บทที่ 4 ระเบิดเถิดเทิง 2/2

มู่อันเฟิงเดิมเป็นคนใฝ่เรียนอย่างมาก มีอะไรใหม่ในหนังสือไม่ว่าตำราเกี่ยวกับอะไรก็อ่านไปเสียหมด และนั่นอยู่ในความทรงจำของนางอีกด้วย เพราะเพิ่งออกกฎเมื่อสามปีก่อน แต่ที่ซ่งหลินพูดลูกไม้นี้ออกมาคงคิดว่าทรัพย์สินที่นางอยากครอบครองจะเหลือถึงนางกับลูกงั้นสิ

          ‘เชิญฝันกลางวันยามบ่ายแก่ ๆ นี่ไปเถอะ’

          “แยกบ้านก็ต้องแบ่งสมบัติ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่”

          มู่อันเฟิงยิ้มเยาะทันที แบ่งรึจะให้แบ่งอะไรอีก ในเมื่อสมบัติท่านแม่นางเก็บมาหมดแล้ว รวบเข้าห้วงมิติไปเรียบร้อย

          “ข้าย่อมไม่อยากได้สมบัตินอกกาย เพียงแค่อยากตัดขาดจากบิดาชั่วช้า หูหนวกตาบอดเช่นมู่เสวียน เจ้าคิดว่าเจ้าจะลงนาม

ดีหรือไม่ หรือรอให้ข้าเข้าไปหาญาติฝ่ายมารดาดี”

          แน่นอนว่าหากเป็นญาติฝ่ายมารดา ย่อมต้องเกี่ยวข้องคนที่เป็นใหญ่ในแผ่นดิน แม้ไม่ใช่หลานสายตรงแต่ก็มีเชื้อสายของราชวงศ์ชั้นปลายแถว และเมื่อราชวงศ์โดนรังแกฝ่าบาทจะนั่งนิ่งเฉยได้อย่างไร

          ซ่งหลินโง่เขลา เจอลูกไม้ของเด็กสิบสองหนาวก็ลนลานรีบลงนามทันที จากนั้นก็ส่งหนังสือให้

          “เจ้าพูดเองนะว่าจะไม่แบ่งสมบัติ” ซ่งหลินย้ำอีกครั้ง

          มู่อันเฟิงแสยะยิ้ม แววตาลุ่มลึกยากอ่านออก ก่อนจะก้มลงไปจับคางของซ่งหลินแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ข้าไม่แบ่ง เพราะสมบัติของแม่ข้าย่อมเป็นของข้าสามคน” พูดจบนางก็สะบัดหน้าของซ่งหลินจนหันไปอีกฝั่งก่อนจะยืนเต็มความสูง เพราะนิ้วมือของนางถูกน้องชายนางจับจิ้มกับหมึกสีชาดประทับตราลงหนังสือแยกบ้านไปแล้ว

          “ข้าจะไปประทับตราที่ว่าการ แล้วจะส่งสำเนาไว้ที่ว่าการ รอบิดาข้ามารับเอง ข้าไปล่ะ”

          ซ่งหลินที่กำลังจะสั่งให้คนไปปกป้องคลังสมบัติของจวน แต่กลับสงสัยว่าเหตุใดนางจึงออกไปโดยไม่เอาสมบัติสักชิ้น ทั้งยังมีสาวใช้อย่างฮั่วซือซือเดินหน้าเบิกบานออกไป คล้ายกับนี่มีสิ่งใด

ไม่ถูกต้อง

          “ไม่สิ เมื่อครู่นางบอกว่าไม่แบ่งทรัพย์สมบัติ เหตุใด

จึงออกไป รีบไป...เร็ว...หยุดพวกนางเอาไว้ อย่าให้ออกไปจากบ้าน”

          ร่างดำทะมึนวิ่งเข้าไปในห้องสมบัติที่อยู่ใกล้กับห้องหนังสือของสามี โดยมีซุนหนี่ว์วิ่งเอากุญแจมาเปิดให้อย่างลุกลี้ลุกลน

          “เร็วเข้า ข้าจะเข้าไปดู”

          “นายหญิงใจเย็นเถิดเจ้าค่ะ บ่าวเฝ้าเอาไว้ตลอด พวกนางไม่ได้มาที่นี่ทั้งนั้น”

          “ไม่...ไม่จริง พวกนางต้องมีวิธีเป็นแน่ ไม่เช่นนั้นคงไม่เดินออกไปด้วยความยินดีเพียงนั้น”

          ซ่งหลินที่ริษยาโหรวเอินมาตลอด นางเป็นแค่ลูกขุนนางปลายแถว จึงไม่อาจเลือกสามีได้ ครั้นหลงรักมู่เสวียนเขาก็มีภรรยาแล้ว นางสู้อุตส่าห์ลงทุนไปมากจะมาพังในวันนี้ไม่ได้

          แอ๊ด!!!

          เสียงประตูถูกผลักเข้าไปแต่ก็มีประตูอีกชั้นเพื่อความปลอดภัย ทั้งยังขุดลงไปใต้ดินก่อกำแพงด้วยอิฐชิงจวนประสานด้วยฮุยหนี[1] เป็นห้องลับที่ยากต่อการถูกเข้ามาขโมยและคนที่ถือกุญแจนอกจากจะมีนายท่านก็จะเป็นฮูหยิน ดังนั้นไม่มีทางที่พวกนาง

พี่น้องจะเข้ามาได้

          แต่เมื่อเข้ามาถึงในห้อง หีบที่เคยเต็มไปด้วยทองคำที่นางแยกเอาไว้ว่าเป็นของสินเดิมในเรือนฮูหยินบัดนี้ว่างเปล่านัก แต่หากจะเข้ามาขโมยยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่เด็กตัวเล็กแค่นั้นจะยกไหว

          “ผู้ใดขโมยเงินของข้า!”

          ซุนหนี่ว์ยกมือทาบอก ไม่คิดว่าหีบใหญ่ขนาดนี้จะว่างเปล่า มีทั้งเงินตำลึงและทองคำแท่งมากมาย เหตุใดถึงไม่เหลือสักชิ้น

          “เป็นไปไม่ได้ ตอนที่เด็กสามคนออกไป ไม่ได้เอาสิ่งใดไปสักชิ้นเลยเจ้าค่ะ พวกเขาไปตัวเปล่า”

          เรื่องนี้ไม่ต้องให้ซุนหนี่ว์รายงานซ่งหลินก็เห็นกับตาตัวเอง เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาเงินทองติดตัวไปได้มากมายขนาดนั้น

นางจึงวิ่งออกจากห้องสมบัติไปที่หน้าประตูเรือน พร้อมกับตะโกนร้องเรียกให้คนขวางเอาไว้

          “ขวาง...ขวางพวกนางเอาไว้ ต้องตรวจค้นก่อน”

          มู่อันเฟิงยิ้มอ่อน เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูบ้านตระกูลมู่มาแล้ว นางจึงหยิบระเบิดขึ้นแจกให้เหล่าน้อง ๆ จากนั้นก็จุดด้วยตะบันไฟแล้วก็โยนกลับหลัง

          เสียงระเบิดดังโครมคราม พร้อมกับเสียงไอจากเขม่าของคนที่อยู่ใกล้ ๆ แคก แคก แคก แคก !

          “โอ๊ย...เจ้าพวกตัวแสบ...กลับมาเดี๋ยวนี้นะ” ซ่งหลินทรุดลงนั่ง นางจุกไปหมดแต่ร่างกายกลับแข็งแรงจนน่าตกใจ กระทั่งลูกในท้องยังไม่ได้รับการกระทบกระเทือนเลยสักนิด แต่เมื่อควันจางหายไปแล้ว ร่างทั้งสี่คนโดยมีสาวใช้อดีตฮูหยินพาเด็ก ๆ ออกไป

ไม่เห็นแม้แต่เงา และหากตราประทับจากทางการประทับลงบนหนังสือแยกบ้าน ย่อมมีผลทันทีนางก็ทัดทานไม่ได้แล้ว

          “พวกเจ้า...พวกเจ้า...ฝากไว้ก่อน...!!!”

[1] (ฮุยหนี): 灰泥 (ฮุยหนี) หมายถึง วัสดุที่ทำจากดินเหนียวผสมกับหินปูนหรือหินเผา ใช้ในการฉาบผนังและพื้น เช่นเดียวกับปูนในปัจจุบัน