บทที่ 2 ใครกล้าทำร้ายน้องชายข้า 1/2

เดินมาด้วยกันสักครู่ฮั่วซือซือที่เดินเม้มริมฝีปากมาตลอดทางนึกอยากจะขอร้องคุณหนูบางเรื่อง จึงเอ่ยปากขึ้นทันทีทันใด

          “คุณหนูเจ้าคะ...ข้าไม่อยากให้คุณหนูอยู่ที่นี่แล้วเจ้าค่ะ นายหญิงคนใหม่ร้ายกาจนัก” ฮั่วซือซือกังวลเพียงแต่เด็ก ๆ อยากให้คุณหนูพาน้องชายทั้งสองออกไปอยู่ข้างนอก นายท่านหูเบาเกินไป ช่วงหลังจากรับซ่งหลินเข้ามาในจวน นายหญิงของนางมักโดนกลั่นแกล้งไม่พอ ยังโดนนายท่านทำโทษในเรื่องที่ไม่ได้ทำความผิดอยู่เป็นประจำ

          หากเป็นไปได้มิสู้ออกไปอยู่ข้างนอกจะปลอดภัยกว่า

          มู่อันเฟิงหยุดแล้วหันมายิ้มให้กับฮั่วซือซือ หากนับอายุตอนที่นางจากมาก็คงเป็นรุ่นราวคราวเดียวกัน ดังนั้นนางจึงเรียกเพียงชื่อเท่านั้น

          “ฮั่วซือซือ เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่อยู่แน่จวนนี้ แต่ก่อนไป

ข้าต้องจัดการนางปีศาจจิ้งจอกผู้นั้นก่อน” เดิมตั้งใจช่วยน้องชายแล้วก็ไป แต่ไหน ๆ นักเคมีตัวฉกาจในปีสองพันยี่สิบสี่จากเมืองไทยอย่างนาง จะน้อยกว่านี้ได้ยังไง

          “เช่นนั้นข้าจะไปขนสมบัติของฮูหยินเจ้าค่ะ ก่อนตาย

ฮูหยินได้ให้ข้านำสมบัติออกไปเปลี่ยนเป็นตั๋วแลกเงิน กับเก็บเครื่องทองที่หายากเอาไว้ ก่อนที่คุณหนูใหญ่กับคุณชายทั้งสองจะลำบากเพราะความเลอะเลือนของนายท่าน”

          มู่อันเฟิงรู้สึกว่าท่านแม่คงจะรู้ชะตากรรมของพวกนาง

พี่น้อง จึงวางแผนเอาไว้เนิ่น ๆ แต่จะถือสมบัติออกจากจวนเห็นทีว่านางจิ้งจอกนั่นจะมาริบเอาไปหมด

          แต่ไม่เป็นไร นางมีห้วงมิติที่ไร้ขอบเขต ใส่ของยัดไปเท่าไหร่ก็ได้ “เช่นนั้นเร็วเถอะ ข้าห่วงว่าน้องชายข้าจะไม่ปลอดภัย”

         

          ด้านมู่อันหลิงกับมู่อันหลาง ตั้งแต่พี่สาวเสียชีวิตพวกเขาถูกขังในห้องเก็บถ่านและฟืนไม่พอ ยังให้พวกเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนขอทานอีกด้วย

          “ฮึก...พี่รองข้าไม่อยากถูกขาย พี่ใหญ่ก็ตาย ท่านแม่ก็ตาย ฮึก ฮื้อ!!!” อันหลางถือเป็นน้องคนที่สามร้องไห้คร่ำครวญ เขาหิวจนไส้จะขาด กระทั่งน้ำก็ไม่มีคนเอามาให้ ยังถูกขังในห้องเก็บฟืนชื้น ๆ และหนาวเช่นนี้อีก

          มู่อันหลิงตอนนี้เป็นพี่ชายที่ต้องปกป้องน้อง แม้ว่าเราจะอายุเท่ากัน แต่เขาเป็นแฝดพี่ จึงโอบกอดน้องให้คลายกังวล

          “ไม่ต้องกลัว พวกเราต้องรอดไปได้แน่” แม้มู่อันหลิงจะ

ไม่แน่ใจนัก แต่เขาก็ไม่อยากพูดบั่นทอนกำลังใจน้องชาย เพียงแต่ต้องอาศัยจังหวะดี ๆ เสียหน่อย ไม่เช่นนั้นคงได้ถูกจับไปขายโรงค้าทาสฝั่งตะวันตก ไม่ก็ถูกส่งไปเป็นขอทาน หากเป็นเช่นนั้นชะตาชีวิตของพวกเขาก็สูญสิ้นแล้ว

          ‘เพราะบิดาคนเดียว!’

          ท่านแม่ต้องตายเพราะนางปีศาจ แต่ท่านพ่อกลับยกนางขึ้นเป็นมารดาของพวกเรา พวกเราไม่ยอมเรียกนางว่าแม่ นางก็เอาไปฟ้องท่านพ่อให้ลงโทษพวกเรา ‘คอยดูเถอะ ข้าเอาคืนแน่!’

          “นี่พวกเจ้า เฝ้าเจ้าเด็กขอทานนั่นไว้ดีหรือยัง” ซุนหนี่ว์

สาวใช้ข้างกายฮูหยินคนใหม่เดินมาสั่งคนเฝ้าอยู่หน้าห้อง นางไม่เพียงแต่สั่งให้จับขัง แต่ยังทรมานเจ้าเด็กสองคนนั่นด้วยการให้อดข้าวอดน้ำ เมื่อเดินออกจากจวนเสนาบดีมู่ก็เหมือนขอทาน คนจะได้ไม่สงสัย

          “พวกเราจัดการแล้วขอรับ” บ่าวชายพูดอย่างนอบน้อม เพราะตอนนี้อำนาจดูแลในจวนตกเป็นของซุนหนี่ว์สาวใช้ของฮูหยิน คนนี้ จึงไม่มีใครกล้าขัด

          “ดีไปเอาตัวออกมา แม่เล้าจะมาซื้อตัวแล้ว”

          แม่เล้าที่ว่าไม่ใช่แม่เล้าในหอนางโลม แต่เป็นคนหาซื้อ

คนไปค้าขายที่โรงค้าทาส และฮูหยินใหญ่ไม่ต้องการเห็นเจ้าเด็กสองคนนี้ จึงให้รีบจัดการก่อนที่นายท่านมู่เสวียนจะกลับมาจากการไปตรวจสอบเอกสารในกองทัพที่ชายแดน

          มู่อันหลิงมองหน้ามู่อันหลางพร้อมทั้งกระซิบเสียงเบา ก่อนที่ประตูจะเปิด “ข้าจะกัดแขนคนพวกนั้นเจ้ารีบวิ่งไปหาคนมาช่วยรู้หรือไม่” มู่อันหลิงเสียสละเพื่อให้น้องชายรอด เขาเป็นตาย

ก็ช่างเถอะ แล้วแต่สวรรค์เมตตา

          “อื้อ!” มู่อันหลางนั้นแม้จะอวบอ้วนเพราะกินเยอะตามประสาเด็กห้าหนาว แต่ทว่าเรื่องวิ่งเขาไม่เป็นรองใคร เมื่อประตูเปิดออกแสงสว่างสาดส่องเข้าไปด้านใน มู่อันหลางก็ตั้งท่าทันที