เรียกร้องค่าตอบแทน

จางอวี้ซินเดินมาที่ศาลารับลม ปกติร่างเดิมนอกจากอยู่ในเรือนเก่าๆก็ไม่ได้ออกไปไหน ยิ่งไม่เคยนางย่างกรายมาที่นี่ แต่ว่าวันนี้เขากลับเรียกนางมา จ้าวเหวยเจิ้นนั่งเป็นสง่าท่ามกลางคุณชายและคุณหนูที่มาร่ายบทกวี จางอวี้ซินรู้สึกรำคาญ นางอยากนอนเพราะการที่เพิ่งฟื้นจากความตายมันต้องใช้เวลาพักฟื้น

"หม่อมฉันถวายพระพรจวิ้นอ๋องเพคะ"

จ้าวเหวยเจิ้นมองไปยังร่างบางที่ยืนพูดไม่มีทีท่าจะเคารพอย่างที่ควรจะเป็น เขาจึงเอ่ยกับนาง

"จางอวี้ซินเจ้าไม่คิดจะเคารพข้าจริงๆหรือ"

"หม่อมฉันจางอวี้ซินถวายพระพรจวิ้นอ๋อง ขอทรงพระเจริญพันปีพันๆปี( ปากดีแบบนี้ขอให้อยู่ไม่พ้นปีนี้)"

ประโยคหลังนางแค่ขมุบขมิบปาก จ้าวเทียนหรานอมยิ้มก่อนจะมองหน้าเสด็จพี่ของตน จ้าวเหวยเจิ้นรู้ทันทีว่าประโยคหลังนางคงด่าเขาเพราะเจ้าเจ็ดอ่านปากคนเก่ง แต่เอาไว้ก่อนวันนี้เขาจะประกาศว่าจะส่งนางไปที่ไหน

"จางอวี้ซินเจ้าประชดประชันเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ช่างเถอะที่เรียกมาเพราะมีเรื่องจะประกาศ อีกสามวันเจ้าจะถูกส่งไปที่สุสานบรรพบุรุษสกุลจ้าว และอยู่ที่นั่นทบทวนความผิด"

"พระองค์ทรงเข้าพระทัยอะไรผิดหรือไม่ เราสองคนหย่ากันแล้ว จะให้สะใภ้ที่หย่าแล้วไปเฝ้าสุสาน ไม่ยักรู้ว่าราชวงศ์มีธรรมเนียมเช่นนี้"

"เจ้าไม่มีทางเลือก อีกอย่างอย่าคิดว่าจะไปยั่วยวนใครได้ เจ้าเป็นคนของข้า ถึงหย่าแล้วก็ยังเป็นคนของข้า"

จางอวี้ซินยืนมองเขาก่อนจะเท้าเอว จ้าวเหวยเจิ้นแปลกใจกับกิริยาที่นางแสดงออก ปกตินางจะเหนียมอายจนดูน่ารำคาญ ก่อนที่เขาจะคิดอย่างอื่นนางก็เอ่ยแทรก

"หม่อมฉันไปเฝ้าให้ได้แต่ว่าค่าตอบแทนจะจ่ายรายเดือนหรือเหมาจ่าย เอาเป็นว่าเหมาจ่ายนะเพคะ อยู่ที่นี่มาสองปีเงินเดือนพระชายายังไม่เคยได้รับสักอีแปะ หากจ่ายรายเดือนกลัวจะมีคนเบี้ยวหนี้"

"เงินเดือนหรือ มิใช่ว่าบ่าวสามคนของเจ้ามารับทุกเดือนหรอกหรือ เจ้าถูกบ่าวของตัวเองยักยอกกลับบอกว่าจวนอ๋องของข้าไม่มีปัญญาจ่าย หึๆๆ กลับดำเป็นขาวไม่มีใครเกินเจ้าจริงๆ"

จางอวี้ซินนึกได้ว่าสามคนนั้นบอกว่าทางเรือนใหญ่ไม่จ่าย ร่างเดิมเองก็ไร้คนไร้กำลังจึงยอมเชื่อฟังสาวใช้เพราะมาอยู่ที่นี่นอกจากพวกนางก็ไม่มีใครเหลียวแลจึงต้องอาศัยกันและกันสุดท้ายกลายเป็นนางที่โง่เอง

(เฮ้อ...ยายโง่เอ๋ยเกิดเป็นเจ้านายเสียเปล่า)

จางอวี้ซินด่าร่างเดิมในใจก่อนจะเอ่ยจริงจังกับคนตรงหน้า

"ท่านอ๋องทรงให้หม่อมฉันไปเฝ้าสุสานก็ได้เพคะ แต่ค่าตอบแทนเงินเดือนๆละหนึ่งร้อยตำลึง ทรงจ่ายล่วงหน้าสิบปี ทั้งหมดหนึ่งหมื่นสองพันตำลึงเพคะ"

"เจ้าปล้นข้าอยู่หรือ"

"ท่านอ๋องเซ่นไหว้กระดาษต้องซื้อ เครื่องเซ่นแป้ง น้ำตาล ข้าวสารต้องซื้อ ธูปเทียนมิได้ตกมาจากฟ้า ทุกอย่างต้องใช้เงิน หม่อมฉันเองกินอยู่ก็ต้องกินต้องใช้ จะให้ขุดกระดูกบรรพบุรุษพระองค์มาต้มกินก็คงไม่ไหว ตายมานานขนาดนี้ ยังจะเหลือรสชาติที่ไหนกัน"

พรวด!!พรวด !!พรวด!! บรรดาคนที่มาวันนี้ต่างก็สำลักน้ำชากันเป็นแถวเมื่อจางอวี้ซินเอ่ยจบ จ้าวเหวยเจิ้นรู้สึกขายหน้าจริงๆ นี่นางหน้าเงินตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

"ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเจ้านั้นหน้าเงินเพียงนี้"

จางอวี้ซินมองหน้าเขาเดินมาจนชิด เงยหน้าช้อนสายตายั่วยวนมือบางไล้แก้มเขาเบาๆเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงกิริยาเจ้าเล่ห์เอาไว้

"ทำเช่นไรได้เล่าเพคะ ในเมื่อบุรุษมิอาจซื่อสัตย์เท่าเงินทอง เรื่องไปเฝ้าสุสานหากทรงทำสัญญาและชำระค่าตอบแทนหม่อมฉันจะไปให้ แต่ถ้าไม่มีก็ทางใครทางมันเถอะเพคะ บนโลกใบนี้มิได้มีแต่แคว้นหยวน หมดธุระแล้วหม่อมฉันทูลลา เสี่ยวเตี๋ยกลับกันเถอะ แถวนี้อยู่แล้วคัน"

กู้หมิงเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนที่นางจะเดินกลับ เขาเดินมาหาหลิวเซียงที่ยืนอยู่กับบรรดาคุณหนู

"มิน่าท่านอ๋องถึงหย่าเจ้า หากพูดถึงคุณหนูหลิวนางทั้งอ่อนหวาน อ่อนโยนเทียบกับเจ้านั้นห่างไกลยิ่งนัก"

"คิกๆๆ ใต้เท้าพูดถูกจริงๆข้าเองก็ว่าเช่นนั้นเจ้าค่ะ ท่านอ๋องแต่งงานกับเซียงเอ๋อร์นับว่าเหมาะสม ว่าอย่างไรจางอวี้ซิน พูดไม่ออกเลยหรือ"

เจียงหยุนหรันเพื่อนสนิทของหลิวเซียวเอ่ยสมทบ จ้าวเหวยเจิ้นไม่แสดงสีหน้าพอใจหรือรำคาญใจต่อวาจาเหล่านั้น จางอวี้ซินหันกลับมาแล้วเอ่ยกับกู้หมิงและเจียงหยุนหรัน

"ข้ามีคำกล่าวหนึ่งประโยคให้พวกเจ้า เมียเพื่อนก็เหมือนเมียเรา อีกหน่อยเมียเราก็คือเมียเพื่อน ขอให้รักษามิตรภาพนี้ให้ยั่งยืนล่ะ จุ๊ๆๆใจกว้างกันจริงๆ ข้านับถือ นับถือ"

ร่างบางเดินกลับไปแล้วแต่ทิ้งปมเอาไว้ให้กับคนที่นั่น โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย กู้หมิงปกป้องหลิวเซียงเสมอ หรือว่าเขาอยากแบ่งปันสตรีกับท่านอ๋อง จ้าวเหวยเจิ้นเดินกลับด้านใน เขาสั่งคนของตนให้ส่งแขก จางอวี้ซินคนนี้พอได้ใบหย่าก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางยังไม่รู้สินะว่านนางยังเป็นของเขาอยู่ ให้เจ้าดีใจไปเถอะ