LOGINShare
บทที่ 2 ใครกล้าทำร้ายน้องชายข้า 2/2
publish date:
2026-02-14 16:53:15“เชิญขอรับคุณชาย” บ่าวรับใช้ไม่กล้าทำรุนแรงกับเจ้านาย ได้แต่ทำตามคำสั่ง แต่ทว่าเมื่อเห็นว่าคุณชายสามวิ่งออกไปด้านนอก พวกเขาก็ตกอกตกใจแล้ว
“จับเร็ว...จับคุณชายไว้” บ่าวชายอีกคนตะโกนเรียกเพื่อนให้จับคุณชายน้อยสาม แต่ทว่าคุณชายน้อยสามวิ่งหลบหลีกแล้วไปชนเข้ากับซุนหนี่ว์ที่ยืนรออยู่ด้านนอก
ปั่ก!
ร่างอ้วนป้อมตัวเล็กขาสั้นวิ่งชนเข้ากับร่างอ้วน ๆ ของซุนหนี่ว์จนหงายท้องตึง
ว้าย!!!
เสียงกรีดร้องของซุนหนี่ว์ทำให้เรือนบ่าวรับใช้โกลาหล
ยิ่งนัก เพราะนางลุกขึ้นไม่ไหว ทั้งยังล้มก้นจ้ำเบ้าจนต้องให้สาวใช้ถึงห้าคนช่วยกันยก แต่กลับโดนนางเหวี่ยงออกอย่างไม่ได้ดั่งใจ แล้วนางก็ล้มลงไปอีกอะ...โอ๊ย!!!
เสียงโอดโอยของซุนหนี่ว์ ทำให้สาวใช้กับบ่าวชายที่รอฟังคำสั่งไม่กล้าขยับ ส่งผลให้คุณชายน้อยสามวิ่งหายไปแล้ว จนทำให้ซุนหนี่ว์ที่เมื่อลืมตาแล้วก็จัดการด่ากราดทันที
“เจ้าพวกโง่ ยืนทำบื้ออะไรอยู่ ยังไม่รีบไปตามอีก จะให้แม่เล้ารอหรืออย่างไร ไป...ไปตามจับมาให้ได้” ซุนหนี่ว์พูดจบก็ครวญครางออกมาอีกหนึ่งคำ “โอ๊ย...เจ็บเป็นบ้า”
เพราะนางร่างกายอวบอ้วนทำให้การเคลื่อนไหวไม่คล่องแคล่ว ยิ่งมาโดนเจ้าเด็กพลังเยอะอย่างคุณชายสามอีกด้วย
ยิ่งทำให้นางทรงตัวไม่ได้ล้มลงหงายท้อง ไม่รู้ว่าเมื่อครู่มีใครเห็นนางตอนล้มหรือไม่ ขาชี้ฟ้าน่าอับอายเหลือเกินมู่อันหลิงมองภาพตรงหน้าพร้อมกับหัวเราะไปด้วย
จากตอนแรกหวาดกลัว ตอนนี้กลับรู้สึกกลั้นขำไว้ไม่อยู่จริง ๆ นางสาวใช้ชั่วผู้นี้สมควรแล้วที่โดนน้องสามชนจนล้มตึง“คุณชายรอง คิดว่าจะหัวเราะได้อีกนานหรือไม่” ซุนหนี่ว์หันไปเห็นสีหน้ายิ้มเยาะของคุณชายรองแล้ว ทำให้นางอยากจะบีบคอเจ้าเด็กเหลือขอพวกนี้ให้ตายจริง ๆ แต่ช่างเถอะไม่ต้องเปลืองแรงก็มีคนมาทรมานเจ้าเด็กพวกนี้แล้ว
“ตายก็ช่างเถอะข้าไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้นหรอก ก่อนตายได้เห็นเรื่องน่าขำเช่นนี้นับว่าตายตาหลับ” ดวงตาดำสนิทของ
มู่อันหลิง จ้องมองไปยังสาวใช้อ้วนฉุที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไม่มีแววของความกลัวหรือความตื่นตระหนก มือเล็ก ๆ กำแน่นอยู่ข้างตัวแต่ไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ริมฝีปากของเขาเม้มแน่นเป็นเส้นตรงแสดงถึงความมุ่งมั่นตั้งใจเดิมของเขาซุนหนี่ว์จ้องมองคุณชายรองด้วยสายตาดุร้าย ขณะที่นางเข้ามาจับแขนเล็ก ๆ รั้งแรง ๆ เพื่อเตรียมนำตัวไปขาย มู่อันหลิงไม่ได้ขัดขืนหรือร้องไห้ เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองสาวใช้ด้วยดวงตาปราศจากความหวาดหวั่น พร้อมสายตาเยือกเย็น
แต่เหมือนซุนหนี่ว์จะไม่ได้ดั่งใจ นางเอ่ยปากขึ้น
“คุณชายรองไม่กลัวหรือ?” สาวใช้ตัวอ้วนฉุถามเสียงเข้ม แต่มู่อันหลิงเพียงส่ายหน้าช้า ๆ แล้วตอบกลับเสียงเรียบว่า
“ข้า...ไม่กลัว!” คำพูดเด็กน้อยวัยห้าหนาวหนักแน่น
ราวกับว่าความตายหรือชะตากรรมใด ๆ ก็ไม่อาจทำให้เขาหวั่นไหวได้นอกเสียจากชีวิตน้องชายของเขา
การแสดงของคุณชายรองทำให้ซุนหนี่ว์ถึงกับชะงัก มองไปที่ร่างเด็กน้อยด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเด็กเล็กเหตุใดถึงได้กล้าหาญสุขุมเยือกเย็นเช่นนี้
“ลากตัวไป” นางสั่งทั้งที่ยังเจ็บก้น แต่คำสั่งฮูหยินถือเป็นคำชี้ขาด นางไม่กล้าไม่ทำแม้ในใจนางรู้สึกกลัวเด็กชายคนนี้ขึ้นมาครามครัน ยิ่งแววตาที่พร้อมสังหารนางก็ทำให้คนเช่นนางหวาดหวั่นได้แล้ว แต่ทว่ายังไม่ทันได้ขยับก้าวไปที่ใด เสียงหนึ่งก็
ดังขึ้น ทำให้นางต้องชะงักงันกลางอากาศคล้ายเห็นผี“ใครกล้าทำร้ายน้องชายข้า!!”
Latest chapter
ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา บทที่ 50 มีความสุขเสียที (จบ) 2/2
“ข้าจะคอยดูว่าเจ้าตอนจีบภรรยาจะขนาดไหน” “ไม่ต้องคอยดูหรอกขอรับ” อันหลางลุกขึ้นเตรียมวิ่งแล้วเมื่อผู้เฒ่าหลัวเดินมาใกล้ “ทำไมเจ้าจะถือพรหมจรรย์รึ...เช่นนั้นไปบวชดีหรือไม่เล่า เป็นเจ้าอารามอันหลางก็ดูดีนะ” “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกขอรับ ข้ากลัวอย่างเดียวเท่านั้น” อันหลางพูดให้อยากรู้แล้วก็สะกิดใจผู้เฒ่าจริง ๆ “กลัวอะไรของเจ้า” “กลัวท่านอยู่ไม่ถึงต่างหาก” พูดจบก็วิ่งจู้ดออกจากร้านน้ำชาอันเฟิงทันที “เจ้า...อันหลาง กลับมาเดี๋ยวนี้นะ กลับมา” แล้วหนึ่งผู้เฒ่าหนึ่งเด็กอ้วนก็วิ่งไล่เตะกันไป ดูแล้วเป็นภาพที่สร้างรอยยิ้มให้ไม่น้อยเลยทีเดียว “อันเฟิงสองคนนี้เป็นเช่นนี้บ่อยรึ” “เพคะ น้องชายข้าก็หยอกผู้เฒ่าหลัวทุกวันนั่นล่ะ เขาบอกว่าให้ท่านผู้เฒ่าออกกำลังกายเสียบ้าง ร่างกายจะได้แข็งแรง ที่จริงเขาก็ห่วงผู้เฒ่าหลัวนั่นล่ะ ชอบหาเรื่องชวนทะเลาะแต่วันไหนผู้เฒ่าไม่มาร้านมักจะหาเรื่องเอาอาหารไปส่งถึงบ้าน เรียกได้ว่าความสัมพันธ์ตาหลานของเขาไม่ธรรดาเลยทีเดียว” อู่อ๋องชักอิจฉาเมืองหลวงที่มีเจ้าเด็กพวกนี้เสียแล้วสิ
ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา บทที่ 50 มีความสุขเสียที (จบ) 1/2
อันเฟิงไม่สนใจบิดาอีกจนได้ยินว่ามู่เสวียนออกจากเมืองหลวงไปเป็นนายอำเภออยู่ต้านโจวถาวรกับบุตรชายคนเล็กที่แม้แต่ชื่อนางก็ไม่อยากรู้ว่าเป็นผู้ใด ทุกวันผ่านไปอย่างราบรื่น แม้แต่พี่จูจื้อเยว่จะส่งจดหมายมาชวนไปเที่ยวแดนใต้ทุกเดือน แต่พวกนางก็ยังไม่คิดลงไปที่นั่นเพราะมีประสบการณ์ที่ไปยังไม่ทันพายลมเสร็จก็ต้องรีบกลับขึ้นมาเมืองหลวง ทั้งทุกนาทีเต็มไปด้วยความบีบคั้นชีวิตของบิดามารดาซูเฮ่ออีกด้วย แต่นั่นทำให้ชาวเหอหนานที่แอบทิ้งงานมาเป็นแขกอยู่เมืองหลวงบ่อย ๆ โดยเฉพาะอู่อ๋องที่ดูจะหลงใหลการสนทนากับอันหลางเป็นพิเศษ ในโรงน้ำชาที่ติดกับร้านนวดเทวดามีสองบุรุษหนุ่มวัยกลางคนหนึ่งแล้วก็วัยยี่สิบกว่าปีหนึ่งคน ที่มานั่งเดินหมากดื่มน้ำชากินขนมที่ร้านปักหลักตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดเพราะเป็นลูกค้าพิเศษ จนกระทั่งร้านปิดแล้วก็ยังไม่ไป พร้อมกับน้องชายตัวอ้วนนั่งฟังพี่จูจื้อเยว่เล่าเรื่องแปลก ๆ ของแดนใต้ให้ฟังอย่างออกรส “พี่จื้อเยว่ท่านมีเรื่องอะไรที่เด็ดกว่าผู้เฒ่าหลัวกับหอร้อยบุปผาอีกรึ?” อันหลางตาโตทันที เขาพูดพร้อมกับหยิบเม็ดแตงขึ้นแทะตั้งใจฟังอย่างดี “มีสิ...สาวงามล่มเม
ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา บทที่ 49 ครอบครัวพร้อมหน้า 2/2
“ไปเล่นกับเพื่อน ๆ เถอะ” “ข้าเล่นจนเบื่อแล้ว อยากอยู่กับท่านแม่” ซูเฮ่อยืนยันคำเดิม สหายจะเล่นเมื่อไหร่ก็ได้แต่มารดาต้องดูแลจะห่างไม่ได้ “แม่ไม่เป็นไรแล้ว แค่เห็นเจ้ามีความสุขก็ดีแล้ว” เฉินถิงถิง อยากยกมือกอดเจ้าตัวแสบเหลือเกิน แต่ทว่าตอนนี้นางต้องห้ามขยับร่างกายสุ่มสี่สุ่มห้า หากท่านหมอเทวดาไม่อนุญาต เมื่อคุยกับลูกชายได้สักครู่ หวังลี่ที่ตอนนี้ถูกรับเข้าวังแต่งตั้งเป็นเสียนเฟยเดินเข้ามาหาแม่ลูกที่เพิ่งพบหน้า เฉินถิงถิงรู้จากคำบอกเล่าของสหายเพื่อนรักของอาเฮ่อแล้วว่าหวังเสียนเฟยดูแลลูกชายตนเองมา “ของคุณเสียนเฟยมากเพคะที่ดูแลลูกชายหม่อมฉันอย่างดี” หวังลี่พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะส่วนใหญ่บุตรชายจะเป็นคนดูแลนางเสียมากกว่า “ต้องขอบคุณบุตรชายท่าน ก่อนหน้านี้ข้าป่วยแทบจะไร้ทางรักษา ดีที่ได้เขาช่วยดูแลข้ามาตลอด เขาเป็นเด็กดีมาก ไม่ดื้อไม่ซนทั้งยังเฉลียวฉลาดอีกด้วย” ซูเฮ่อเห็นว่ามารดาบุญธรรมชมเขาก็ยิ้มเขินอาย เขาก็อยากตอบแทนทุกคนที่ช่วยเขานี่นา “ซูเฮ่อ...ซูเฮ่อ...พี่ใหญ่จะยกกิจการบะหมี่แซ่เจิงให้เจ้าล่ะ เจ้าจะเอาหรือไม่” ที่จริ
ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา บทที่ 49 ครอบครัวพร้อมหน้า 1/2
เริ่นอี้หร่านเข้ามายังท้องพระโรง นางจะนั่งรอให้เหล่าขุนนางมาก้มลงคุกเข่าให้นาง เพราะทั้งชีวิตนางคุกเข่ามาเยอะแล้ว ไม่ว่าจะเป็นไทเฮาหรือฮ่องเต้ นางประพฤติตัวอย่างดีแต่พวกเขากลับไม่เห็นคุณค่าของนาง เช่นนั้นนางก็จะให้พวกเขาคุกเข่าให้นางก่อนตาย ร่างระหงเดินมาในชุดสีแดงทอดยาวที่ตัดเอาไว้ใส่เพื่อการนี้โดยเฉพาะ นางเดินขึ้นไปบนบัลลังก์จากนั้นนางมองด้วยรอยยิ้ม ไม่นานจากนี้บิดาก็จะพาเหล่าขุนนางที่ร่วมการเปลี่ยนแปลงมาที่นี่ “ยังไม่มาอีกหรือ...ไม่เป็นไร เจิงซุ่นซีไม่ใช่พลับนิ่ม จัดการเขาไม่ง่ายนัก” เริ่นอี้หร่านยังคงนั่งรออย่างใจเย็น โดยไม่รู้หลังม่านด้านหลังนั้นเหล่าขุนนางทั้งหมดถูกจับไปเรียบร้อยแล้วพร้อมอุดปากไม่ให้พูด ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ เจิงซุ่นซีเดินมายังเบื้องหน้าของนางพร้อมยิ้มให้หนึ่งสาย แต่ว่านี่จะเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่เขาจะมีให้นาง ‘สตรีชั่วช้า!’ “ฝ่าบาทมาแล้วหรือ” เริ่นอี้หร่านยังคงคิดว่าตัวเองเป็นต่ออยู่ เพราะว่ายังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงดังนั้นนางจึงควบคุมสถานการณ์ได้ “รอข้านานหรือไม่เล่า” เจิงซุ่นซีถามก่อนจะเอ่ยต่อ “เป
ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา บทที่ 48 ตลบหลัง 2/2
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จากมืดสนิทสู่เริ่มสว่างรำไร ไม่มีใครที่อยู่หน้าห้องจะเลิกรอสักคน จนกระทั่งผู้เฒ่าหลัวเดินออกมาอย่างหมดแรง ส่วนอันเฟิงและหวังลี่นั่งกอดกันหลับในห้องผ่าตัด “เมียข้าเป็นอย่างไรบ้าง เป็นอย่างไรบ้าง”ซูอ๋องถามย้ำ “ข้ารักษานางสำเร็จแล้ว แต่นางสลบไปเพราะทดพิษบาดแผลไม่ไหว นางไม่ร้องสักแอะ แต่ข้ารู้ว่านางอดทนมาก ข้าได้โสมพันปีมาอีกสองหัวจากเจ้าหนูอันเฟิง จะทำยาบำรุงให้นาง ระหว่างนี้ข้าต้องฝังเข็มกระตุ้นให้นางทุกวันจนกว่านางจะรู้สึก ที่เหลือพวกเจ้าอยากทำอะไรก็ไปทำเถอะ” ผู้เฒ่าหลัวพูดสิ่งควรพูดเสร็จก็ล้มลงไปนอนตรงแคร่หน้าห้อง เขาใช้พลังไปมากมายนักจนไม่เหลือแรงแล้ว เจิงซุ่นซีให้นางกำลังที่ติดตามมาแต่เป็นหญิงชาวบ้านจัดการไปต้มน้ำให้ทุกคนได้แช่ เพราะทั้งสามคนนั้นใช้พลังอย่างมาก หวังเฮ่อตื่นขึ้นเห็นสหายทั้งสองคนแล้วเขาก็รีบปลุกทันที จากนั้นถามอย่างรวดเร็ว “บิดาข้าเล่า เจ้าเห็นบิดาข้ารึไม่” หวังเฮ่อเขย่าอันหลาง “เห็นสิ เห็นทั้งบิดาและมารดาเจ้าเลยล่ะ แต่ข้าง่วงเจ้าวิ่งออกไปดูเองเถอะ” ได้ยินเช่นนั้นหวังเฮ่อไม่รอช้าร
ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา บทที่ 48 ตลบหลัง 1/2
สามพี่น้องที่เปลี่ยนแซ่มาเป็นแซ่เจิงแต่งชุดดำวิ่งตามกลุ่มที่เข้าไปตรวจสอบตระกูลเจิง มองเหลียวซ้ายแลขวาไม่มีใครเห็น ทั้งสามคนจึงหยิบระเบิดควันกันคนละลูกโยนเข้าไปกลางเรือน ฟิ้วววว!!! ระเบิดควันไม่มีไฟ แต่ทว่ามีควันจนแสบตา แล้วหน้าที่เบี่ยงแบนความสนใจสามพี่น้องก็สำเร็จ “ไฟไหม้...ดับไฟเร็วเข้า ไฟไหมเรือนใหญ่แล้ว เร็วเข้า” เหล่าคนเฝ้ายามแตกตื่น จากนั้นได้ยินเสียงคนตักน้ำในสระขึ้นมาจากนั้นวิ่งไปดับไฟ เพราะควันมากจึงมองไม่เห็นว่าต้นเพลิงจากตรงไหน เหล่าเจ้านายทั้งหลายรีบตื่นวิ่งออกไปหลบที่ปลอดภัย แต่กระนั้นก็ยังทำให้ควันเข้าปอดจนไออกมาหน้าเขียวหน้าเหลือง ในคุกใต้ดิน เจิงซุ่นซี วั่งจั๋วเฉิน ล่ายหมิงเฉิน และซูซ่างเสียงวิ่งเข้าไป จากนั้นเมื่อเห็นว่าเฉินถิงถิงโดนตรึงด้วยโซ่ไม่สามารถขยับไปที่ใดได้ จึงจัดการใช้ดาบที่คมราวกรีดนภาได้ฟันฉับเดียวสี่มุม พร้อมกันจากนั้นโซ่ตรวจก็ร่วงลง เฉินถิงถิงรู้สึกตัวและมองไปท่ามกลางความมืด เพราะตอนกลางวันสาวใช้นางหนึ่งให้นางกินยา พร้อมบอกว่าสามีของนางจะมาช่วยคืนนี้ขอให้อดทน “ซูซ่างเสียงท่านรึ” เสีย
You may also like
ข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ป่าดอกท้อ27.7K viewsลิขิตแห่งรัก
ป่าดอกท้อ21.1K viewsทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น33.1K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ป่าดอกท้อ34.8K viewsพลิกชะตาแค้นสามี
เอสเต้/ซีฟางกั๋วเจีย 3.3K viewsย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน
หรงเย่า / นาย่า4.4K viewsรุ่งอรุณแห่งวันใหม่
ลัยลา486 viewsชายาข้า…คือธิดามังกร
สกาวรัตน์269 views
