ตอนที่ 36 เมฆหมอกทมิฬ

กลิ่นอายของสงครามกลางเมืองคละคลุ้งไปทั่วทัศนียภาพของพระราชวังต้องห้าม ควันไฟจากความขัดแย้งยามวิกาลยังคงหลงเหลือเป็นรอยเขม่าดำตามกำแพงศิลา...

บรรยากาศภายในพระที่นั่งส่วนหน้าเวลานี้ตึงเครียดหนักจนแทบไม่มีผู้ใดกล้าหายใจแรง แผนการกบฏของฝั่งตำหนักคุนหนิงเริ่มรุกคืบอย่างบ้าคลั่งขีดสุดเมื่อ ‘ฮองเฮา’ และ ‘เสนาบดีเว่ย’ นำกองกำลังรักษาพระองค์เข้าควบคุมพื้นที่ชั้นใน พร้อมทั้งสั่งการให้จับกุมคุมขังข้าราชสำนัก ขุนนาง และเสนาบดีฝ่ายตงฉินที่ภักดีต่อองค์รัชทายาทไปได้แล้วกว่าครึ่งค่อนสภา

ภายในคุกหลวงใต้ดินอันอับชื้น เสียงโซ่ตรวนกระทบกันดังสะท้อนสลับกับเสียงข่มขู่ตวาด เสนาบดีเว่ยสืบเท้าก้าวเดินผ่านกรงขังเหล็กกล้า สายตาเหี้ยมเกรียมจดจ้องมองดูเสนาบดีเฒ่าหลายท่านที่ถูกจับมัดพันธนาการไว้กับเสาไม้

“พวกเจ้าอย่าได้ดื้อแพ่งไปเลย...”

เสนาบดีเว่ยแค่นเสียงหัวเราะเยือกเย็นในลำคอ แววตาอันร้ายกาจฉายประกายราวกับผู้ชนะ

“ยามนี้องค์ฮ่องเต้ฟั่นเฟือนไร้สติ ราชโองการสละราชย์ของพระองค์กำลังจะถูกลงนามอย่างสมบูรณ์ในไม่ช้า หากพวกเจ้าผู้เป็นเสนาบดีผู้ใหญ่ยอมสลับขั้วมาลงนามสนับสนุนองค์ชายรอง จูอวี่เฉิน ให้ขึ้นครองบัลลังก์มังกรแต่โดยดี...ข้าก็พร้อมจะทูลขอประทานอภัยโทษเจ็ดชั่วโคตร!”

“ฝันไปเถิด! ไอ้ขุนนางทรราช!”

เสนาบดีหวังขบฟันกรอด ตะโกนสวนกลับอย่างไม่เกรงกลัวความตาย

“พวกข้าไม่มีวันยอมก้มหัวรับใช้กบฏชั่วช้าเยี่ยงพวกเจ้า! สายเลือดมังกรที่แท้จริงมีเพียงองค์รัชทายาทจูเซวียนหรงเท่านั้น! ต่อให้ต้องหลั่งเลือดเนื้อกลายเป็นผีเฝ้าคุก ข้าก็จะสาปแช่งพวกเจ้าให้หายนะย่อยยับ!”

ฮองเฮาที่ประทับยืนอยู่ด้านบนโถงคุก ทรงตวัดสายตามองด้วยความโกรธกริ้ว

“วาจาสามหาว! เสนาบดีเว่ย...ในเมื่อพวกมันไม่ยอมร่วมมือ ก็ขังพวกมันเอาไว้ให้กระหายน้ำขาดใจแห้งตายอยู่ที่นี่! ยามนี้จูเซวียนหรงบาดเจ็บปางตาย และกองกำลังองค์รักษ์เกราะดำระส่ำระสาย ข้าอยากรู้นักว่ามันจะเอาสมองอนาคตสิ่งใดมาพลิกกระดานสู้ศึกกับข้า!”

.

.

ทว่า...อีกด้านหนึ่งของตำหนักลับ...ฐานที่มั่นส่วนสุดท้ายขององค์รัชทายาท

บรรยากาศภายในห้องโถงเงียบสงัดราวกับป่าช้า กลิ่นคาวเลือดจางๆ และสมุนไพรรักษาแผลอบอวลโชยคละคลุ้ง

‘จูเซวียนหรง’ ประทับนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ใบหน้าอันหล่อเหลาราวรูปปั้นสลักบัดนี้ซีดเผือดลงเล็กน้อย ทว่ายังคงนิ่งขรึมดุดัน ฉลองพระองค์ตัวนอกถูกปลดเปลื้องออก เผยให้เห็นต้นแขนขวาแกร่งกำยำที่มีบาดแผลฉีกขาดลึกซึ้งยาวหลายนิ้วอันเกิดจากคมทวนของทหารรักษาพระองค์ยามปะทะฝ่าวงล้อม เลือดสีแดงสดยังคงซึมผ่านผ้าพันแผลสีขาวบริสุทธิ์ออกมาให้เห็นชัดเจน

ทว่า...ความเจ็บปวดทางวรกายเพียงเท่านี้ มิอาจเทียบเท่าความร้าวรานบีบคั้นและกังวลใจลึกซึ้งในอกดวงใจของพระองค์ได้เลยแม้แต่น้อย ในหัวสมองอันชาญฉลาดของพระองค์นั้นคิดถึงแต่ดวงหน้านางอันเป็นที่รักอย่าง ‘เสิ่นเมี่ยวหลิง’ จนแทบขาดใจ

“เมี่ยวหลิง...ยามนี้เจ้าตกอยู่ในอุ้งมือของจูอวี่เฉิน เจ้าจะเป็นเยี่ยงไรบ้าง...”

จูเซวียนหรงพึมพำสุรเสียงแหบแห้ง พระหัตถ์หนากำหมัดแน่นจนแผลที่แขนเริ่มปริแตก โลหิตไหลหยดตามลำแขนลงบนพื้นหินอ่อนทีละหยด

“น้องชายชั่วช้าของข้ามันโหดเหี้ยมและเสน่หาในตัวเจ้านัก...มันจะทำร้ายทารุณเจ้า หรือบังอาจขืนใจแตะต้องเนื้อมลทินของเจ้าเยี่ยงที่ข้าเคยทำหรือไม่...ข้าเจ็บใจนัก! ข้ามันไร้ความสามารถ ปกป้องสตรีหนึ่งเดียวในดวงใจยังมิได้!”

‘เสี่ยวหลาน’ สาวใช้คนสนิทที่กำลังคอยซับเหงื่อและประคองถ้วยยาอุ่นอยู่ข้างกาย น้ำตาคลอด้วยความสงสารระคนเวทนา รีบเอ่ยปากปลอบใจผู้เป็นนายเสียงสั่นเครือ

“องค์รัชทายาทโปรดทรงพระทัยเย็นก่อนเถิดเพคะ...อย่าได้ทรงกังวลใจจนทำร้ายพระวรกายตนเองเยี่ยงนี้เลยนะเพคะ แม่นางเสิ่น...นางมิใช่สตรีธรรมดาในห้องหอทั่วไป นางมีความฉลาดหลักแหลม มีวาจาพลิกแพลงและหัวการค้าล้ำยุคเยี่ยงคนในเบื้องภพหน้า ข้าน้อยเชื่อมั่นเต็มร้อยส่วนว่านางต้องใช้ไหวพริบเอาตัวรอดพ้นภัยร้ายจากองค์ชายรองได้แน่นอนเจ้าค่ะ”

‘เจี้ยน’ องครักษ์มือขวาที่กำลังยืนตรวจตราบาดแผลขยับก้าวเข้ามาประสานมือทูลปลอบใจสมทบ

“เสี่ยวหลานพูดมีเหตุผลพ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท...สายตาของกระหม่อมพบเห็นความเด็ดเดี่ยวและปัญญาอัศจรรย์ของแม่นางเสิ่นมาหลายครา นางดื้อรั้นและก๋ากั่นเกินกว่าจะยอมสยบอยู่ใต้อำนาจขององค์ชายจูอวี่เฉินง่ายๆ ยามนี้หมิงอวี่และกองกำลังหน่วยรบพิเศษเกราะดำกำลังเร่งแกะรอยตามล่าสืบหาพิกัดตำหนักอัปสรอย่างสุดความสามารถ โปรดทรงพระทัยเย็นเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

“ข้าเย็นมิไหวแล้วเจี้ยน!”

จูเซวียนหรงตวาดตวัดสายตากร้าวดุดัน

“ข้าห่วงนางจนหัวใจจะแตกสลายอยู่แล้ว! หากเจ้าเป็นข้า...เจ้าจะนั่งรอเฉยๆ ในยามที่สตรีที่เจ้าชอบ สตรีที่เจ้าเคยร่วมหอและสมสู่ฝังรอยรักจนแปดเปื้อนต้องไปตกอยู่ในรังของบุรุษอื่นได้เยี่ยงไรฮะ!”

ในระหว่างที่บรรยากาศในตำหนักกำลังเดือดพล่านราวกับกองไฟ พลัน ประตูไม้ฉลุก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของทหารม้าเร็วผู้หนึ่งในสังกัดองค์รักษ์เกราะดำที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นหินประสานมือรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนยินดีขีดสุด!

“ทูลองค์รัชทายาท! สายรายงานด่วนจากป่าไผ่ท้ายตลาดหลวงพ่ะย่ะค่ะ!” ทหารม้าเร็วรายงานหอบหายใจ

“ยามนี้...แม่นางเสิ่นได้ใช้กลอุบายและสติปัญญา วางแผนหลอกล่อสาวรับใช้จนแอบหลบหนีออกจากตำหนักอัปสรขององค์ชายรองได้สำเร็จเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ยามนี้นางกำลังวิ่งฝ่าแนวป่าไผ่หนีการตามล่าของเหลยจวินอยู่พ่ะย่ะค่ะ!”

ตึก!

จูเซวียนหรงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันทีด้วยความดีใจและตื่นตะลึงพระทัย แววตาพญาเหยี่ยวที่เคยหม่นแสงพลันส่องประกายสว่างวาบแห่งความหวัง ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ต้นแขนมลายหายไปจนสิ้นดั่งปาฏิหาริย์!

“เจ้าว่าเยี่ยงไรนะ?! นางหนีออกมาได้เองงั้นหรือ?!”

จูเซวียนหรงถามซ้ำ เสียงสั่นระรัวด้วยความยินดีล้นอก

“เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ! นางฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก หนีรอดออกมาได้อย่างไร้ร่องรอยจนองค์ชายรองหัวเสียอาละวาดคลั่งลั่นตำหนักเลยพ่ะย่ะค่ะ!” ทหารทูลยืนยัน

“ฮือๆๆ...สวรรค์ทรงโปรด!”

เสี่ยวหลานถึงกับหลั่งน้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความดีใจระคนอัศจรรย์สุดหัวใจ นางยกมือกุมอกพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น

“องค์รัชทายาทเพคะ...คุณหนูเสิ่นของพวกเราคงไม่ใช่สตรีธรรมดาโลกมนุษย์แน่แท้เจ้าค่ะ! นางมีวาจาภาษาอนาคต ล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า ทั้งยังกล้าหาญหนีการลักพาตัวจากองค์ชายรองออกมาได้ด้วยตนเองเยี่ยงนี้...นางคงเป็น ‘เทพเซียนมาจุติ’ หรือเทพธิดาวารีพยากรณ์ที่เบื้องบนส่งมาเกื้อหนุนพระองค์จริงๆ แน่แท้เจ้าค่ะ!”

เจี้ยนคลี่รอยยิ้มกว้างออกมาทันที แววตาทอประกายแห่งความศรัทธา

“ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท! ยามนี้ดวงใจของพระองค์ทรงหลุดพ้นจากกรงขังแล้ว พระองค์มิต้องเป็นห่วงแล้วพะย่ะค่ะ”

จูเซวียนหรงหัวใจเต้นถี่ระรัวแรงด้วยความรักและความเลื่อมใสในตัวสตรีอันเป็นที่รักทวีคูณขึ้นเป็นพันเท่า พระองค์ชักกระบี่มังกรทองคำออกมาตั้งมั่น นัยน์ตาคู่คมฉายประกายเด็ดเดี่ยวกร้าวดุดันปนเจ้าเล่ห์สั่งการทหารเสียงดังสนั่นตำหนัก

“ดี! ในเมื่อนางกล้าหาญสู้ชีวิตหนีออกมาเพื่อข้า...มีหรือที่ข้าจะยอมนั่งรอเฉยๆ! เจี้ยน! หมิงอวี่! นำทัพทหารม้าเกราะดำทั้งหมด ควบตะบึงไปดักหน้าคุ้มกันอารักขานางที่ชายป่าไผ่บัดนี้! คืนนี้ข้าจะไปรับยอดดวงใจของข้ากลับคืนสู่อ้อมกอด...และข้าจะใช้กำลังทหารของข้าทั้งหมด...ถล่มฮองเฮาและเสนาบดีเว่ยให้ย่อยยับดับดิ้นสิ้นแผ่นดินต้าหมิงไปพร้อมกัน!”

“ช้าก่อนพ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท!”

ทว่าก่อนที่พระองค์จะทันก้าวพระบาทพ้นธรณีประตู องครักษ์เจี้ยนกลับถลันเข้าคุกเข่าขวางเบื้องหน้าไว้แน่นหนา สีหน้าข้าหลวงหนุ่มเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและกังวลใจในสถานการณ์วงล้อมการเมือง

“เจี้ยน! เจ้ากล้าดีเยี่ยงไรมาขวางข้าในเวลาเยี่ยงนี้!”

จูเซวียนหรงตวาดสุรเสียงกร้าวดุดัน

“ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมมิได้มีเจตนาเอ่ยวาจาสามหาว ทว่ายามนี้สถานการณ์การเมืองในวังหลวงก้าวเข้าสู่วิกฤตขั้นหนักหน่วงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

เจี้ยนกราบทูลเคร่งเครียดน้ำเสียงจริงจัง

“พวกขุนนางทรราชฝั่งฮองเฮาและเสนาบดีเว่ยกำลังจับตาดูความเคลื่อนไหวของพระองค์อยู่ทุกฝีก้าว หากพระองค์เสด็จออกจากวังหลวงในยามนี้ ฝ่ายนั้นย่อมใช้โอกาสนี้บุกเข้าประชิดตัวฝ่าบาทและปลอมแปลงราชโองการสละราชบัลลังก์ได้อย่างง่ายดาย และแผ่นดินต้าหมิงจะตกอยู่ในอุ้งมือคนชั่วทันที! พระองค์ทรงเป็นกำลังสำคัญ เป็นเสาหลักที่ขาดมิได้ในวังหลวงเวลานี้นะพ่ะย่ะค่ะ!”

“แล้วจะให้ข้านั่งรอเฉยๆ โดยมิทำสิ่งใดเลยงั้นหรือ?!”

องค์รัชทายาทขบฟันกรอดด้วยความอึดอัดใจในความห่วงใยนางอันเป็นที่รัก

“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ! ในเมื่อแผ่นดินต้องการพระองค์อยู่ที่นี่...เช่นนั้นโปรดทรงพระบัญชาให้ส่ง ‘ทหารม้าเร็วมือดี’ ฝีมือฉกาจที่สุดขององครักษ์เกราะดำแยกย้ายออกไปอารักขาและรับตัวแม่นางเสิ่นกลับมาแทนเถิดพ่ะย่ะค่ะ! คนพวกนั้นว่องไวและชำนาญทาง ย่อมพานางกลับมาส่งถึงพระหัตถ์ของพระองค์ได้อย่างปลอดภัยแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”

จูเซวียนหรงประทับนิ่ง นัยน์ตาคู่คมวูบไหวด้วยความขัดแย้งในอกลึกซึ้ง พระองค์ทอดสายตามองแผลเปื้อนเลือดที่แขนตนเอง สลับกับคำนึงถึงภาระราชบัลลังก์ที่แบกรับ ในที่สุดก็ทรงตระหนักได้ว่าคำของเจี้ยนนั้นถูกต้องตรงแท้ทุกประการ พระองค์จำต้องยอมตกลงปรับเปลี่ยนแผนการเพื่อหมากกระดานใหญ่

“ก็ได้...ข้าตกลงตามคำเจ้า เจี้ยน”

จูเซวียนหรงแค่นเสียงแหบพร่า ทว่าแววตายังคงดุดัน

“จงส่งม้าเร็วมือดีที่เก่งที่สุดยี่สิบนายออกไปบัดนี้! คุ้มกันนางกลับมาหาข้าให้ได้อย่างปลอดภัยที่สุด...ใครขวางทางให้คมดาบองค์รักษ์เกราะดำบั่นหัวมันทิ้งเสีย!”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!”

เจี้ยนและทหารม้าเร็วรับคำสั่งเฉียบขาด ก่อนจะรีบแยกย้ายออกไปดำเนินการตามพระบัญชาทันที ทิ้งให้พญามังกรหนุ่มประทับเฝ้าขอบเขตวังหลวงท่ามกลางลมหนาวแต่ทว่าภายในใจกลับร้อนเป็นไฟนับจากนี้!

.................................