเรื้อรังมานาน มิอาจบริหารราชการแผ่นดินได้เต็มกำลังอีกต่อไป...วันนี้ในงานเลี้ยงข้าจึงมีประสงค์จะดำเนินการสถาปนาแต่งตั้ง ‘องค์รัชทายาท จูเซวียนหรง’ ให้ขึ้นสำเร็จราชการแทนทั้งหมด และตัวข้า...กำลังจะเตรียมการ ‘สละราชบัลลังก์’ มอบตราหยกมังกรให้แก่รัชทายาทสืบทอดบัลลังก์ต่อไปโดยเร็วที่สุด”

พรึ่บ!

คำประกาศสายฟ้าฟาดของโอรสสวรรค์ส่งผลให้ความเงียบงันเข้าเกาะกุมท้องพระโรงทันที ‘ฮองเฮา’ ที่ประทับอยู่ข้างกายถึงกับดวงตากระตุกวาบ พระหัตถ์เนียนบีบผ้าเช็ดหน้าแน่นจนเล็บแทบฝังเนื้อด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรงล้นอก...

แผนการกบฏที่วางไว้ยังไม่เสร็จสิ้น แต่ไอ้แก่นี่กลับจะยกบัลลังก์ให้ลูกเลี้ยงตัดหน้า! ทว่าด้วยจริตของพญาหงส์ พระนางจึงจำต้องสูดลมหายใจลึก สะกดกลั้นอารมณ์คลั่งระเบิด พยายามเก็บซ่อนอาการเดือดดาลเอาไว้ใต้ใบหน้ายิ้มแย้มเรียบเฉย

แต่ทว่าในวินาทีนั้น...

เหล่าเสนาบดีและขุนนางต่างแบ่งฝ่ายออกเป็นสองขั้วอย่างชัดเจน ขุนนางฝ่ายตงฉินของเสนาบดีหวังพากันยิ้มร่า ทว่าฝั่งขุนนางทรราชที่อยู่ข้างหลังฮองเฮาซึ่งถูก ‘เสนาบดีเว่ย’ ซื้อตัวและใช้อำนาจเงินตราปิดปากไว้เรียบร้อยแล้วกลับขยับตัวทันควัน ขุนนางผู้หนึ่งก้าวเท้าออกมากลางท้องพระโรง คุกเข่าลงแล้วเอ่ยเสียงดังกร้าวทำลายความเงียบ

“ทูลฝ่าบาท! กระหม่อมเห็นว่าเรื่องนี้มิควรวู่วามพ่ะย่ะค่ะ! องค์รัชทายาทจูเซวียนหรงมีความเหมาะสมที่จะขึ้นครองบัลลังก์มังกรจริงหรือ? ในเมื่ออดีตพระมารดาแท้ๆ ขององค์รัชทายาท หรือฮองเฮาองค์ก่อน...เคยมีมลทินแปดเปื้อนในการ ‘คบชู้สู่ชาย’ บ่อนทำลายเกียรติยศราชวงศ์ราชสำนัก! ทั้งในอดีตยามที่ความแตก พระนางยังยอมดื่มยาพิษหนีความผิดเสื่อมเสียสิ้นพระชนม์ไป โดยที่ยามนี้ปมปริศนาเหล่านั้นก็ยังไม่ประจักษ์แน่ชัดว่าสายเลือดขององค์รัชทายาทบริสุทธิ์เยี่ยงไร! ขุนนางและราษฎรจะยอมก้มหัวให้บุตรชายของสตรีมีมลทินได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ!”

แซ่ด...แซ่ด...

คำกล่าวอ้างอันชั่วช้าที่ขุดคุ้ยความตายอันอยุติธรรมของพระมารดาผู้ล่วงลับ ส่งผลให้ท้องพระโรงงานเลี้ยงเกิดความปั่นป่วนวุ่นวายขึ้นมาทันที!

“บังอาจ! เจ้าขุนนางสอพลอ!”

เสนาบดีหวังและขุนนางฝ่ายภักดีผุดลุกขึ้นยืนตวาดลั่น โต้แย้งกลับด้วยความโกรธแค้น

“เรื่องในอดีตครั้งนั้นเกิดจากมี ‘ฝ่ายกบฏชั่วช้า’ ตั้งใจจัดฉากใส่ร้ายฮองเฮาองค์ก่อนเพื่อยึดอำนาจวังหลังต่างหาก! สายเลือดขององค์รัชทายาทบริสุทธิ์เกรียงไกรประจักษ์แจ้งต่อฟ้าดิน เจ้ากล้าดีเยี่ยงไรถึงนำเรื่องเท็จมาปลุกปั่น!”

ภายในท้องพระโรงเกิดการโต้เถียงทะเลาะเบาะแว้งของขุนนางทั้งสองฝ่ายอย่างรุนแรงจนเสียงดังก้อง คล้ายกับดินแดนที่กำลังจะแตกแยก

ในขณะที่ ‘จูเซวียนหรง’ บุรุษผู้ถูกพาดพิงและตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งท้องพระโรงกลับยังคงประทับนั่งนิ่งสงบราวกับท่อนไม้ ใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลักเรียบเฉยไร้ความรู้สึก นัยน์ตาพญาเหยี่ยวฉายแววเยือกเย็นลึกล้ำ พระองค์รู้ดีแก่ใจว่านี่คือแผนการสกปรกของฮองเฮาและเสนาบดีเว่ยที่จงใจปลุกปั่นในงานเลี้ยงเพื่อสกัดกั้นการขึ้นครองราชย์ และประกอบกับข้างกายขององค์รัชทายาทในเวลานี้...ยังมี ‘เว่ยลี่ฮวา’ หลานสาวเสนาบดีเว่ยที่ยังคงนั่งขนาบข้าง คอยส่งสายตาหวาดกลัวจอมปลอมขยับกายเข้ามาประชิดเพื่อแสร้งทำเป็นห่วงใยพระองค์ต่อหน้าผู้คน

เหตุการณ์เริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ฮ่องเต้ที่นอนระสับระส่ายเริ่มมีอาการปวดพระเศียร นัยน์ตาเริ่มล่องลอยคล้ายฤทธิ์ยาพิษกำลังจะกำเริบ ขันทีฟางเห็นท่าไม่ดีว่าฝ่าบาทอาจจะคลุ้มคลั่งกลางงานเลี้ยงจนเสียแผนการ จึงรีบก้มตัวทูลเชิญเสด็จฮ่องเต้กลับไปพักผ่อนที่ตำหนักบรรทมก่อนทันที

แม้โอรสสวรรค์จะลับสายตาไปแล้ว แต่งานเลี้ยงก็ยังคงดำเนินไปท่ามกลางความวุ่นวายและเสียงด่าทอข่มขวัญทางการเมือง บรรยากาศภายนอกท้องพระโรงเริ่มตึงเครียด กองกำลังองค์รักษ์เกราะดำของเจี้ยนและหมิงอวี่ที่อยู่ด้านนอกเริ่มกระชับอาวุธ ทยอยเคลื่อนกำลังพลเข้าคุมจุดยุทธศาสตร์ย่อยเพื่อเตรียมรับแรงปะทะที่อาจจะเกิดขึ้นอยู่ห่างๆ

และแล้ว...

จังหวะแผนการชั่วขั้นเด็ดขาดของเสนาบดีเว่ยก็มาถึง ร่างสูงของเสนาบดีเว่ยจงเสียนขยับก้าวเท้าออกมากลางท้องพระโรง แสร้งทำเป็นวีรบุรุษมาห้ามศึกสายเลือดครั้งนี้ เขาโบกมือให้ขุนนางฝั่งตนเองเงียบเสียงลง ก่อนจะหันมาคลี่รอยยิ้มละมุนละไมโค้งกายคำนับจูเซวียนหรงด้วยท่าทีนอบน้อม

“องค์รัชทายาทโปรดทรงพระเจริญ...เรื่องราวเหตุการณ์ของพระมารดานั้นเป็นเรื่องในอดีตอันแสนเศร้า ขุนนางผู้นั้นวาจาสามหาวมิควรนำมาพูดถึงในงานมงคลเยี่ยงนี้ให้ระคายเคืองเบื้องพระยุคลบาทเลยพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้แผ่นดินต้องการความสามัคคี...กระหม่อมเว่ยจงเสียน ในนามของตัวแทนขุนนางทั้งหมด จึงอยากจะขอประทานอภัยต่อองค์รัชทายาทแทนคนผู้นั้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

พูดจบ เสนาบดีเว่ยก็แกล้งยกจอกสุราทองคำในมือขึ้นดื่มจนหมดสิ้นเพื่อแสดงความจริงใจ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้โต๊ะเสวยของจูเซวียนหรง รินสุรารสเลิศลงในจอกหยกขาวแล้วยื่นถวายให้แก่พระองค์ด้วยมือตนเอง

“เพื่อยุติความขัดแย้งและเรื่องราวบาดหมางในราชสำนักครั้งนี้...กระหม่อมขอเชิญให้องค์รัชทายาททรงดื่มสุราจอกนี้ร่วมกับกระหม่อมเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

จูเซวียนหรงจ้องมองจอกสุราเบื้องหน้าด้วยสายตาคมกริบประดุจใบมีดโกน พระองค์รู้ดีว่าจอกสุรานี้แฝงไปด้วยเล่ห์กล ทว่าท่ามกลางสายตาของเสนาบดีและขุนนางนับร้อยที่กำลังจับจ้องมองมาเพื่อดูว่าพระองค์จะยอมอภัยและรักษาภาพพจน์ผู้ปกครองแผ่นดินผู้ใจกว้างหรือไม่ ทำให้รัชทายาทหนุ่มมิอาจเอ่ยปากปฏิเสธคำเชิญนี้ได้เลย

พระองค์ยื่นพระหัตถ์เข้าหยิบจอกสุราหยกขาวขึ้นมาจรดริมฝีปาก ก่อนจะกระดกกลืนสุรารสจัดจ้านลงคอไปจนหมดสิ้น...

โดยที่จูเซวียนหรงหารู้ไม่เลยว่า...สุราจอกล้ำค่านั้น เสนาบดีเว่ยและเว่ยลี่ฮวาได้แอบใส่ ‘ยาปลุกกำหนัดร้ายแรงที่สุดในวังหลวง’ ลงไปเรียบร้อยแล้ว! พิษราคะอันร้อนแรงกำลังจะเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของพญามังกรหนุ่มในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า!

...................................