บทที่ 4 ระเบิดเถิดเทิง 1/2

เสียงระเบิดดังลั่นทำให้กลุ่มสาวใช้และฮูหยินตกใจ กระสอบถ่านที่เรียงเอาไว้อย่างเป็นระเบียบใกล้ทางเดินเข้าไปในห้องครัว ถูกแรงระเบิดทำให้ถ่านไม้แหลกละเอียดเป็นผุยผง

แรงระเบิดทำให้มันฟุ้งกระจายไปทั่ว ฮูหยินใหญ่และสาวใช้ที่อยู่

ใกล้ ๆ ถูกเขม่าถ่านพุ่งใส่ จนใบหน้าและเสื้อผ้าเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปหมด ร่างที่เคยสง่างามแต่งตัวด้วยผ้าไหมราคาแพงจากทางเหนือไม่เหลือเค้าลางความสวยงามอีกต่อไป ดวงหน้าของซ่งหลินถูกเคลือบทาไปด้วยคราบดำจากเขม่าถ่าน เส้นผมที่เคยม้วนมวยขึ้นเกล้าปักปิ่น บัดนี้ชี้ฟูเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบ

          มู่อันเฟิงมองเหล่าสาวใช้กับฮูหยินคนใหม่ที่มีสภาพ

ไม่ต่างกัน พวกนางถูกเขม่าถ่านเปื้อนจนมองไม่ออกว่าใครเป็นใคร แต่ละคนมีสภาพที่ทำให้ดูตลกขบขันมากกว่าน่ากลัว นางและน้องชายฝาแฝดที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลถึงกับระเบิดหัวเราะ

จนท้องแข็ง โดยเฉพาะมู่อันหลางน้องเล็กจับท้องตัวเองพลางชี้ไปที่ฮูหยินใหญ่

          “นั่นดูสิมู่อันหลิง ฮูหยินใหญ่กลายเป็นผีถ่านไปแล้ว!”

          มู่อันหลิงปกติมีทางทีเรียบเฉย น้อยครั้งนักจะแสดงท่าทีหัวเราะขบขัน แต่ครั้งนี้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังไปทั่วบริเวณ บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับกลายเป็นสนุกสนานสำหรับสามพี่น้อง

          มู่อันหลางเมื่อได้ทีเขาจึงเดินด้วยขาสั้นป้อมดูน่ารักไปยืนอยู่เบื้องหน้า เงาเจ้าตัวเล็กยืนบังแสงที่ส่องมาตรงหน้าของคนที่เคยอวดดี แววตาเหี้ยมใบหน้ายกยิ้มอ่อนพลางหัวเราะเยาะเบา ๆ

          “ฮ่า ฮ่า ฮ่า วันนี้คงเป็นวันที่ข้าต้องจดจำไปอีกนาน”

          “เจ้า...เจ้า...เจ้ากล้าทำร้ายข้ารึ” ซ่งหลินยื่นนิ้วที่ไม่เหลือความขาวผ่องเลยสักนิดขึ้นชี้หน้าด้วยอาการสั่น ๆ จากแรงระเบิดเมื่อครู่ นางไม่คิดว่าวันนี้จะเสียท่าให้กับเจ้าเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมพวกนี้

          “หึ...ข้ามีพี่ใหญ่ย่อมไม่กลัวเจ้า จะลงนามแยกบ้านดี ๆ หรือว่าเจ้าจะกินระเบิดอีกลูก จะได้เป็นผีถ่านสมใจ” มู่อันหลาง

ท้าทายแม่เลี้ยงของตัวเอง นางเป็นต้นเหตุที่ทำให้ครอบครัวของเขาแตกแยก มารดาต้องตายอย่างมีเงื่อนงำ พวกเขาต้องลำบากอดมื้อกินมื้อจนพุงอ้วน ๆ ของเขายุบไปแล้ว

          พี่ใหญ่ของข้าครานี้ไฉไลยิ่ง!

          “มะ...ไม่...” พูดยังไม่ทันจบก็มีเสียงขัดขึ้นเสียก่อน

          “จุ๊ ๆ เดี๋ยวก่อนใจเย็น ๆ ดีหรือไม่ ข้าคิดว่าเจ้าคิดให้ดีเสียก่อน หากเจ้าไม่ลงนามวันนี้ข้าจะระเบิดเรือนเจ้า เรือนบิดา แล้วก็ตระกูลมู่ให้เหลือแต่ซาก” มู่อันเฟิงไม่ได้ข่มขู่ แต่นางหยิบระเบิดออกมาอีกหลายลูก และนางก็จุดไปโยนไปรอบ ๆ จนเกิดเสียงดังสนั่นเกือบแก้วหูจะแตกสำหรับคนไม่ทันตั้งตัว

          ตู้ม ตู้ม ตู้ม 🧨🧨🧨

          มู่อันเฟิงพูดไปก็จุดไป ดีที่ระเบิดพวกนี้ก็แค่ทำให้บ้านเรือนพัง แต่อนุภาพไม่ได้ร้ายแรงมากนัก แต่ทว่าหากโดนจัง ๆ ก็ไม่แน่ว่าจะมีร่างกายอยู่ครบสามสิบสอง

          “ว่าอย่างไร!” มู่อันเฟิงตะโกน แต่เหมือนคนฟังอย่าง

ซ่งหลินจะหูดับไปแล้ว

          “ข้าไม่ได้ยินเจ้าว่าอะไรนะ” ซ่งหลินได้แต่อ่านปาก เพราะเสียงระเบิดทำให้นางหูอื้อไปหมดแล้ว

          “หูหนวกรึ...ได้” มู่อันเฟิงหยิบปะทัดขึ้นมาหนึ่งอัน จากนั้นเอาไปเสียบที่หูของซ่งหลิน ยกตะบันไฟขึ้นกำลังจะจุด

          “ดะ...เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันดีหรือไม่”

          ซ่งหลินไม่อยากเป็นสตรีพิการ นางยังอยากเป็นคนสำคัญของสามี ไม่ใช่เมียหูหนวกตาบอด ทั้งสาวใช้บ่าวชายที่เคยให้มาคุ้มกันตัวเอง ต่างหลบหลีกคุณหนูใหญ่ไปจนสิ้น บ้างก็ว่าคุณหนูใหญ่ฟื้นขึ้นมาล้างแค้น โดยเฉพาะฮูหยินคนใหม่พาให้แต่ละคนหวาดกลัวกันไปหมด

          เพราะยามปกติคุณหนูใหญ่ก่อนจะตายไปเป็นคนมีความเย่อหยิ่งและมั่นใจในตนเอง แต่ก็ยังคงรักษามารยาท มีความอ่อนน้อมและอ่อนโยนต่อผู้ใหญ่ในบางแง่มุม นิสัยของนางเป็นที่นับถือในหมู่ของสาวใช้และบ่าวชายในเรือนอย่างมาก แต่บัดนี้ต่างกันสิ้นเชิง

          “ว่ายังไง ยอมหรือไม่”

          ซ่งหลินแม้ว่าสภาพยามนี้ไร้ความน่าเกรงขามใด ๆ แต่ว่าทรัพย์สมบัติที่โหรวเอินทิ้งไว้ไม่น้อย ด้วยฐานะที่เป็นท่านหญิงทำให้ซ่งหลินเกิดความโลภขึ้น

          “เรื่องนี้คงต้องแล้วแต่บิดาเจ้าเท่านั้น ข้าก็แค่ฮูหยินใหญ่” นางแสร้งทำเป็นอ่อนแอให้คนสงสาร แต่ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้กับ

มู่อันเฟิงเพราะนางหัวเราะออกมาหนึ่งคำ

          “หึ...นึกว่าข้าโง่รึ บ้านเมืองยามนี้ฝ่าบาทออกกฎให้ผู้นำตระกูลที่จัดการดูแลเรือนตัดสินใจได้ โดยไม่ต้องรอเจ้าบ้านที่อยู่ห่างไกล หากเป็นเรื่องฉุกเฉินจะได้จัดการได้ทันท่วงที”