ศัตรูของนางแข็งแกร่ง

จางอวี้ซินกลับมาถึงที่พักไม่นานอาฝูก็มาพร้อมกับชามยาในมือ เท่าที่จำได้หลังจากที่เขากับร่างเดิมมีสัมพันธ์กันแล้วนางก็ถูกสั่งให้ดื่มยาห้ามครรภ์ แต่นี่ผ่านมาเจ็ดวันแล้วยังให้ดื่มอยู่อีกหรือ ไอ้คนแซ่จ้าวนี่ประสาทหรือเปล่านะ

"คุณหนู...นี่เป็นยาห้ามครรภ์ขอรับ ท่านอ๋องสั่งให้ท่านดื่มให้หมด"

"อืม เอาวางไว้นั่นแหละ"

จาวอวี้ซินเอ่ยอย่างขอไปทีแต่อาฝูกลับไม่ยอมไปไหนเขารอจนนางดื่มยา เสี่ยวเตี๋ยเห็นเช่นนั้นก็น้ำตาคลอตัดพ้อออกมา

"หย่าก็หย่าแล้วยังจะให้ดื่มยาห้ามครรภ์อีก พระทัยร้ายยิ่งนัก ฮึกๆๆ"

อาฝูเอ่ยกับสาวใช้ตรงหน้าเสียงเข้ม

"ระวังคำพูดเจ้าด้วย นั่นคือท่านอ๋องสาวใช้เช่นเจ้ากล้าวิจารณ์หรือ"

จางอวี้ซินยกชามยาขึ้นดื่มก่อนจะเอ่ยกับสาวใช้ตัวเอง

"ดื่มก็ดื่มสิเสี่ยวเตี๋ยเจ้าอย่าเสียใจไปเลย ข้าเองก็ไม่ได้อยากมีลูกกับตาแก่นั่นหรอก โง่งมปานนั้น หากมีลูกขึ้นมาข้าไม่อยากได้เด็กที่นั่งน้ำลายยืดทุกวันเพราะได้เชื้อโง่มาจากพ่อน่ะ เอาล่ะข้ากินแล้วเจ้าพอใจหรือยัง ไปได้แล้วเกะกะจริงๆเลย"

อาฝูส่ายหน้า เมื่อก่อนนางขี้เกรงใจแม้กระทั่งองครักษ์เช่นเขานางยังไม่กล้าสบตา พูดจาอันใดก็จะเสียงเบา ตอนนี้กลับไล่เขาแถมยังมองมาด้วยสายตารังเกียจอีก นางหกล้มที่ไหนมาหรือเปล่านะ จากนั้นก็กลับไปพร้อมกับชามยา

ห้องหนังสือ

ร่างสูงที่วันนี้ถูกนางทำให้ขายหน้ายังคงคุกรุ่นความโกรธอยู่ เขาเรียกหมอประจำตัวมาและสั่งหยุนเหิงเฝ้าด้านออกเอาไว้ก่อนจะเอ่ยถาม

"เจ้าแน่ใจนะหมอฟู่"

"แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ...ท่านอ๋องหากอยากให้สำเร็จใช้โอกาสภายในสามวันนี้ย่อมได้ผลดีที่สุด นางดื่มยามาครบเจ็ดวันแล้ว"

"ข้าต้องไปชายแดนนานเพราะอีกฝ่ายเริ่มสะสมอาวุธและเสริมกำลังอาจจะเป็นปีหรือสองปี ให้นางอยู่ที่นี่ก็เหมือนเนื้อกวางท่ามกลางฝูงหมาป่า ก่อนหน้าต่อให้ข้าละเลยนางแต่พวกมันก็ยังเกรงกลัวข้าไม่กล้าลงมือ ส่งนางไปเฝ้าสุสานนับว่าเป็นทางออกที่ดี"

หมอฟู่ไปแล้วจ้าวเหวยเจิ้นกำลังโกรธนางเมื่อตอนบ่ายหลังจากที่หมอของตนยืนยันในสิ่งที่เขาต้องการก็อารมณ์ดีทันที ด้านอาฝูกลับมารายงานกับเขาทันทีที่มาถึง

"ทูลท่านอ๋อง คุณหนูจางดื่มยาห้ามครรภ์เรียบร้อยแล้ว"

"เรียกนางว่าพระชายา"

"ห๊า..อะ เอ่อ กระหม่อมมิเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้ายังไม่ได้หย่านางยังเป็นชายาของข้าอยู่ เรียกนางว่าพระชายา แล้วนางยอมดื่มแต่โดยดีหรือไม่"

"พ่ะย่ะค่ะ คุณหนู อ่อ เอ่อ พระชายาทรงดื่มแต่โดยดี"

"นางเอ่ยอันใดหรือไม่"

"เอ่อ...พระนางบอกกับสาวใช้ว่า เอ่อ..ข้าเองก็ไม่ได้อยากมีลูกกับตาแก่นั่นหรอก โง่งมปานนั้นหากมีลูกขึ้นมาข้าไม่อยากได้เด็กที่นั่งน้ำลายยืดทุกวันเพราะได้เชื้อโง่มาจากพ่อน่ะ "

"หึๆๆ เจ้าไปได้แล้ว"

อาฝูเกาศีรษะ ท่านอ๋องไม่โกรธแต่ยังอารมณ์ดีอีกด้วย หนังสือหย่าก็เขียนแล้วแต่กลับตรัสว่ายังไม่ได้หย่านาง หรือที่พระชายาพูดจะถูก วัยทองขึ้นๆลงๆ เขาเอ่ยถามเรื่องสินสอดที่จะส่งไปสู่ขอคุณหนูหลิว

"ท่านอ๋อง..จะไปส่งสินสอดสกุลหลิวเมื่อไหร่หรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะได้เตรียมตัว"

จ้าวเหวยเจิ้นเงยหน้ามองลูกน้องของตนเอ่ยถามเสียงเข้ม

"ส่งสินสอดไปจวนหลิว? เจ้าจะสู่ขอใคร"

อาฝูทำสีหน้างงงวย....ก็มิใช่ว่าสู่ขอคุณหนูหลิวหรอกหรือ เหตุใดท่านอ๋องถึงถามเขาเช่นนี้กัน องครักษ์หนุ่มเอ่ยถามนายเหนือหัวออกไป

"ก็มิใช่ว่าส่งสินสอดไปสู่ขอคุณหนูหลิวเซียงหรือพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องจะสู่ขอนางมาเป็นพระชายาแทนเอ่อ พระชายาจางอวี้ซินมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ"

เปาะ!! พู่กันในมือของจ้าวเหวยเจิ้นหักเพราะแรงกดของเจ้าของก่อนที่เขาจะถามองครักษ์เสียงเข้ม

"ซุนไหลฝู..ข้าบอกเมื่อไหร่จะแต่งงานกับหลิวเซียง เจ้าไปลงโทษตัวเองโทษฐานที่สู่รู้เกินหน้าที่ ไสหัวไป"

อาฝูเบิกตาโพลง เขาผิดอีกแล้วหรือก็มิใช่รู้กันทั้งเมืองหลวงหรอกหรือว่าคุณหนูหลิวตามติดท่านอ๋องและพระองค์ก็ไม่ได้ปฏิเสธอีกทั้งยังปฏิบัติต่อนางอย่างดี เฮ้อ..ท่านอ๋องนะท่านอ๋อง องครักษ์หนุ่มไปแล้ว จ้าวเหวยเจิ้นวางงานตรงหน้าจากนั้นก็นั่งหลับตา นางเปลี่ยนไปมากนัก ดูแกร่งขึ้นแต่ศัตรูของนางแกร่งกว่า อยู่เมืองหลวงนานๆนางก็ยิ่งอันตราย จ้าวเหวยเจิ้นอ่านสารที่มาจากชายแดนต่อ ก่อนที่เขาจะวางแผนทำตามคำแนะนำของหมอฟู่