บทที่ 4 ชิงดีชิงเด่น 3

เหม่ยเหม่ยกับเซียงฮวาซึ่งได้ยินเสียงโวยวายรีบวิ่งเข้ามาดู เหม่ยเหม่ยอุทานเสียงหลงทันทีที่เห็นอาการของซิงซิง "ตายแล้ว! นี่เจ้าถูกอะไรมาหรือ? ผิวแดงแสบร้อนไปทั้งตัวเช่นนั้น" 

ซิงซิงกัดฟันแน่น กำหมัดสั่นระริกขณะชี้หน้าลลิตา "เจ้าวางแผนจะให้ข้าเป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่!" 

"ห๊า!?" ลลิตาตะโกนเสียงหลง "ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ! ข้าแค่ยกอ่างน้ำให้พี่ซิงซิงใช้ก่อนเท่านั้นเอง!" 

เซียงฮวาขมวดคิ้ว ลอบมองอ่างน้ำก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะน้ำขึ้นมาสังเกต “นี่มัน... หญ้าคัน?” 

"หา?" ลลิตาหันขวับ "หญ้าคัน? อะไรคือหญ้าคัน?" 

"เจ้าแกล้งโง่หรือโง่จริงกันแน่!?" ซิงซิงตะคอกเสียงแหลม ลลิตาอ้าปากพะงาบๆ

"แต่ว่า... ข้าไม่รู้อะไรเลยนะ!" 

"เจ้าต้องรู้! หรือไม่ก็เจ้าวางแผน!" ซิงซิงโวยลั่นก่อนจะเกาแรงขึ้นจนแทบจะถลกผิวตัวเอง  นางร้องกรี๊ดๆ ลั่นหอหยกเขียว เซียงฮวารีบสั่งให้เด็กเตรียมน้ำให้ซิงซิงล้างตัวและช่วยนางถอดเสื้อผ้า แต่ซิงซิงเอาแต่กรีดร้อง

          “ซิงซิง เจ้าใจเย็นก่อน! ใครกันแน่ที่เป็นคนเตรียมน้ำล้างหน้านี้?” 

ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เหม่ยเหม่ยจะหันไปทางซิงซิงแล้วพูดขึ้นว่า 

"เมื่อครู่... ข้าเห็นเจ้าเข้าไปในห้องพักของคณิกาฝึกหัด เจ้าเข้าไปทำไม" 

ซิงซิงสะอึกไปครู่หนึ่ง สีหน้าบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย แต่ยังคงเชิดหน้า “ข้าแค่ผ่านมาเท่านั้น! จะไปรู้ได้อย่างไรว่ามีใครทำอะไรไว้บ้าง! แต่ที่แน่ๆ คนนำอ่างน้ำนี้มาให้ข้าใช้ก็คือนาง!” 

ทุกสายตาหันมามองลลิตาเป็นตาเดียว ลลิตาหันซ้ายหันขวา ก่อนจะชี้นิ้วใส่ตัวเองอย่างงุนงง 

"...ข้า?"

          “เจ้านั่นแหละ เจ้าผสมเครื่องหอม เครื่องสำอางอะไรก็ไม่รู้ เจ้าก็เลยคิดแกล้งข้า เอาหญ้าคันมาใส่ในน้ำล้างหน้า”

          ซิงซิงกรี๊ดๆ ชี้หน้าด่า ถุงหญ้าคันในชายเสื้อของนางก็ร่วงหล่นลงมาต่อหน้าทุกคน ซิงซิงยังไม่รู้ตัว เอาแต่ด่าทอลลิตา แต่พอเริ่มรู้สึกตัวว่าทุกคนเงียบและมองแปลกๆ ซิงซิงก็มีพิรุธ คลำหาถุงหญ้าคันแล้วก็มาพบว่ามันหล่นอยู่ที่เท่าตัวเอง

          “น้ำในอ่างก็มีแค่นี้ แต่ทำเจ้าคันถึงในร่มผ้า มิน่าถึงได้คันคะเยอไปทั้งตัว ที่แท้ก็เพราะหญ้าคันที่อยู่ในถุงโดนน้ำจนชุ่มแล้วอาบไปทั้งตัวเจ้านี่เอง”

          “ช่วงก่อนๆ ก็มีเด็กฝึกหน้าบวมแดงเพราะแพ้หญ้าคันไปหลายคน ที่แท้ก็ฝีมือเจ้านี่เอง”

          “เห็นใครเด่นกว่าเป็นต้องลอบกัดทุกที เอาล่ะ แยกย้ายกันได้แล้ว ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวแท้ๆ”

ดวงตาของเหล่านางคณิกาเปลี่ยนเป็นเย็นชา แต่ละคนต่างส่ายหน้าและหันหลังให้ ไม่มีผู้ใดอยากเกี่ยวข้องกับนางอีก ซิงซิงเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม ใครๆ ก็รู้ แต่ไม่มีใครคิดว่านางจะกล้าใช้ของแบบนี้ภายในหอ ซิงซิงหน้าเผือดลง เหงื่อซึมเต็มแผ่นหลัง รีบคุกเข่าลงทำท่าเสียใจ

“ไม่ใช่! พวกเจ้าเข้าใจข้าผิดแล้ว หญ้าคันนี้… ข้าเพียงแค่นำมาโรยไว้ใต้เตียงกันแมลงเท่านั้น! ข้าไม่ได้ตั้งใจจะใช้กับผู้ใดเลยจริงๆ!”

          บรรดาพี่สาวน้องสาวต่างส่ายหน้าและหันหลังให้ซิงซิง ไม่มีผู้ใดอยากวิสาสะด้วย มีแค่ลลิตาที่ช่วยพาไปล้างตัว ซิงซิงเม้มริมฝีปากแน่น รีบหันไปหาลลิตา “ข้าผิดเองที่เข้าใจเจ้าผิดไป ลี่ฮวา… ข้าขอโทษ”

ซิงซิงกุมมือของลลิตา ทำท่าเหมือนสำนึกผิดจริงๆ “ข้าคิดว่าเจ้ากลั่นแกล้งข้า… แต่ความจริงแล้วเจ้าแค่หวังดี ข้าขอโทษจริงๆ”

“ทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน ข้าไม่ถือโทษพี่ซิงซิงเจ้าค่ะ” ลลิตาไม่ได้โกรธเลย จะว่าไปแล้วยเธอไม่เคยโกรธใครแบบจริงๆ จังๆ อ้อ ยกเว้นอยู่หนึ่งคนนั่นคือยักษ์ใจมารนั่น บรรดานางคณิกาที่อยู่รอบๆ ได้ยินดังนั้นก็ยิ่งผิดหวังในตัวลลิตา

“เฮ้อ…นังเด็กคนนี้ ซื่อเสียจริง”

“ถูกกลั่นแกล้งขนาดนี้ ยังอภัยให้คนอื่นง่ายๆ อีก”

“ซิงซิงน่ะหรือจะยอมแพ้ง่ายๆ…”

ทุกคนรู้ว่าซิงซิงยังมีเล่ห์เหลี่ยมอีกมาก แต่ลลิตากลับไม่เฉลียวใจเลยแม้แต่น้อย นางเป็นคนที่เชื่อในเจตนาดีของผู้อื่นเสมอ และซิงซิงก็รู้ข้อนั้นดี นางเชิดปลายคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วแสร้งทำท่าซาบซึ้ง “ข้าซาบซึ้งจริงๆ ลี่ฮวา”

แต่ในใจของซิงซิงนั้นกลับคิดแผนการใหม่เพื่อกำจัดลลิตาให้พ้นทาง … นางจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนครองใจเซียวอ๋องได้ง่ายๆ แน่!