LOGIN“นายหญิง! นายหญิง!”เสียงร้องตะโกนเรียกอย่างตื่นเต้นเร่งรีบของเด็กน้อยดังแว่วมา จนทำให้ไนร่าต้องหันกลับไปมอง ก่อนจะมองเห็นร่างเล็กของมีลีและปายูกำลังช่วยกันประคองตะกร้าสานใบใหญ่คนละใบเดินตรงเข้ามาหาเธอ ภายในตะกร้าสานนั้นมีไข่ไก่ผิวเกลี้ยงเกลาจำนวนมากวางซ้อนทับกันอยู่บนชั้นหญ้าแห้ง“มีเรื่องอะไรหรือ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“ไข่ไก่ค่ะ!” มีลีตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสเจื้อยแจ้ว ก่อนจะรีบวางตะกร้าใบใหญ่ลงตรงหน้าไนร่าอย่างระมัดระวัง “พวกเราช่วยกันเก็บไข่ไก่เหล่านี้มาให้นายหญิงค่ะ!”ไนร่าก้มลงมองไข่ไก่หลายสิบฟองภายในตะกร้าทั้งสองใบ บางฟองมีขนาดใหญ่เท่ากำปั้นของเด็กทั้งสอง ขณะที่บางฟองเล็กกว่าเล็กน้อย แต่ทุกๆ ฟองล้วนสะอาดสะอ้านและไม่มีรอยแตกร้าวเสียหายเลยแม้แต่ฟองเดียว"เก็บมาได้มากมายขนาดนี้เลยรึ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจแกมทึ่ง“ค่ะ!” มีลีพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น “แล้วก็ยังมีข่าวดีอีกเรื่องหนึ่งด้วยนะคะ!”“เรื่องอะไรกัน”“ลูกไก่ฟักออกจากไข่แล้วค่ะ!” เด็กหญิงพูดด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแห่งความสุข “รอบนี้ออกมาสิบสามตัวเลยนะคะ”“สิบสามตัวเลยหรือ!” ไนร่าเบิกตากว้างขึ้นด้วยความ
สามเดือนต่อมาแสงแดดยามเย็นส่องผ่านแนวต้นไม้สูงใหญ่ลงมายังลานกว้าง กลิ่นเนื้อหมักเกลือที่ผ่านการตากแดดจนแห้งลอยอบอวลไปทั่วบริเวณไนร่าหยิบเนื้อหมักเกลือที่ตากแดดมาหลายวันขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเนื้อแห้งได้ที่แล้ว รอยยิ้มพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า“เนื้อชุดนี้ตากแห้งได้ที่แล้ว” หญิงสาวพูดด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปเรียกอสูรเสือดำที่กำลังช่วยคนในเผ่าขนฟืนอยู่ไม่ไกล “คารัน!”“ฉันอยู่นี่!” ชายหนุ่มรีบวางท่อนไม้ในมือลง ก่อนจะวิ่งเข้ามาหาหญิงสาวอย่างกระตือรือร้น “มีอะไรหรือ นายหญิง”“นายช่วยเก็บเนื้อตากแห้งพวกนี้ไปไว้ในห้องเสบียงหน่อย” ไนร่าชี้ไปยังเนื้อตากแห้งจำนวนมากที่วางเรียงอยู่บนตะแกรงไม้ “อย่าลืมปิดฝาภาชนะให้สนิทนะ ห้ามให้มีความชื้นเข้าไป ไม่อย่างนั้นเนื้ออาจขึ้นราแล้วเสียได้”“เข้าใจแล้ว!” คารันรับคำ ก่อนจะไปล้างมือจนสะอาด แล้วกลับมาเก็บเนื้อบนตะแกรงใส่ตะกร้าไม้ที่ไนร่าสานขึ้นเป็นพิเศษสำหรับเก็บเนื้อตากแห้งโดยเฉพาะ“ฉันช่วย” โรกันเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาช่วยคารันพร้อมกับสามีอีกสี่คนของซาลิน ทุกคนช่วยกันเก็บเนื้ออย่างคล่องแคล่วโดยไม่ต้องรอให้ใครสั่งไนร่ามองความสนิทสนมของพวกเ
หลังกินอาหารเช้าร่วมกับสามีทั้งสี่เสร็จ ไนร่าก็เดินออกมายังลานกว้างบริเวณหน้าที่พักส่วนกลาง ซึ่งเวลานี้สมาชิกในเผ่าทุกคนต่างมารวมตัวกันพร้อมหน้าแล้ว หลังจากทักทายไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกันพอหอมปากหอมคอ หญิงสาวจึงก้าวออกมายืนอยู่เบื้องหน้าของทุกคน เพื่อประกาศเรื่องสำคัญ“ในตอนนี้ บ้านของทุกคนสร้างเสร็จแล้ว” ไนร่ากวาดสายตามองทุกคนด้วยรอยยิ้ม “งานต่อไปที่ฉันต้องการให้พวกเราทุกคนช่วยกันก็คือการเพาะปลูก”อันที่จริง เรื่องเกี่ยวกับการเพาะปลูกนี้ ไนร่าเคยเกริ่นบอกให้ทุกคนรับรู้ล่วงหน้ามาบ้างแล้ว ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกตกใจอะไร จะมีก็เพียงแค่บางคนที่ยังคงนึกไม่ออกและไม่เข้าใจถึงความจำเป็นจริงๆ ในเรื่องนี้“ก็แค่พืชกินได้ หาเอาตามป่าก็มีถมเถไปมิใช่หรือไร...” เสียงบ่นงึมงำดังเล็ดลอดออกมาจากปากของอีลา ซึ่งนั่งกอดอกแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายอยู่ทางด้านหลังสุด “จะต้องมาทำเรื่องยุ่งยากพวกนี้ไปทำไมกันให้เสียเวลา”ไนร่าหันไปปรายตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เรื่องบางเรื่องและกับคนบางประเภทต่อให้พยายามอธิบายอย่างไรก็ไม่มีวันเข้าใจ ทำได้เพียงรอให้ผลลัพธ์เป็นเครื่องพิสูจน์เท่า
“นายหญิง ฉันมีสิ่งหนึ่งอยากให้เธอดู” คารันพูดจบก็ช้อนร่างบางขึ้นอุ้ม ก่อนจะพาเดินตรงไปยังบ้านพักที่เพิ่งสร้างเสร็จได้ไม่นาน“คารัน! ฉันเดินเองได้!”“ไม่เป็นไร ฉันอุ้มเธอจะได้ไปถึงเร็วๆ” คำตอบของอสูรเสือดำทำให้ไนร่าได้แต่ถอนหายใจอย่างอ่อนใจ พริบตาเขาก็พาเธอเข้ามาในบ้านที่เพิ่งสร้างเสร็จ แต่หญิงสาวยังไม่ทันได้กวาดตามองรายละเอียดของตัวบ้าน ก็ถูกเขาพาเดินตรงเข้าไปยังห้องด้านหลังเสียก่อนทันทีที่เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน ดวงตากลมก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ตรงหน้าเธอคืออ่างหินขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่เกือบครึ่งห้อง!“นี่มัน...”คารันวางเธอลงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะยืดอกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ“เซย์รันบอกว่านายหญิงชอบล้างตัวและแช่น้ำ ฉันก็เลยทำอ่างหินนี้ให้ ข้างล่างตรงนั้นลูเวนยังทำหลุมก่อไฟเอาไว้ด้วย แค่จุดไฟตรงนั้น ก็ทำให้น้ำในอ่างอุ่นขึ้นได้”ตอนที่เห็นอ่างหินขนาดใหญ่ ไนร่าก็รู้สึกประหลาดใจมากแล้ว เมื่อได้ยินวิธีทำน้ำอุ่นที่ลูเวนช่วยคิดขึ้นมา ความประหลาดใจของเธอก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าสามีของเธอแต่ละคนช่างมีฝีมือและความคิดที่ไม่อาจดูแคลนจริง ๆหญิงสาวหันไปมองสามีทั้งสามคน ตั้งใจจะเอ่ยขอบคุณที่พวก
หรือว่าเซย์รันเองก็รู้เรื่องน้ำวิเศษด้วย!เธอหันไปสบตาอสูรงูขาวอย่างระแวดระวัง แต่ก่อนจะได้เอ่ยถามอะไร เซย์รันกลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายๆ“นอกจากอ่างหินแล้ว พวกเรายังทำโอ่งหินสำหรับใส่น้ำดื่มเอาไว้ในบ้านด้วยนะ”โอ่งหินสำหรับใส่น้ำดื่ม... นี่เซย์รันกำลังบอกเป็นนัยว่า ให้เธอเติมน้ำวิเศษลงในโอ่งหินพวกนั้นอย่างนั้นหรือ“พวกเราทำขนาดนี้...” ลูเวนขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “นายหญิงมอบรางวัลให้พวกเราอีกสักหน่อยได้หรือไม่”พูดจบเขาก็กดปลายจมูกลงบนไหล่บาง ไนร่าเบิกตากว้างก่อนตวัดมองกระต่ายน้อยช่างอ้อนข้างกาย เมื่อคืนพวกเขาก็เรียกร้องรางวัลจากเธอไปทั้งคืนแล้วไม่ใช่หรืออย่างไรนี่พวกเขายังจะเอารางวัลอีกหรือ! อีกอย่างตอนนี้ก็ใกล้เช้าเต็มที อีกไม่นานทุกคนในเผ่าคงตื่นขึ้นมาทำงานกันหมดแล้ว เธอในฐานะผู้นำจะมัวแต่ใช้เวลาอยู่บนเตียงเช่นนี้ได้อย่างไร“เช้านี้ฉันต้องไปวางแผนเรื่องการเพาะปลูกนะ”หญิงสาวเอ่ยเตือน ทว่าแทนที่สามีทั้งสี่จะถอยห่าง อาเคลซึ่งเงียบมาตลอดกลับเป็นฝ่ายพูดขึ้นเสียก่อน“ฟ้ายังไม่สว่าง ไม่ต้องรีบ” ไนร่าหันขวับไปมองเขา ชายหนุ่มสบตาเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกระซิ
หลังจากเดินทางมาหลายวัน ในที่สุดอาณาเขตอันคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ไนร่าซึ่งนั่งอยู่บนแผ่นหลังกว้างของอาเคลรีบชะโงกหน้ามองลงไปด้านล่างด้วยความตื่นเต้นระคนโล่งใจ ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้หญิงสาวต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจบ้านทั้งห้าหลังที่ก่อนหน้านี้ยังสร้างไม่เสร็จ บัดนี้กลับตั้งเรียงรายอยู่บนพื้นที่ราบใกล้หน้าผาสูงอย่างเป็นระเบียบ บริเวณโดยรอบมีการปรับหน้าดินทำเป็นทางเดินเรียบๆ เชื่อมต่อถึงกันอย่างสะดวกสบาย แม้จะเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ ที่เรียบง่าย แต่เมื่อมองจากมุมสูงบนท้องฟ้า กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและน่าอยู่ไม่น้อย“อาเคล ดูนั่นสิ!” ไนร่าก้มลงกระซิบเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนดีใจ “บ้านทุกหลังสร้างเสร็จหมดแล้ว!”อสูรอินทรีส่งเสียงตอบรับต่ำๆ ในลำคอ ก่อนจะร่อนลงสู่พื้นดินอย่างนุ่มนวลเมื่อเงาร่างมหึมาทอดผ่านลานส่วนกลาง เสียงของเด็กน้อยปายูและมีลีก็ดังขึ้นทันทีด้วยความดีใจ“นายหญิงกลับมาแล้ว!”“ท่านอาเคลก็กลับมาด้วย!”ไม่นานนัก สมาชิกในเผ่าก็ทยอยเดินมารวมตัวต้อนรับด้วยรอยยิ้ม ทันทีที่อาเคลร่อนลงถึงพื้น ไนร่าก็รีบปีนลงจากแผ่นหลังของเขาอย่างคล่องแคล่ว“นายหญิง!”คารันเ







