บทที่ 3 ใครกันแน่ปีศาจ 2/2

แต่ความใจกล้าของนางมีเหลือล้น ซุนหนี่ว์ตัดสินใจพลิกตัวลุกขึ้นวิ่งออกจากลานหน้าเรือนบ่าวด้วยความรวดเร็ว เพื่อไปยังเรือนฮูหยินใหญ่หวังจะหาความช่วยเหลือและปกป้องจากโทษทัณฑ์ที่นางควรได้รับ แต่ทว่า...

          “ปั่ก!” ก้อนหินก้อนหนึ่งปาเข้าไปที่หัวนางบ่าวแก่อ้วน

ผู้นั้นได้อย่างแม่นยำราวกับจับวาง ส่งผลให้นางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

          “โอ๊ย!” มู่อันหลางโกรธที่เห็นพี่ชายถูกทำร้าย จึงหยิบก้อนหินหลังจากกินซาลาเปาเสร็จพลันมีแรงอย่างประหลาด แล้วปาใส่หัวซุนหนี่ว์สาวใช้ของนางปีศาจร้าย

          “ข้าจะฟ้องฮูหยิน” แม้นางจะตะโกนกลับมาด้วยความเคียดแค้น แต่ทว่าฝีเท้ากลับสับอย่างรวดเร็ว วิ่งไวยิ่งกว่าเดิมราวกับกลัวว่าจะตายคาลานหน้าเรือนบ่าวเสียก่อน

          มู่อันหลิงสีหน้าเริ่มเป็นกังวลอีกครั้ง หากสตรีผู้นั้นจัดการพวกเขาอีกเล่า คราวนี้พวกเขาจะตายหรือไม่

          มู่อันเฟิงไม่ได้หวาดกลัวสักนิด นางมองตามซุนหนี่ว์ที่หนีไปด้วยสายตาเรียบเฉย พร้อมกับการรอคอยการมาถึงของฮูหยิน

คนใหม่ นางหันมามองน้องชายคนรองที่ยืนอยู่พร้อมกับซาลาเปาครึ่งลูกในมือ สีหน้าของเขาทำให้นางอ่านทะลุปรุโปร่ง

          “ไม่ต้องเป็นห่วงไป พี่ใหญ่อยู่ตรงนี้แล้ว จะจัดการให้พวกเจ้าเอง” นางพูดพร้อมกับพาน้องชายทั้งสองไปล้างหน้าล้างตา

ให้สะอาด

          เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เสียงคนที่มาไม่ต่ำกว่ายี่สิบคนกำลังมุ่งหน้าตรงมาทางที่พวกนางพี่น้องอยู่ จนทำให้ฮั่วซือซือ

ร้อนใจ

          “คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินคนใหม่มาแล้วเจ้าค่ะ”

          มู่อันเฟิงยิ้มเหี้ยมเกรียม นางรออยู่นานแล้ว เอาเถอะมาก็ดีจะได้รีบออกจากตระกูลมู่นี่ไปเสียที

          นางหยิบกระดาษพู่กันและแท่งฝนหมึก ความทรงจำของร่างยังคงอยู่ นางอ่านเขียนคัดอักษรตั้งแต่ห้าหนาว จึงทำให้แตกฉานและลงมือเขียนหนังสือแยกบ้านด้วยตนเอง

          โดยมีข้อความตอนท้ายเป็นความยินยอมโดยเจ้าบ้านอย่างฮูหยินคนใหม่ที่นางจำชื่อได้ขึ้นใจ ตลับหมึกชาดแดงวางเอาไว้ด้านข้าง มู่อันเฟิงจัดการลงลายนิ้วมือก่อนเป็นคนแรก ตามด้วยให้น้องชายทั้งสองลงตามกันมา เมื่อเสร็จสิ้นก็เห็นร่างที่เดินอยู่เบื้องหน้าห่างหลายก้าวราวกับหวาดกลัวนาง

          “นางปีศาจ เจ้ากล้าฟื้นมาอีกรึ!” ซ่งหลินฟังจากที่สาวใช้ของตนเองเล่า นางคุณหนูใหญ่ท่าทางน่ากลัวจนต้องยืนห่าง ๆ พร้อมกับเกณฑ์บ่าวทั้งเรือนมาปกป้องตนเอง

          เกือบจะดีอยู่แล้วเชียว หากนางไม่ฟื้นขึ้นมาวันนี้

          “ใครกันแน่ปีศาจ” มู่อันเฟิงตอบกลับสตรีชั่ว นางคิดเอาไว้แล้วว่าคนอย่างซ่งหลินมีดีแค่พูดจายั่วยวนบิดา แต่สันดานตาขาว

ไม่ต่างจากนางบ่าวผู้นั้น

          “ถ้าไม่ใช่เจ้าเป็นข้ารึ” ซ่งหลินพูดไปก็ลูบหน้าท้องไป

นางที่เมื่อก่อนแสร้งทำเป็นกลัวว่าตัวเองจะแท้ง แต่วันนี้ไม่ต้องแสร้งทำแล้ว เพราะเห็นสายตานางคุณหนูใหญ่ ที่อาฆาตแค้นนางราวกับต้องการจะผ่าท้องควักไส้นางออกมา

          “แน่นอนว่าใช่” มู่อันเฟิงให้น้องชายถือตลับหมึกมาข้าง ๆ พร้อมกับยื่นหนังสือแยกบ้านให้นางอ่าน

          “อะไร” ซ่งหลินไม่เข้าใจ อยู่ ๆ มาเขียนหนังสืออะไร ผีเข้าหรือไง

          “เหอะ...ข้าไม่คิดว่าฮูหยินใหญ่จวนเสนาบดีกลาโหม

จะโง่เง่าเต่าตุ่นเช่นนี้ เอาเถอะข้าจะให้น้องชายข้าอ่านให้ฟัง เพราะอย่างเจ้าคงไม่รู้อักษร”

          ซ่งหลินไม่เคยโดนด่าหยาบคายเช่นนี้มาก่อน กระทั่งอดีต

ฮูหยินยังไม่กล้า แต่เหตุใดลูกสาวฟื้นจากความตายกลับฝีปากร้ายไม่กลัวตายเช่นนี้

          “หนังสือแยกบ้าน...” มู่อันหลางยืนถือกระดาษเอาไว้จากนั้นอ่านให้ฟังอย่างฉะฉาน ต่อให้พวกเขาแค่ห้าหนาว อักษรหนังสือพวกเขาก็เรียนรู้แล้ว ทุกวันท่องตำราหนึ่งชั่วยาม คัดอักษรหนึ่งชั่วยามไม่เคยขาด

          ซ่งหลินยิ่งฟังยิ่งระคายหู นางมีสิทธิ์อันใดมาบังคับให้นางลงนามแยกบ้าน พวกนางต่างหากต้องถูกขับออกจากจวนตระกูลมู่

          “เหอะ...พวกเจ้าล้วนเป็นกาลกินีต่อบิดา กล้าริอาจมาแยกบ้าน คิดดีแล้วรึ” ซ่งหลินพูดอย่างถือดี แต่ไม่ทันสังเกตว่าเจ้าเด็กพวกนั้นกำลังทำอะไร

          มู่อันเฟิงถือระเบิดไดนาไมต์ในมือพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยม

ไม่มีใครทันมองว่านางเอามาจากไหน แต่รู้อีกทีคือเจ้าสิ่งนั้นถูกโยนไปใกล้ ๆ คนเหล่านั้น พร้อมกับเสียงที่ดังก้องกัมปนาทขึ้น

          ตู้ม!!!! 🧨💥💥💥