บทที่ 1 ข้ายังไม่ตาย 2/2

“ฮั่วซือซือ” เสียงแหบเพราะขาดน้ำเปล่งออกมา มู่อันเฟิงหลับตาอีกครั้งก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาของนางส่องประกายกระจ่างใสแวววาว สื่อถึงชีวิตที่กลับคืนมา

          นางพยายามยกมือขึ้นจับขอบโลงศพ ขณะที่ร่างกายของนางยังคงอ่อนแรงและสั่นสะเทิ้ม ฮั่วซือซือรีบรุดเข้ามาช่วยพยุงนางจากโลงศพ มือของสาวใช้ประคองอย่างนุ่มนวลแต่มั่นคง ใบหน้าของนางเปื้อนไปด้วยน้ำตาแห่งความยินดีและโล่งใจ

          “คุณหนู! คุณหนูใหญ่! ท่านฟื้นขึ้นมาแล้วจริง ๆ ! ข้าไม่ได้ฝันไป” ฮั่วซือซือร้องด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความตื้นตัน น้ำตาของนางไหลรินเป็นสาย

          เมื่อออกจากโรงศพมาได้ มู่อันเฟิงหอบหายใจหนัก ๆ

สูดอากาศเข้าลึกเต็มปอด เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการต่อสู้อันยาวนานมา นางมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความงุนงงและสับสน ใบหน้าของนางชุ่มไปด้วยน้ำฝนที่ตกมาเมื่อครู่อย่างบ้าคลั่ง

และชะงักหยุดราวกับโดนพัดขององค์หญิงพัดเหล็กโบกทีเดียวตามตำนานของไซอิ๋ว

          ฮั่วซือซือหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดให้คุณหนูใหญ่ จนทำให้นางรู้สึกดีขึ้น

          “ข้าอยู่ที่ไหน...เกิดอะไรขึ้น” มู่อันเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเบาและแหบแห้ง นางรับรู้เรื่องคร่าว ๆ ขณะที่สมองกำลังประมวลผลความจำของนางใหม่ทั้งหมด จึงทำให้ตัวเองต้องหาตัวช่วย เพื่อจะได้วางแผนต่อไปว่าจะทำเช่นไรดี ยิ่งมองซ้ายขวาไม่เห็นน้องชาย

ฝาแฝดของนางสักคน ในใจกลับยิ่งเป็นกังวลมากขึ้น

          ฮั่วซือซือก้มหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า “คุณชายทั้งสองโดนฮูหยินคนใหม่จับขังไว้ อ้างว่าไม่อยากเห็นเด็กร้องไห้ เพราะจะทำให้นางบังเกิดความเศร้าจนแท้งลูกได้”

           หน็อย...นางจิ้งจอกซ่งหลิน อ้างว่าน้องชายข้าจะเสียใจร้องไห้แล้วกระทบกระเทือนครรภ์ของนาง เช่นนั้นข้าจะทำให้นางได้เห็นว่ากระทบกระเทือนที่แท้จริงเป็นอย่างไร

          มู่อันเฟิงนึกถึงยาที่ทำให้ตัวเองสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

แล้วจัดการกระดกมันเข้าปาก มองไปเห็นถ้วยน้ำชาที่ตั้งไหว้ศพเอาไว้ เช่นนั้นนางก็ดื่มเสียเลย

          “อ๊า!” เสียงร้องออกมาราวกับสดชื่นเสียเต็มประดา ทั้งที่เป็นน้ำชาชืด ๆ

          “ฮั่วซือซือเมื่อครู่มีสาวใช้รู้ว่าโลงแตก คาดว่าอีกสักครู่

คงมาดูให้แน่ใจ ท่านไปขวางให้ข้าสักครู่เถิด ข้าต้องการเวลาเพียงหนึ่งเค่อในการฟื้นฟูกำลัง”

          ฮั่วซือซือไม่ซักถาม แค่ให้คุณหนูใหญ่กลับมา นางก็จะ

ไม่พูดมากไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม นางไปยืนอยู่หน้าศาลาตั้งศพทันที

          บ้านตระกูลมู่มีพื้นที่มากกว่าห้าสิบหมู่[1] ถือเป็นขุนนางที่มีความร่ำรวยตระกูลหนึ่ง ตัวบ้านสร้างด้วยไม้และอิฐเคลือบสีส้มสด ประดับด้วยหินแกะสลักวิจิตรบรรจง ประตูไม้ขนาดใหญ่ที่เปิดสู่ลานกว้างปูด้วยหิน โดยที่นางรอเพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่วิ่งสับเข้ามาอย่างวุ่นวายไม่ต่ำกว่าห้าคน

          ใบหน้าของเหล่าสาวใช้เต็มไปด้วยความวิตกกังวล นั่นทำให้คนที่รออยู่แล้วยังฮั่วซือซือยิ้มอ่อนให้หนึ่งสาย นางรีบมาขวางทางไว้ ก่อนกลางแขนกั้นไม่ให้พวกนางเข้าไป สายตาของสาวใช้เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ราวกับหากคิดจะผ่านเข้าไปก็เอาชีวิตนางเถอะ

          “อย่าเข้ามา!” ฮั่วซือซือกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันหนักแน่น แม้เสื้อผ้าและผมเผ้าจะยุ่งเหยิงจากฟ้าร้องฝนตกเมื่อครู่  แต่นางก็ยังยืนหยัดอยู่ต่อหน้าสาวใช้ของฮูหยินคนใหม่ด้วยท่าทางไม่ยอมแพ้

          สาวใช้ที่ถูกขวางหยุดชะงัก ใบหน้าของพวกนางตกใจกับท่าทางของสาวใช้ของอดีตฮูหยินที่เคยมีอำนาจสูงสุด แต่ทว่าหากนางขัดคำสั่งฮูหยินคนใหม่ก็มีความตายเป็นที่ไปเท่านั้น

          ‘เบื้องหน้าก็หวั่นเกรง เบื้องหลังก็หวาดกลัว จนต้องกัดฟันสู้’

          “ข้าต้องการไปดูคุณหนูใหญ่ให้แน่ใจ ฮูหยินอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” สาวใช้ไม่กลัวตายผู้หนึ่งกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ

แต่ฮั่วซือซือส่ายหน้าน้อย ๆ บอกให้รู้ว่าร้อยไม่ให้ผ่านพันก็ไม่ให้ผ่าน

          สาวใช้คนอื่นร้องไห้แล้ว เดิมก็เป็นคนขี้ขลาดกลัวผี แต่ยามนี้กลัวตาย โดยพากันคุกเข่าขอร้องฮั่วซือซือแทนต่อปากต่อคำ

          “ขอร้องล่ะ ข้าไม่อยากตาย”

          “หึ...ไม่มีใครอยากตายกันทั้งนั้น” เสียงที่เปล่งออกมา

ดังขึ้นข้างหลัง และตามด้วยประโยคที่แสนขนลุก

          “และข้ายังไม่ตาย!”

          เหล่าสาวใช้ไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น แต่ละคนเพิ่งถึงวัย

ปักปิ่นผ่านโลกมาไม่มาก ดังนั้นจึงกลัวจนฉีราดและเป็นลมไปแล้ว

          มู่อันเฟิงมองคนตาขาวพวกนั้น ก่อนจะเอ่ยกับสาวใช้ของท่านแม่

          “ไปกันเถอะ ก่อนที่นางจิ้งจอกจะขายน้องชายข้า!”

[1] หมู่ (ไร่จีน) 1 หมู่ = 166.5 ตร.ว.หรือ 666 ตร.ม.