บทที่ 3 ใครกันแน่ปีศาจ 1/2

ซุนหนี่ว์สาวใช้อ้วนตัวร้ายกำลังลากมู่อันหลิงไปที่ลานหน้าบ้านด้วยความเร่งรีบและไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความโกรธและต้องการ ที่จะกำจัดคุณชายเย่อหยิ่งอวดนี้คนนี้ออกไปจากจวนตระกูลมู่ ทันใดนั้นเองเสียงลมพัดแรงบวกกับเสียงที่คุ้นเคยทำให้นางหันไปมองข้างหลัง

          เมื่อสายตาประสบกับภาพที่ไม่คาดฝัน ‘คุณหนูใหญ่มู่!’

ซึ่งทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้ว กำลังยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของนางเบิกกว้าง มืออวบอ้วนที่จับแขนมู่อันหลิงสั่นระริก ใบหน้าที่เคยดุดันกลับซีดเผือดในที ปากของนางอ้าค้างอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

          “ผีหลอกกลางวันหรือ!” เสียงพึมพำของนางไม่ทำให้คนที่เดินเข้ามาหยุดนิ่ง เบื้องหลังสตรีวัยสิบสองหนาวนั้นยังมีฮั่วซือซือกับเจ้าเด็กตัวร้ายที่ชนนางก้นจ้ำเบ้า

          มู่อันเฟิงยืนอยู่ในความสงบ ผิวพรรณของนางที่เคยซีดเซียวดังคนตายกลับมาเปล่งประกายเหมือนเดิม ดวงตาคมจ้องมองซุนหนี่ว์ด้วยสายตาที่เยือกเย็น ราวกับว่านางกลับมาจากความตายเพื่อตัดสินความผิดของซุนหนี่ว์

          “เป็นไปได้อย่างไรที่คนตายแล้วจะฟื้น” สาวใช้อวดดี

ตัวแข็งทื่อ หัวใจของนางเต้นแรงสับสน พยายามพูดออกมาอีกสักสองคำ แต่เสียงกลับกลืนลงคอพร้อมขาที่กำลังสั่น ความกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อนครอบงำจิตใจทำให้นางเกือบสิ้นสติ  จากนั้นร่างของนางถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ดวงตาของนางยังคงจ้องมองคุณหนูใหญ่มู่ด้วยความตระหนกตกใจ

          “ไม่...ข้าไม่เชื่อ” นางพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ คิดว่าตัวเองตาฝาด ราวกับว่าความจริงตรงหน้าเป็นภาพหลอนจนไม่อาจจะทำใจยอมรับได้

          เหล่าบ่าวชายคนอื่น ๆ เองก็ตกใจเช่นเดียวกัน พลันปล่อยคุณชายรอง ทำให้คุณชายรองวิ่งไปหาคุณหนูใหญ่ทันที

          “พี่ใหญ่ท่านฟื้นแล้ว” น้ำตาลูกผู้ชายของเขาไหลทันที ตอนแรกคิดแค่ตายไปพบกับท่านแม่และพี่ใหญ่ก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกดีใจที่ตัวเองเข้มแข็งไม่ท้อแท้ไปเสียก่อน

          “ใช่พี่รอง พี่ใหญ่ฟื้นแล้ว” มู่อันหลางจากที่เคยหวาดกลัว เมื่อพบพี่สาวทำให้เขาไม่กลัวใครอีกต่อไป เพราะคนเดียวที่ปกป้องเขาเสมอมาก็คือพี่ใหญ่

          “ใช่แล้ว อย่าร้องไห้เลยนะ พี่ใหญ่มาช่วยเจ้าแล้ว” มู่อันเฟิงสงสารเจ้าตัวเล็กของนางจับใจ ดูสิใบหน้ามอมแมมจนแทบจำไม่ได้ ทั้งเจ้าอันหลางยังฟ้องว่าคนพวกนี้ให้น้องชายของนางอดข้าวอดน้ำ

          “นี่ซาลาเปาไส้หมูสับกับน้ำ เจ้ากับน้องสามกินให้อิ่ม

รอพี่ใหญ่จัดการเจ้าพวกคนรับใช้ชั่วพวกนี้ก่อน”

          “พะ...พี่ใหญ่...ฮึก” เจ้าเด็กน้อยสองคนไม่อยากห่างจากพี่สาว ทั้งสองกอดขาเอาไว้แน่นราวกับว่าพี่ใหญ่ของพวกเขาจะหนีจากไปอีก หากพวกเขาละสายตา

          มู่อันเฟิงยิ้มอย่างใจดี นางนั่งยองลงข้าง ๆ น้องชายฝาแฝดทั้งสองใช้มือลูบหัวเบา ๆ พลางปลอบโยนด้วยเสียงนุ่มนวล

“ไม่เป็นไรแล้วอันหลิง อันหลาง พี่สาวเจ้าอยู่ตรงนี้แล้ว” นางยื่นซาลาเปาอุ่น ๆ ที่เพิ่งเอาออกมาจากห้วงมิติเมื่อครู่

          “กินซะ เจ้าคงหิวแล้ว จะได้มีแรงมาต่อสู้กับเจ้าคนพวกนี้”

          ทั้งสองรับซาลาเปาด้วยมือเล็กป้อม แม้ใบหน้ายังเปื้อนด้วยน้ำตา แต่แววตาก็สื่อถึงความขอบคุณและสบายใจที่พี่สาวอยู่ใกล้ ๆ  

          มู่อันเฟิงยืนขึ้นช้า ๆ หันหน้าไปหาซุนหนี่ว์ที่ยังคงนั่งตกตะลึงอยู่กับพื้น ดวงตาของนางแข็งเข้มกลิ่นอายของแรงอาฆาตเต็มเปี่ยม จนคนที่ถูกมองส่งให้เกิดความกระเสือกกระสน สาวใช้อ้วนตัวร้ายพยายามจะลุกขึ้น แต่ทว่าจากการที่ล้มเมื่อครู่ทำให้นางอ่อนแรงจนทรงตัวไม่ได้ จึงถัดก้นกับพื้นหินไปเรื่อย จนเสื้อผ้าของนางเริ่มขาดวิ่นที่ก้น ทำให้เนื้อกระทบกับพื้นหินเย็นจนนางสะดุ้ง

          “เจ้าคิดจะทำอะไรน้องชายข้า”

          “คะ...คุณหนูใหญ่ คะ...คือ...คือว่าฮูหยินใหญ่...สะ...สั่ง

เจ้าค่ะ” เมื่อจวนตัวสตรีตาขาวอย่างซุนหนี่ว์ก็โบ้ยให้ผู้เป็นนายทันที

          “พวกเจ้าคิดว่าเป็นใคร ถึงจะขายน้องชายข้า?” อันเฟิงถามเสียงเข้ม “คิดว่ารอดไปได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ นางบ่าวแก่ช่างยุ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ ด้วยความตั้งใจปกป้องครอบครัวที่เหลืออยู่ทั้งสองคนเปล่งออกมา

          “ไม่...ไม่ใช่ข้า...คำสั่งฮูหยิน” นางพูดตะกุกตะกัก พยายามหาคำอธิบาย แต่ดวงตาของมู่อันเฟิงไม่เหลือความปรานีใด ๆ นางเข้ามาใกล้อีกก้าวจนสาวใช้รู้สึกว่าต้องหนีไปตอนนี้ ไม่เช่นนั้นนางอาจจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า แต่ทว่าฝ่าเท้าของคุณหนูใหญ่ก็ถีบเข้ามากลางอก

          ปั่ก!